klamerka.pl

Ostatnie spotkanie...
Ostatnie spojrzenie w jego oczy...
i ostatni uśmiech należący tylko do mnie.
To wszystko teraz zostało mi odebrane
i do pudełka na zawsze schowane.
Pozostały tylko wspomnienia
i niedoścignione pragnienia.
A ja oddałabym mu się cała,
resztę świata swojego bym mu dała.
Czy miłość musi być taka krótka,
toksyczna niczym trutka?
Ja tęsknić do końca będę,
w głowie wciąż cienką nić przędę.

Czym jest samotność,
czy krzykiem rozpaczy żalem dla losu,
że był macochą!
Że mi się życie układa inaczej,
że mi nikt teraz nie mówi, że kocha?
Może samotność jest wreszcie wytchnieniem,
po latach trudnych, gdy miałam dość życia?
Dziś lęk odczuwam nawet przed wspomnieniem,
nie mogę jeszcze wstrzymać serca bicia.
Może samotność jest jak brzęk łańcucha,
co z dali łączy wspomnienia z nadzieją...

Tak jest i być może tak już będzie..
To jak rana, która nie chce się zagoić..
Jak łza, która nie chce wyschnąć
i choć to tak boli.
Czas każe iść przed siebie, poruszać się powoli.
Widocznie to była tylko chwila... zbyt wiele chwil.
To nic nie znaczy, choć w myślach wciąż błądzi,
uśmiech na mej twarzy się zabił, a życie odbiera mi sił.
Wszystko szybko się kończy, jak szybko się zaczyna.
Czyja to wina? Na to nie odpowiesz.
Na Twarzy smutna mina.
i choć nadzieje nie gasną, wiara ucieka,
ucieka szczęście. Tak jest i być może tak już będzie.
Gdzie się nie ruszę , tam smutek wszędzie.
Nie myślę o happy endzie.
To dawno zniknęło..
w mym sercu już coś się zamknęło, minęło.
I pewnie Ty znasz to szczęście, które mi zabrałeś
z tych wszystkich ról, w tej jednej się postarałeś.
Dobrze wiedziałeś, jaka jest cena..
to było do przewidzenia.
więc teraz mówię żegnaj - nie mówię do widzenia.

"Walentynki"

Spędzając ten wieczór walentynkowy samotnie
myślę o Tobie, wzrok utkwiony w oknie
I widzę, Kochana, tylko śnieg i zimę straszną...
bojąc się, że w chłodzie te uczucia zgasną,
które wraz z radością wiosnę tworzyć miały,
wśród białego puchu serce rozgrzewały
Teraz niosą z sobą smutek i myśli złowrogie,
czy ja jeszcze jestem i kto mi odpowie,
na pytania liczne, wierz, jest ich nie mało
za co się te moje szczęście na mnie pogniewało,
Za przypadek, lekkomyślność może?
Ja wiedziałem, że w tej ciężkiej chwili nikt mi nie pomoże
Porzuciłem Ciebie, by mej krwi upławy
nie były powodem przerwanej zabawy
Bałem się reakcji, w Twoich oczach strachu
Teraz zaś najchętniej rzuciłbym się z dachu,
licząc, że ten wyczyn cofnie te zdarzenia
Może mi nie powiesz, Paweł, do widzenia,
Obiecuję szczerość i obiecam zawsze
mówić Tobie wszystko, żeby było nasze
cierpienie i radość, od łez dywan moknie
by samotnie nie stać w tym zimowym oknie...

Z Twojej miłości zostały tylko słowa
rzucane na wiatr...
Twojej czułości pozostał w moim sercu
mały ślad...
Tak wiele czasu i czekania na to,
że odmieni się mój świat...
Wszystko poszło na marne ...
Stracony czas...
Kilka gorzkich słów, niewyjaśnionych zdarzeń.
Pozostał smutek i ból niespełnionych marzeń.

Miłość ta jest zakazana
Swój początek wnet niezwykły miała
On jak skała był jak co dzień
Poflirtował, bawił, rzucał
Żądza go opanowała,
jaka ona zgubna była cała,
ciągle nad nim górę miała.
Ona ciągle płakała,
bo z tym poradzić sobie nie umiała.
Dusze te dwie łączyć się chciały,
lecz nigdy tego nie umiały.
Może kiedyś znajdą serce,
co połączy ich w dobrym momencie.

Czy pamiętasz jak mówiłeś "kocham Cię"?
Czy pamiętasz jak przyrzekałeś "nie zostawię Cię"?
Czy pamiętasz jak całowałeś?
Wtedy też dużo obiecywałeś...
Chciałabym, żeby tak jak wcześniej było,
by zostało w pamięci to co się wydarzyło.
Teraz żyję w Twej obojętności, niechęci,
a przecież byliśmy w tej miłości zaklęci...
Gdy widziałam Cię z nią, me serce zadrżało,
nie wyobrażasz sobie, jak mnie wtedy to bolało...
Mówisz, że mnie kochasz? I tak Ci nie wierzę.
Nawet gdybyś napisał to na papierze...

Przyszedles do mnie niewiadomo jak, niewiadomo kiedy
- ot tak wtargneles w me zycie.
Uroda swa pobudziles wulkan uciechy do wtedy
zasklepiony tam na szczycie.

Rozkochales mnie niewiadomo jak, niewiadomo kiedy.
Ogien uczuc rozpaliles do bialosci.
Serce przy Tobie nie zaznalo biedy,
gdy Twoje do mnie nalezalo w calosci.

Porzuciles mnie niewiadomo jak, niewiadomo kiedy,
niczym kamyk do ogromu jeziora.
Jak trudno pokonac zywiolu glebiny
myslac tylko: Przyjazn, Milosc i Pokora....

Straciłam Cię, bo co miałam zrobić?!
To uczucie mogłoby mnie tylko dobić...
Miałabym Cię raz w tygodniu, cierpiąc z zazdrości,
lecz i tak moje serce, przepełnione by było w miłości...
Z nauką nie wiem co bym zrobiła,
lecz miłość do Ciebie by zwyciężyła.
Mogłoby to być piękne uczucie, gdy się odczuwa takie serca kłucie.
Jednak nie jesteśmy razem i tak się nie stanie...
Więc wiersz ten potraktuj jako pożegnanie

Kocham Cię, lecz czasem siebie oszukuję.
Kiedy to sobie uświadomię, moja psychika się rujnuje...
Ty nie rozumiesz, że wokół Ciebie kręci się mój świat,
wolałabym nie żyć, chociaż mam tak mało lat...
Gdy Cie przy mnie nie ma, przestaję widzieć sens istnienia,
Zostaje wtedy ze swym bólem, w środku są moje cierpienia...
A Ty sobie żyjesz- stoisz gdzieś z boku,
Masz tysiące innych dziewczyn na oku...
Teraz to dla mnie trudne i nie do zniesienia,
Kiedyś jednak to będą tylko zwykłe wspomnienia...

Gdy go ujrzałam,
serce zaczeło mi bić,
podpowiadało mi rytm,
którym ni byłam w stanie isć,
teraz cierpię aż nadto i
łzy wylewam skrycie,
o tym ze go kochałam,
nie zapomnę przez życie.

Zakochana w nim po uszy!
Lecz jej miłość twardego serca nie skruszy...
On ją rani do żywego...
Innemu już nie odda serca całego...
Łzy jej płyną po policzkach...
A on z innymi laskami cały czas się ściska...
Jeśli miłość tak wygląda
Ona chce zamknąć do niej drzwi i już tam nie zaglądać!!!

Zawsze, gdy Cie widzę,
Czuję coś dziwnego
Jednak nie potrafię
Wydusić z siebie tego
Choć bardzo bym chciał
Bardzo bym chciał.
Ty też w tym nie pomagasz
Zrób coś w końcu cokolwiek
Cokolwiek zrób
Czasami myślę, że nie warto było zaczynać
Jednak, gdy widzę Cię, tracę tę tezę
I znów myślę o Tobie
Czemu to jest takie trudne
Po co to wszystko
A tu nagle, znienacka
Kto? Ty przychodzisz
I jest już wszystko w porządku
Oby tak dalej, oby dalej
I wszystko skończy się dobrze.
Cisza... zmiana jak w kalejdoskopie.
Masz innego? Jak? Od kiedy?
Jeszcze wczoraj było nam tak dobrze.
A dziś co? Nie ma nic.
Po co to było, po co to wszystko!

Jak zapomnieć!!!
Tysiące myśli w głowie,
a ja i tak myślę o Tobie.
Chęć zapomnienia,
tego nie zmienia.
Chęć znienawidzenia
jest nie do spełnienia.
Mętlik w głowie, w sercu żal,
w oczach łzy, a w pamięci Ty.
Ty i te dni, które nie dają mi spokoju,
jak fragmenty filmu przewijają się w głowie.
Jak zapomnieć o tobie,
gdy głowa pełna wspomnień.
Gdy samotność i tęsknota doskwiera
a sens istnienia pomału umiera.
Chęć zapomnienia,
tego nie zmienia.
Chęć znienawidzenia,
jest nie do spełnienia.

Byl jednym, o ktorym warto bylo snic,
w jego ramionach pragnela zawsze byc.
Od niego uczyla sie na nowo zycia,
by mogla wyjsc ze swojego ukrycia.
Pewnego dnia nagle cos sie rozbilo,
padly ostre slowa, wszystko sie skonczylo.
Tyle pieknych chwil razen przezyli,
wystarczyla sekunda, by sie rozdzielili.
To jest ta chwila, gdzie nagle wszystko znika,
wtedy dziewczyna kontaktu unika.
Pragnie byc sama, lecz wszyscy sie gromadza,
slyszy wkolo siebie jak jej dobrze radza.
Po wszystkim juz wie, ze zle postapila,
lecz jej wielka duma wrocic do niego nie pozwolila.
Milosc jest krucha jak kwiat rozy,
wystarczy wiekszy podmuch i wszystko sie burzy.
Warto czasami ochlonac z emocji,
bo taka klotnia na pewno zwiazek umocni,
dlatego czesto trzeba ustapic drugiej osobie,
by do konca zycia nie siedzialo to w tobie.

Przysięga miłości

Biała kartka, czarny tusz
odzwierciedlenie myśli niejednej z dusz.
Każde słowo pisane z głębi serca i duszy
Słowo, które nawet kamienne serce poruszy...
Łzy diamentowe po twarzy spływające
strumyki po ręce spływające, szkarłatem się mieniące.
Gęsie pióro znaczy po kartce bielą sączącej
słowa mej duszy bólem znaczącej..
Dwa słowa praktycznie nic nie znaczące
Dwa słowa tak życie niejedno burzące...
Kocham Cie i nigdy nie przestane nad tymi słowami na chwile przystanę...
Łza coraz nowsza kreśli ślad na mojej twarzy
Ciekawe jeszcze kto powie, co się wydarzy?...
Ciekawe ile usłyszę jeszcze to razy?
I jakiej do tego słowa nabiorę odrazy...
Złamałeś moje serce nie wiedząc nawet o tym
przy tobie moje życie kolorem mieniło się złotym...
Lecz ty pozostawiłeś mnie na pastwę losu, kochać przestałeś...

Było nam dobrze,
tak wspaniale, tak radośnie.
Chwile smutków, chwile cierpień,
chwile złości i słabości.
Te spacery pośród drzew,
przechadzki plażą i słuchanie śpiewu mew.
Dziś zostały tylko wspomnienia,
czas płynie dalej, a Ciebie nie ma.
Świat mi Cię zabrał, a mnie tu zostawił.
Masz swoje życie, a ja już nie.
Bo byłeś miłością mojego życia,
moją wiarą i nadzieją,
poświęceniem i oddaniem,
byłeś częścią mej całości,
lecz już przeminęły chwile mej młodości
i już wszystko straciło sens.
Ty jesteś gdzieś daleko,
ja jestem tu, ale co z tego?
Skoro Ciebie nie ma przy, nie warto żyć, więc odchodzę... Żegnajcie!

Choć serce złamane,
Choć wszystko zakłamane
Jedyne co tu prawdą to ma miłość
Jedyne co tu prawdą to ta niecierpliwość
Kiedy się obudzisz ze snu
Kiedy się wyrwiesz z jej szponu
W smutku płacząca, ja
W smutku tęskniąca, ja.
Myślami jestem z Tobą
Myślami kochasz mnie
Lecz czasami to kłamstwo
Lecz czasami to tylko sen.
I choć wszystko niemożliwe
I choć wszystko niewłaściwe
Czasem normalne
Czasem nienormalne.
I choć serce złamane
I choć wszystko zakłamane
I choć czasami tylko wiem
Że kocham, że kocham właśnie Cię!

Chciałam Ciebie oszukać, no i próbowałam
Chciałam siebie oszukać, lecz tego nie umiałam
Chciałam żyć jak dawniej, ale się nie dało
Głowa mi w szwach pęka a serce oszalało.

"Daj Żyć"

Daj żyć mi kobieto marna
Jesteś jak kłos zboża na polu przez wiatr rozdarta
Wszystko przecież miałaś, nic nie brak ci było
Teraz mnie dręczysz i nie dajesz, żeby to uczucie się rozmyło...
Mówię ci, daj żyć i zostaw mnie samego.
Popełniłaś błąd, nie wybaczę ci tego.