klamerka.pl

Jedna w ulu jest królowa
ona skrzydła swoje chowa
lecz gdy przyjdzie chwila
truteń życie jej umila

Jeśli królem chcesz być
zacznij o fortunie śnić
o koronie ze szczerego złota
lub o żonie w papilotach

Co ogłosić ludziom którzy
Znają świat z map i słowników
Nie zauważają setki drobiazgów
Z których składa się codzienne istnienie

Żyjemy z dziurawymi marzeniami
Nasze zegarki chodzą coraz szybciej
Kaleczą nas wątpliwości i oswaja dobrobyt
Uparcie wędrujemy ku granicom alokacji

Zostaję znienawidzony za mówienie prawdy
Tymczasem kochają mnie za wygłaszane kłamstwa
Zapamiętałem ważne prawdy jak słowa pacierza
Ale pokora i wstyd trzymają moje słowa na uwięzi

Czasami sytuacja bywa podobna do miłości
Innym razem ktoś nie znający wartości słów
Zechce napisać górnolotny wiersz o miłości
Jakby świadomość usiłował zakryć patosem

Do twarzy nam chyba z tą łagodną jesienią
Nie uciekniemy od niepokoju i złudzeń
Oby nie zabrakło nam tej ostatniej minuty
Bo do tego świata nie ma już drogi powrotnej...

Co się stało z naszą klasą? Co kto robi i dlaczego?
O tym czasem sobie myślę przy piosence Kaczmarskiego.
Co się stało z naszą klasą? Wiatr wolności nas rozgonił.
Gdy ich widzę w internecie, myślę: czy to jeszcze oni?
Piotr w Dublinie ze zmywaka na barmana awansował.
Adam odkrył nowa gwiazdę, jest to gwiazda super nowa.
Zośka jest prezeską banku. Jan w ruletkę wszystko stracił.
Grześ na giełdzie grał szczęśliwie i koszmarnie się wzbogacił.
Romek z Julką się rozeszli. Ona bierze, on się leczy.
Katarzyna owdowiała, jest na rencie z trójką dzieci.
Maciek Niemcom zęby robi. Robert swe uprawia pole.
Tomek został szambonurkiem. Rafał też jest lustratorem...
Darek leczy gdzieś w Afryce trędowatych z marnym skutkiem.
Andrzej żebrze na Centralnym, kiedy nie ma już na wódkę.
Gienek hersztem jest bandytów, całe szczęście jednorękich.
Baśka zaś ministrem w rządzie. Biust ma nadal jak z piosenki...
Miss liceum, czarna Jola, cała w futrach i brylantach,
mówią, że z torbami puszcza kolejnego już amanta.
Krzysia z Magdą dopadł fiskus. Mieli wszystko – nic nie mają,
tylko wspólny koc pod mostem, ale nadal się kochają...
Nasza pani od historii dzisiaj tylko sprząta w szkole.
Wypierniczył ją Tadeusz, bo mu wciąż stawiała gole.
Co się stało z nasza klasą? Może zrobić zjazd wypada?
Tylko czy, po takim czasie, będzie z sobą o czym gadać?...

Kiedyś i dziś...

Kto dziś pamięta te dawne lata?
w bzach i jaśminach schowana chata.
Na dachu złote słomy poszycie
pod oknem malwy w pełnym rozkwicie.

Skrzypiący żuraw, stągwie drewniane
sztachety w płocie nie malowane.
Garnki gliniane, pościele lniane
echo kijanek, wcześnie nad ranem.

I polne kwiaty, zioła, jagody
sad antonówek pięknej urody.
Poziomki w lesie, dorodne grzyby
teraz też mamy - ale na niby.

A wieczorami koncerty żabie
zielona rzęsa na dzikim stawie.
Wąsate raki na szczypcach grały
smaku fenolu nie wyczuwały.

Na łąkach konie i mleczne krowy
dzwoniły pęta, oraz podkowy.
Słodka to była dla nich niewola
nie znały strachu plagi Ebola.

W sadzawce, stawie, zwyczajnym rowie
gdzie smukłe trzciny, dzikie sitowie.
Mleko chłodzili w blaszanych kanach
na wierzchu pyszna, żółta śmietana.

Na liściach chrzanu bochenki chleba
krzyżem znaczone - prośba do nieba.
Siwa kapusta z grochem i kaszą
kraszona była sadłem, kiełbasą.

W oberżach lało się stare wina
nie oszczędzano nawet węgrzyna.
Cne śliwowice i pitne miody
oraz dziewice średniej urody.

Wciąż na kopciuszki był popyt wielki
które traciły z nóg pantofelki.
Dzisiaj pod lasem stoi ich szereg
i gubią majtki - nie pantofelek.

Jeśli chcesz wiedzieć co mgła osłania
starodruk sięga aż do zarania.
Wtedy ludziska świat szanowali
kromka upadła - wnet całowali.

A teraz pełne śmietniki chleba
kwitnącą pleśnią - skarga do nieba.
A ludzie szemrzą, że ciągle mało
może przypomnieć by się przydało?

Szczęście - cóż to jest?
Ciastko z kremem? Milion w Totka?
Ty?
Przyjaźń? Wierność? Dobroć?
Miłość?
TY?
Szary pionek ustawiony na szachownicy życia
Przesuwany palcem losu - marzę o swym szczęściu.
Wierna miłość? Dobra przyjaźń?
Dobra miłość? Wierna przyjaźń?
Ty.
Twoja skóra, spacer łąką, zapach traw?
Z Tobą - z inną - może sam?
Szczęśliwy - mówią o nim:
- Ma samochód, dobrą żonę,
Mówią o nim - właśnie, mówią,
A co w środku, w sercu, w duszy?
Gorycz, radość, smutek, śmiech?
Dasz mi to?
I to i to?
Powiedz szczerze - masz receptę,
Sprzedaj lek, cudowny lek,
Po nim świat nabierze barw
Jasnych i wesołych,
Bez kłopotów jak też skarg
Wypowiadanych niemym głosem
Przed samym sobą.
Jaki lek - pytasz mnie.
Swoją miłość!
Daj mi ją!
Proszę Cię!

Wiele kilometrów,
tak daleko od siebie…
tak trudno powiedzieć do widzenia,
kiedy serce co innego podpowiada.
Każdy sen czasami się kończy,
kiedy niczego już nie da się skleić na nowo.
Jednak czy prawdziwa miłość może przeminąć,
zgasnąć niczym płomień świecy…
umrzeć śmiercią naturalną...
czy można o niej zapomnieć,
kiedy serce nie chce zapominać...
Choć tak daleko od siebie,
wciąż blisko i żadna chwila,
nie chce odejść w zapomnienie...

Zatańcz ze mną
Taniec marzeń
Na sali białej
W niebie
Wtul me ciało w swoje
Swymi ustami muskaj moje
Weź mą rękę
Bym dreszcz poczuła
I szepnij dwa słowa
Po cichu - do ucha mego,
że kochasz.
A gdy muzyka ucichnie
Nie będzie ciebie na sali
Twe ciało moje opuści
Usta zamkną się w ciszę
Ręka w kieszeni się schowa
A słowo "kocham" odejdzie
Zostanę sama
Z marzeń zbudzona...

Kocham Cię bardzo

Krótki życiorys

Bezimienna...
jak Anioł skrzydlaty
Bez nazwy...
jak jedno z wielu ziarenek piasku w klepsydrze
Bez wieku...
jak atom materii z czasem zniknie w czeluści kosmosu
Znaki szczególne...
podcięte skrzydła z sercem na temblaku
Coś optymistycznego...
wciąż pod poduszką chowane resztki nadziei,
że w ludziach jest więcej dobra niż zła ...

Objął ją czule
Przycisnął do piersi
Wnet oddech stawał się coraz głębszy
Serce zaczęło bić nie spokojnie,
Dreszcz objął ciało pływając swobodnie
W oczach znienacka żar się pojawił,
Uczucie rozkoszy natychmiast rozpalił
I tak oboje pływali w objęciach
On był zdumiony
Ona wniebowzięta....
Wnet zaczął jej usta namiętnie całować
Pieścić rozkosznie, po szyi wędrować
Ziemia zadrżała... tuż, tuż pod nimi
Podobno w górach spadły lawiny
A on ją mocno wciąż obejmował i ciało...
Aż... jak delikatnie calutkie całował
Szeptał do ucha:
Chcę dotrzeć miła
Tam dokąd żaden zmysł nie sięga,
Gdzie wrażliwość Twoja skrzętnie ukryta
Niczym na wieki zamknięta księga...

Gdy los cię rzuci gdzieś w daleki świat,
Gdy zgubisz szczęście swe i poznasz życia smak,
Zatęsknisz do rodzinnych stron
I wrócisz tu, wrócisz, gdzie twój dom.

Powrócisz tu, gdzie nadwiślański brzeg,
Powrócisz tu zza siedmiu gór i rzek,
Powrócisz tu, gdzie płonie słońcem wrzos i głóg,
Gdzie cienie brzóz, piach mazowieckich dróg.

Powrócisz tu, gdzie wierzby pośród pól,
Powrócisz tu, gdzie klucze białych chmur,
Powrócisz tu, by szukać swoich dróg i gwiazd,
By słuchać znów, jak wiosną śpiewa las, powrócisz tu!

Pod niebem wielkich miast swój zgubisz ślad,
Osiągniesz to, co chcesz, za rok, za parę lat.
Lecz gdy zdobędziesz wszystko już,
Z dalekich stron kiedyś wrócisz tu.

Powrócisz tu, gdzie nadwiślański brzeg,
Powrócisz tu zza siedmiu gór i rzek,
Powrócisz tu, gdzie płonie słońcem wrzos i głóg,
Gdzie cienie brzóz, piach mazowieckich dróg.

Powrócisz tu, gdzie wierzby pośród pól,
Powrócisz tu, gdzie klucze białych chmur,
Powrócisz tu, by szukać swoich dróg i gwiazd,
By słuchać znów, jak wiosną śpiewa las.
Powrócisz tu, powrócisz!

Ja Ciebie kocham...

Ja ciebie kocham! Ach te słowa
Tak dziwnie w moim sercu brzmią.
Miałażby wrócić wiosna nowa?
I zbudzić kwiaty co w nim śpią?
Miałbym w miłości cud uwierzyć,
Jak Łazarz z grobu mego wstać?
Młodzieńczy, dawny kształt odświeżyć,
Z rąk twoich nowe życie brać?

Ja ciebie kocham? Czyż być może?
Czyż mnie nie zwodzi złudzeń moc?
Ach nie! bo jasną widzę zorzę
I pierzchającą widzę noc!
I wszystko we mnie inne, świeże,
Zwątpienia w sercu stopniał lód,
I znowu pragnę - kocham - wierzę -
Wierzę w miłości wieczny cud!

Nie każ mi czekać – długo tak...
Aż się pojawisz przy mnie znów...
Bo tak mi bardzo – Ciebie – brak...
Brak Twego ciepła... Twoich – słów.

Nie każ mi czekać – chwili – dłużej...
Na powrót Twój – tak upragniony...
Na łódce marzeń mych – niedużej...
Wypływam z każdym snem – stęskniony.

I wypatrując Cię – z oddali...
Na OCEANIE NAMIĘTNOŚCI...
Przyglądam się najmniejszej fali...
Czy jakiś żagiel tam nie gości.

Niech Twoje żagle wiatr wypełni...
Byś mogła płynąć – UNIESIONA...
Niechaj się wreszcie – sen mój – spełni...
Że w swoje – wezmę Cię – ramiona.

By w mym OGRODZIE przysiąść w nocy...
By się – melodią słów – uraczyć...
Tak pragnę spojrzeć w TWE OCZY,
Tak bardzo pragnę Cię zobaczyć.

Przybywaj więc – niech serce moje...
Tak się – czekaniem – nie zadręcza...
Bo gdy będziemy już – WE DWOJE...
NIEBO – ozdobi – BARWNA TĘCZA.

Przyjdź do mnie we śnie, kiedy śpię
Odziana w zwiewny gwiezdny pył
I ramionami otocz mnie
Bym chociaż we śnie z Tobą był!

Przyjdź do mnie we śnie, kiedy śpię
I szepnij cicho wprost do ucha
Bym chociaż we śnie z Tobą był!
Bo zanim zasnę ciszy słucham...

Przyjdź do mnie we śnie, kiedy śpię
Na chwilę zabierz mnie do nieba
Bo zanim zasnę zimno mi...
Twojego ciepła mi potrzeba!

Przyjdź do mnie we śnie, kiedy śpię
Niech całe życie snem się stanie!
Ty kiedyś przyjdziesz, ja to wiem
I już na zawsze pozostaniesz!

Już nigdy więcej nie zawołam
Byś we śnie przyszła, kiedy śpię
Zasypiać będę w Twych ramionach
Czując jak bardzo kochasz mnie!

Tańczę w deszczu
Boso stąpam po trawie
Krople uderzają moją twarz
Włosy mokre okrywają spojrzenia blask
Tajemnica i niepewność
Aura spokoju
Ciszy smak
Widzę Cię w oddali
Mgła zakryła Ci twarz
Obserwujesz każdy mój ruch
Tęskniąc dotykasz cień zakręcony
Toniesz we łzach
Myśli nie dają Ci spać
Intrygujesz moje zmysły
Pobudzasz wyobraźnię
Nie mogę przestać patrzeć w Twą stronę
Próbuję dostrzec Twoją twarz
Uchwycić spojrzenie
Dodajesz mi sił
energii i blasku
Tańczyć zaczęłam tylko dla Ciebie...
Wszystko inne przestało się liczyć
Śmieję się głośno... czekam na Ciebie...

Czy pozwolisz mi siebie kochać...
chociaż tak malutko, cichutko?
Nikt nie będzie o tym wiedział,
Nawet księżyc nie zauważy mnie,
gdy będę kochać cię...
Może tylko wiatr dosłyszy bicie mego serca.
Może wiatr przyniesie ci mój szept
cichy... skromny...
Szept, w którym będzie zawarte wszystko
to, co zawiera moje serce...
Tylko ty nic nie wiesz...
nic nie czujesz...
A chciałam przecież tylko...
żebyś spojrzał na mnie...
i uśmiechnął się tylko..
Przez chwilę czułam ciepło,
które promieniało od ciebie...

...Gdy życie smutnym jest westchnieniem
kiedy marzenia jak źródło wyczerpane
gdy uśmiech boleści jest cieniem
słowo "nadzieja" pustym sloganem
cóż wtedy czynić z oczami jak woda?
Jak leczyć serce krwawiące?
Czy wierzyć jeszcze, czy szepnąć szkoda?
Czy martwym być na słońca promienie?!
NIE WIEM!!!

Czy tylko w snach
mam cię dla siebie
czy tylko w myślach
dotykam ciebie
czy to co czuję
już nic nie znaczy
czy miłość sobie
a życie inaczej?
Spowolnione marzenia...
czy muszą tak boleć słowa?
Kocham światu chcę wykrzyczeć
lecz tylko szepczę
nikt nie może mnie słyszeć
moje uczucia nie dla ogółu
dla twoich uszu i myśli twoich
możesz usłyszeć
jak... ci czas pozwoli.

Miłość.
co to słowo znaczy?
kto mi to wytłumaczy?
kochać kogoś.
jakie to uczucie?
kto to zrozumie?
bo miłość to trudne a
zarazem piękne uczucie.
ale...
piękne?
no powiedz.
bo pokochać nie jest trudno.
a zapomnieć?
jak to zrobić?
nie umiem.
bo kocham.
ponad życie.

Śmierć miłości potrzebna
jak sól ją utrwala
ukochani umarli są z nami już blisko
w snie na palcach podchodzą
czytamy ich listy
dopiero po rozstaniu pamięta się wszystko
jak pachniał orzech suszona lawenda
jak wujek kochał ciotkę w pamiętniku
bawił dowcip o kuchni z widokiem na cmentarz
spotkanie we dwoje nad wodą zieloną
w milczeniu to jest wtedy gdy wstydzi się słowo
z pliszką siwą co podgląda na wysokich nóżkach
nad Narwią zwą ją starą panną młodą
Boga się nie udawadnia
Boga się poznaje
po tym że serce pęka i świat nie ustaje
choćby wieś na której mozna pokochać króliki
życie miłość umniejsza znieważa odbiera
śmierć ocala na zawsze i teraz

- ks.Jan Twardowski