klamerka.pl

chociaż wszystko już się skończyło
między nami coś się zmieniło
zadajesz się już z inną
i wiem że to ja jestem tą winną
to wszystko to tylko wspomnienia
w twoim życiu mnie już nie ma
to nie jest wiersz miłosny, chociaż może i tak wygląda
tylko o przyjaciółce, która z inną już na świat spogląda
mój honor nie pierwszy raz mnie zgubił,
ale cieszę się, że ktoś tak jak ja bardzo cię polubił
jak jesteś pewna gwiazd na niebie,
tak bądź pewna, że lubię ciebie
niech ten wiersz ci przypomni,
że jest ktoś kto o tobie nigdy nie zapomni
pamiętaj też, że kiedyś istniałam,
że kiedyś razem z tobą się śmiałam,
że kiedyś razem z tobą płakałam,
odeszłam, chociaż odejść nie chciałam,
odeszłam, bo odejść musiałam

Pierwsza taka nieznana, czysta, niewinna...
Teraz zapomniana!
Wszędzie cisza...
Miłość ?! NIE ma już nas!
Ty i Ja mówione z osobna.
Lęk jedyny w mojej głowie, ból w mej duszy, łzy na twarzy, krew na mych dłoniach...
Serce przestało bić, myśli przestały krążyć, marzenia przestały żyć.
Coś we mnie umarło, coś żal spowodowało.
Nic nie ma sensu. Ty jesteś z nią !
Otulony jej miłością błądzisz w śród fal namiętności z nią...
Patrze w Twe oczy, nie widzę tego blasku, tej iskierki - odwracasz wzrok. Nie patrzysz na mnie jak wcześniej...
Chowam swą twarz w zakrwawionych dłoniach, ocieram łzy. Ból rozdziera mą duszę.
Nie mogę zapomnieć blasku Twych błękitnych oczu, nie mogę pozbyć się z mej głowy zapachu Twojego miodowego ciała...
To wszystko to jakieś złudzenie, to wszystko przeraża mnie!
Błąkam się w tłumie, spostrzegam Cię....
Idziesz uśmiechnięty z dawnym blaskiem w oczach. Patrzysz w jej obliczę... Widzę was !
Tulących się, obdarowujecie się deszczem namiętnych pocałunków...
Moje oczy szklą się od łez. Krzyczę szeptem, którego nie słyszysz. Nie zauważasz mnie w tym tłumie cierpiącej mnie.
Nic dla Ciebie już nie znaczę, choć wiesz, że nadal KOCHAM CIĘ !


p.......

Byłeś czymś co bardzo chciałam mieć.
Przez chwilę, przez moment, przez dolę samotności.
Razem mieliśmy odwagę zuchwale patrzeć na to co poza zasięgiem
Dotykałam chmur, które nie należały do mnie.
A ty śmiałeś się i mówiłeś jakie to proste.
Marzyliśmy, aby mieć niebo na własność.
I udało się!
Grzeszyliśmy, aby mieć siebie bez udziału samotności.
Klepsydra naszych uczuć wyczerpała się.
Zostałeś czymś, co bardzo chciałam mieć,
Przez chwilę, przez moment, przez dolę samotności.

Ktoś powiedział, że ją lubi,
Ona nie chce wierzyć w to,
Bo ją ktoś bardzo zranił
I nie chce dalej w to brnąć...

Miłość jest jak kaktus.
Dojrzewa jak ta roślina, rośnie,
w przypadku kaktusa z owocem,
rodzi piękne kwiaty, które po czasie zanikają.
Tak samo jest z tymi radosnymi chwilami..
Trwają, ale nie wiecznie...
Miłość to miłość,
miłość to uczucie dwojga ludzi...
Kiedy chcesz jej zbyt wiele,
chcesz przysunąć się jeszcze bliżej niż jesteś,
ukłujesz się.
Możesz się rozczarować.
Więc z kaktusa tego należy się chyba cieszyć na tak krótką odległość,
jaka najkrótsza jest tylko możliwa...
Lepiej nie przesadzać.
Przesadziłam? :(

Nie wiem o co na poszło?
Nie wiem o jaką rzecz?
Ty powiedziałeś - żegnaj
Ja powiedziałam - cześć.
I odeszłam z lekkim uśmiechem.
Choć w oczach miałam łzy.
Bo wiem, że w moim sercu.
Na zawsze będziesz Ty!
Dla Karola od Uli M

Coś się zaczęło i coś się skończyło...
Teraz już wiem, że była to miłość...
Ogarnia mnie pustka i ciemność
Tak teraz wygląda moja codzienność...
Chciałam Cię kochać, lecz Ty nie chciałeś...
Oddałam Ci serce a Ty je podeptałeś...
Zostałam sama z wyzutą duszą
Codziennie poddajesz mnie nowym katuszom...
Chłody i mrozy to ma codzienność...
Już nie zmieni się ta odmienność...

Kochałam ciebie
ale nie tak jak trzeba...
Szliśmy przez życie,
ale nie w takt.
Przebacz...
[u.w..]

Zrobiła by wszystko, by znów byli razem...
Pokochał inną...
Chodziła zapłakana, rozmyślona,
ale powiedziała sobie dość!
Los odmienił jej życie...
Już nie czuła się tak jak przy nim...
Była wskazana na samotność
A wszystko stało się takie właśnie przez niego...
Świat stał się dla niej obcy.
Chciała się zabić, ale ją coś powstrzymało..
Bała się śmierci, choć tez boi się co będzie dalej...
Żyje przeszłością odkąd stało się ono takie...

Kiedyś znałam więcej barw
Kolorami żył mój świat
Nigdy nie liczyłam godzin
i nie oglądałam dat.

Byłam pewna swego..

Póki nie spotkałam Jego..
Wtedy wszystko się zmieniło
szczęście nigdy nie wróciło
tak tęskniłam za przeszłością,
moje serce się zabiło.
Znałam tylko dwa słowa - nienawiść i ból.
Tylko one były najprostsze z ról.

Zniszczyłeś mi życie..
Teraz płonę nienawiścią...

Gdy spojrzysz w moje oczy,
zobaczysz wiele zła
że nienawiść nie ma kolorowego tła.
Zniszczyłeś moje życie.
Wszystko inne traci sens,
gdy już nie jestem sobą.
To wszystko dlatego.
Że przesiąknęłam Tobą!

W labiryncie zabłąkana...
przez wszystkich niekochana...
Serce mam zapłakane...
i przez Ciebie oszukane...
Słoik pełen łez...
z opadniętym kwiatem Bez...
Mówiłeś że kochasz, tęsknisz...
a teraz się do innej kleisz...
Całowałeś, przytulałeś...
że kochasz nie ukrywałeś...
aż w końcu me serce w smutny sposób złamałeś...

Nigdy nie mów żegnaj...

Nigdy nie mów żegnaj,
to słowo ma silne znaczenie,
życz powodzenia,
może to szansa na ponowne odrodzenie.

Czas zagoi wszystkie rany,
oby nigdy się nie otworzyły,
bo wtedy zbyt silne pragnienie zemsty,
doprowadza do zguby.

Ile trzeba przeszkód pokonać,
by liczyć na ponowne spotkanie,
jak wiele musiało się zmienić,
by odejść w nieznane.

Nigdy nie mów żegnaj,
życz lepiej szerokiej drogi,
by to co dzisiaj gdzieś zgubiłeś,
ponownie do Ciebie wróciło.

Choć droga tak kręta,
kiedyś na jej końcu,
może czeka ponowne spotkanie
w innym świetle.

Gdy spojrzysz w tą stronę
Praktycznie przez moment
Tak jakby mi powiesz
Że to jeszcze nie koniec,
Że walczmy o to co pozostało.

Pozostało nie wiele
A ty mówisz, że wciąż kochasz.
Ja nie... nie kocham drania,
kocham kogoś kochańszego od ciebie.
Siebie...
Zrywam naszą więź, która i tak była krótka i cienka.
Chcę być samotnikiem
I chodzić po drodze życia bez ciebie.

Po prostu mówię: ŻEGNAJ!

Jak rwący potok porwałeś mnie z sobą
bym w wirze pogardy nie tkwiła jak posąg.
Porwałeś mnie z brzegu nad którym płakałam
porwałeś mnie w czasy do których wzdychałam.
Przez góry i lasy,w deszczu i słońcu
płynęłam z Twym prądem nie myśląc o końcu.
Lecz przecież to rzeka nie niebo bezkresne,
patrzyłam w odbicie na wodzie boleśnie.
Jak rzeka do morza tak Ty w świat odszedłeś.
Znów stoję na brzegu i nie wiem kim jestem.

Nad taflą wody pochylona
Usiadła miłość niespełniona
Spogląda smętnie w swe odbicie
Wspomina smutne swoje życie.

W serduszku pełnym złej goryczy
Ukryła blask i czar słodyczy
Już nie potrafi iść swą drogą
Będzie siedziała nad tą wodą.

W swym wielkim smutku i rozpaczy
Pragnie spełnienia, czy je zobaczy?
Nad lustrem wody się pochyla
Odbiciem pragnień jest ta chwila.

Podczas zadumy nad swym losem
Płacze łez deszczem, pociąga nosem
Jak kwiat spragniony wody życia
Miłość chce znowu wyjść z ukrycia.

W źródełku wody znaleźć wiarę
Wraz ze spełnieniem stworzyć parę
I iść we dwoje w ten świat rozkoszy,
Czy myśl przecudna ten żal rozproszy?

Niech jej nadzieja towarzyszy,
Może serduszka głos usłyszy
Nie będzie w wodzie się przeglądać
Z tęsknotą, żalem w dal spoglądać.

I tak to miłość niespełniona
Siedziała sama, rozmarzona
Nad swym spełnieniem zadumana,
Może nie będzie kiedyś sama,

Może znów kochać będzie mogła,
Może nadzieja by radość wzmogła
Nie traćmy nigdy wiary w uczucia
Wiara dodaje sił i poczucia,

Że jeszcze wszystko w życiu przed nami
Choć czasem znika grunt pod stopami,
Lecz warto w sobie miłość rozgrzewać
Wtedy spełnienie znów będzie śpiewać.

Prysły moje marzenia
Nie są już do spełnienia
Powiedz miły co się stało
Że nie czujesz do mnie nic
Czy twa miłość i kochanie
To chwilowe zabawianie.
Obiecałeś tak wierzyłam
Cóż, się strasznie pomyliłam
Miej odwagę przyznaj szczerze
To była gra, teraz w to wierzę
Lecz zostaną wspomnienia
I żal w sercu nie do wyleczenia.

W zranionej miłości,
poszukuję tej litości.
Zostawiłeś ją,
w smutku złą.
Ona przez siebie wciąż obwiniana.
Łzy same lecą,
i nigdy nie odlecą.
Me serce się zmieniło,
Twoje mile odkryło,
a gdy Twe uciekło,
me o śmierci wciąż śniło.
Pragnę z Tobą żyć,
ale tak już nie może być.
To mnie boli,
więc nie usnę,
każdej nocy czuję pustkę.
Odchodzisz Ty,
a nie powstrzymujecie mnie wy,
bo umrzeć chcę.
Sama na świecie zostanę,
W końcu sama odejdę w ciszy,
nawet nie będzie słuchać myszy,
gdy zobaczycie, że ktoś na sznurku wisi...;(:*

Przytul, uściśnij, pocałuj
Może ostatni już raz.
Jeśli odejdę, nie żałuj
Że coś skończyło się w nas.
Jutro znów będziesz szczęśliwy,
Spójrz jak piękny jest świat.
Zwykle jesienią tak bywa,
Że miłość więdnie jak kwiat.

K.N. 31.01.2010

„Rozpaczy pełen do Dzidzieli Skowyt”


Kwiatem na łące.
Gwiazdą na niebie.
Od Boga darem.

byłaś…

Serce krwawiące.
Tęsknotę do siebie.
Przepełnionego żalem.

Pozostawiłaś….

Na lepsze życie szansą byłaś
W lepsza osobę mogłaś mnie zmienić
Porządek wszechświata w jednej chwili zburzyłaś
Niczym uderzający samochód
Bez uprzedzenia mnie odtrąciłaś

Dla Ciebie jedynej chciałem zrobić wszystko
Przychylić Ci nieba
Pomagać w troskach
i zmienić w sobie co trzeba
Byleby być blisko

Na każdy ból Twój i każde cierpienie
Z całych sił remedium bym szukał
I zrobiłbym wszystko, nie patrząc na cenę

Każdą gwiazdę z nieboskłonu
Każdą falę odbitą od falochronu
Wystarczy jedno życzenie,
Gdzie bym nie był to spełnię je dla Ciebie


Nigdy wcześniej tak nie kochałem
Do szaleństwa, do krwi, do łez
Lecz Ty wciąż mnie nie chcesz
Wiec kocham nadal
Pełen bólu - skrycie
A i ślad Twój tu na ziemi
Pokochałbym nad życie

Wieczorami Pan Płacz mnie odwiedza
Lecz łez nie przynosi,
„Zbyt ich dużo” – zawsze krótko stwierdza
Towarzyszy mi, aż wraz ze snem nie zakończę dnia

A w nocy…

A w snach…

Jesteśmy razem – Ty i Ja

Rozpacz mnie ogarnia
Rozpacz nieziemska
Tonę po uszy w żalu objęciach
Tak ciężko jest żyć bez szczęścia
Jedno bezustannie frapuje mnie pytanie:

Czy jeszcze kiedyś, spojrzeć na kogoś w ten sposób będę w stanie?
Czy tak jak jest, już aby na zawsze nie zostanie?

Zraniłeś serce moje i duszę,
wymazać z pamięci Twe słowa muszę.
Słowa tak wielkie i tak wspaniałe,
nic nie znaczące puste nietrwałe.
Wielkie przysięgi, dumne, prawdziwe,
fałszywe były, raniąco kłamliwe.
Kłamałeś myślą, uczynkiem i całym sobą,
dzisiaj żałuję, że życiem moim dzieliłam się z Tobą.
Żałuję tego, że Cie poznałam...
siebie oddałam i zaufałam.
W każdej sekundzie mojego życia,
spędzonej z Tobą, dla Ciebie bycia.
Nie chciałam mówić, że Cie kocham,
może dlatego dziś w sercu szlocham.
Chciałam być szczera, do końca uczciwa, niezakłamana, podła, ale prawdziwa.
I taka byłam, a Ty kłamałeś,
kłamstwem swym ranę w sercu zadałeś.
W głowie mam pustkę, w sercu rozgoryczenie,
pragnę wymazać o Tobie wspomnienie.
Lecz Tobie życzę byś był szczęśliwy,
potrzebny, kochany w miłości prawdziwy.
Proszę, nie przychodź, Twój widok mnie rani,
zostańmy sobie obcy, nieznani...
Tak bardzo zraniłeś serce i duszę,
nie przychodź proszę, zapomnieć muszę...