klamerka.pl

Co ogłosić ludziom którzy
Znają świat z map i słowników
Nie zauważają setki drobiazgów
Z których składa się codzienne istnienie

Żyjemy z dziurawymi marzeniami
Nasze zegarki chodzą coraz szybciej
Kaleczą nas wątpliwości i oswaja dobrobyt
Uparcie wędrujemy ku granicom alokacji

Zostaję znienawidzony za mówienie prawdy
Tymczasem kochają mnie za wygłaszane kłamstwa
Zapamiętałem ważne prawdy jak słowa pacierza
Ale pokora i wstyd trzymają moje słowa na uwięzi

Czasami sytuacja bywa podobna do miłości
Innym razem ktoś nie znający wartości słów
Zechce napisać górnolotny wiersz o miłości
Jakby świadomość usiłował zakryć patosem

Do twarzy nam chyba z tą łagodną jesienią
Nie uciekniemy od niepokoju i złudzeń
Oby nie zabrakło nam tej ostatniej minuty
Bo do tego świata nie ma już drogi powrotnej...

Kiedyś i dziś...

Kto dziś pamięta te dawne lata?
w bzach i jaśminach schowana chata.
Na dachu złote słomy poszycie
pod oknem malwy w pełnym rozkwicie.

Skrzypiący żuraw, stągwie drewniane
sztachety w płocie nie malowane.
Garnki gliniane, pościele lniane
echo kijanek, wcześnie nad ranem.

I polne kwiaty, zioła, jagody
sad antonówek pięknej urody.
Poziomki w lesie, dorodne grzyby
teraz też mamy - ale na niby.

A wieczorami koncerty żabie
zielona rzęsa na dzikim stawie.
Wąsate raki na szczypcach grały
smaku fenolu nie wyczuwały.

Na łąkach konie i mleczne krowy
dzwoniły pęta, oraz podkowy.
Słodka to była dla nich niewola
nie znały strachu plagi Ebola.

W sadzawce, stawie, zwyczajnym rowie
gdzie smukłe trzciny, dzikie sitowie.
Mleko chłodzili w blaszanych kanach
na wierzchu pyszna, żółta śmietana.

Na liściach chrzanu bochenki chleba
krzyżem znaczone - prośba do nieba.
Siwa kapusta z grochem i kaszą
kraszona była sadłem, kiełbasą.

W oberżach lało się stare wina
nie oszczędzano nawet węgrzyna.
Cne śliwowice i pitne miody
oraz dziewice średniej urody.

Wciąż na kopciuszki był popyt wielki
które traciły z nóg pantofelki.
Dzisiaj pod lasem stoi ich szereg
i gubią majtki - nie pantofelek.

Jeśli chcesz wiedzieć co mgła osłania
starodruk sięga aż do zarania.
Wtedy ludziska świat szanowali
kromka upadła - wnet całowali.

A teraz pełne śmietniki chleba
kwitnącą pleśnią - skarga do nieba.
A ludzie szemrzą, że ciągle mało
może przypomnieć by się przydało?

Odmień moje życie

Żyję w szarym świecie, pośród tłumu szarych ludzi,
Zwykłe dni mijają szybko, więc zwykły człowiek się nie nudzi.
Szare domy i ulice, szare sklepy i psa wycie...
STOP! Nie dla mnie takie życie!
Ja zamknięta w czterech ścianach, przytłoczona codziennością
Marzę, śnię, pragnę dnia przepełnionego zwykłą niezwykłością.
Tęsknię...
Tęsknię za promiennym uśmiechem, za słowem miłym,
Za życzliwym uściskiem, wspomnieniem byłym,
Za pogodnymi dniami oraz za radością,
Za dobrocią, zrozumieniem, prawdziwą miłością...
Czekam...
Czekam na dzień przepełniony zwykłą niezwykłością...
Czekam na przyjaciela darzącego mnie szczerością,
Czekam na Ciebie... więc pospiesz się proszę,
Bo zwykłego życia zbyt dobrze nie znoszę!

Biegnie sobie cicho życie
Pragnień wiele w głowie masz
Patrzysz rzadko wstecz za siebie
Bo marzenia nowe masz.
Chwytasz każdy dzień na nowo
Pragniesz życia poczuć smak
Nie oglądaj się za siebie
Dzisiaj nową szansę masz.
By Ci w życiu dobrze było!
Żeby zawsze się szczęściło,
Żeby serce Ci się śmiało,
no i o mnie pamiętało.

Nauczyłam się żyć dla siebie samej
Zrozumiałam, że warto zaufać swojemu przeznaczeniu.
Żyję, bo jestem sobie potrzebna...
Kocham - nie przepraszam... - to już przeszłość.
uśmiecham się do tych co się śmieją.
dla tych co płaczą, jestem dobrą nadzieją.
Przyszłości nie zmienię wiem, ale mam nadzieję
Na lepsze jutro... lepszy świat.

Trzeba wierzyć,
że będzie jutro i kolejne dni,
że zaświeci słońce
i spełnią się nasze sny.
Trzeba patrzeć,
by dostrzec piękno
i dobro wokół nas,
by podziwiać ludzi
i świat niejeden raz.
Trzeba słuchać
prawd od wieków głoszonych
przez mędrców
i tej cichutkiej melodii,
co gra w naszym sercu.
Trzeba szukać przyjaciół
i szczęścia,
sił i wytrwałości tego wszystkiego,
co daje nam tyle radości.
Trzeba próbować życia
i ze swym losem się zmierzyć,
by nie żałować,
że czegoś nie udało się przeżyć.
Trzeba marzyć,
bo marzenia są miłe i tak cudowne,
bo dzięki nim
życie jest wspaniałe i fascynujące.
Trzeba kochać,
ponieważ tylko miłość w życiu liczy się,
więc kochajmy z całego serca,
ile starczy sił.
Trzeba żyć
jak potrafimy najlepiej,
najpiękniej,
bo życie jest chwilą
i niczym więcej.

Życiowa prawda

Miesiąc za miesiącem, rok za rokiem mija,
Przyroda raz więdnie, to się znów rozwija,
Życie wciąż do przodu stawia wielkie kroki,
Bywają upadki lecz są też uroki.

Trzeba przyjąć wszystko: smutki i radości,
Sprzyjające wiatry, losu przeciwności,
Co nam jest pisane, to nas nie ominie
Raz jesteśmy w dołku, a raz na "równinie".

Są serca,
co żal w sobie noszą.
Są usta,
co o nic nie proszą.
Są ludzie,
co dumę swą mają.
Dramatu losu
poznać nie dają.
Są źli,
co nie znają dobrego.
Są dobrzy,
co nie znają złego.
I uśmiechnięci,
choć w oczach cierpienie.
Z tęsknotą czekają
na własne zbawienie.
Świat kolorowy
jest pokręcony.
Nie ważne
z której to patrzysz strony.
Wszystko choć piękne.
to bardzo złudne.
Poznać cel życia.
jakież to trudne...

Czasami myśl się z myślą mija,
a słowo nie ogrzewa dłoni,
czasem zdarzy się taka chwila,
co niepotrzebnie trochę boli.
Czasami idziesz inną drogą,
wcześniej się kładziesz,
później wstajesz.
Czasem chcesz pobyć
tylko z sobą, podążać tropem
własnych marzeń.
Czasami coś jest bez znaczenia,
choć wcześniej było najważniejsze,
Czasem potrzeba smugi cienia,
by jutro pragnąć jeszcze więcej...

Oglądasz się za siebie…
Kolejny dzień za Tobą.
I wiesz, czas pędzi jak szaleniec,
Szybciej i szybciej, to nie nowość.
I znowu zliczasz życia łup,
Wszystkie porażki i podboje.
I nie raz los Cię gorzko zwiódł,
A czasem mogłeś wyjść na swoje.
Więc, każda z Twoich nowych dróg,
Niech będzie ta szczęśliwa…
Niech każda Twa decyzja,
Okaże się właściwa.
Z odwagą i uśmiechem,
Zaczynaj dzień co rano.
Kochaj i tak postępuj,
By Ciebie też kochano.
I zamiast lat przybywać,
Niech Ci ubywa… z wiekiem.
I zawsze dla człowieka,
Po prostu bądź człowiekiem.

<05.03.2010r>Lidzia**

Każdy ma do przebycia
Swoją podróż życia
Mijamy stacje życiowe
jedne szare
Inne zaś kolorowe
Poznajemy ludzi
Którzy wsiadają i wysiadają
Lub też do końca podróży
Przy nas pozostają
Każdy z nas wybiera
Swój przedział życiowy
Jednym wystarcza zwykły
Innym zaś luksusowy
Lecz nie ważny jest luksus
W życiu człowieka
Bo sensem tej podróży
Jest miłość do drugiego człowieka.

Chwile z Tobą mile spędzone
Moje oczy szczęśliwe, zaspokojone
Ja uwierzyłam w siebie choć nie było łatwo
Zagubiona płynąca nad rzeką tratwą
Nauczyłam się na nowo kochać
Nauczyłam się nie ukrywać łez
Nauczyłam się wierzyć i kochać ciebie też

Lecz wszystko stało się nicością
Zegar się zatrzymał... złość większością
Zdradzona przez niego tuliłam się
Czułam gorycz, ja wiem, on wie ...
Głośny krzyk nienawiści
Głośny krzyk wciąż się powtarzał
Głośny krzyk co dzień upokarzał

Strach coraz częściej we mnie
Robiłam to co karze, bo się bałam ...
I w tym wszystkim chyba go kochałam

Słabość i omdlenia...
Co się dzieje..
Brak plamień czerwonych ...
Barwa oczu ciemnieje...
NIE!!! nie możliwe co się dzieje...

Nic nie mówiłam wciąż milczałam
Cała zdrowa wciąż udawałam
A jeśli mam dziecko w sobie???
Chciałby usunąć, tego NIE ZROBIĘ!!!

Zostawiał mnie samą w pokoju w mych łzach
Słuchałam krzyków jego mamy
on się śmiał - wychodził - trzaskał drzwiami.

Jedna tabletka ,druga...Boże pomóż mi
Patrzyłam w lustro NIE WYBACZĘ CI!!
Sama Sobie los zgotowałam, bo nie potrzebnie się zakochałam

Idąc w pole czułam się lżej
Ciężką pracą zapominałam o bólu...
Godzina , dwie .. znów omdlenia
Coraz słabsza moje ciało się zmienia ...
W domu pijane oczy jego ..
Kąpiel , spanie - głodu zabijane

otwierają się drzwi...\"Nie odmówisz mi\"

I tak dzień za dniem mijał
Me serce mą duszę zabijał

I już moja córcia ma 14 miesięcy:)Urodzona 15 grudnia 2008 do dziś nie widziała biologicznego ojca...

Trzeba wierzyć
że będzie jutro... i kolejne dni,
że zaświeci słońce i spełnią się nasze sny...
Trzeba patrzeć...
by dostrzec piękno... i dobro wokół nas,
by podziwiać ludzi i świat niejeden raz...
Trzeba słuchać...
prawd od wieków głoszonych przez mędrców...
i tej cichutkiej melodii, co gra w naszym sercu...
Trzeba szukać...
przyjaciół i szczęścia, sił i wytrwałości...
tego wszystkiego, co daje nam tyle radości...
Trzeba próbować...
życia i ze swym losem się zmierzyć...
by nie żałować, że czegoś nie udało się przeżyć...
Trzeba marzyć...
bo marzenia są miłe i tak cudowne,
bo dzięki nim życie jest wspaniałe i fascynujące...
Trzeba kochać...
ponieważ tylko miłość w życiu liczy się!!!
więc kochajmy z całego serca, ile starczy sił!!!
Trzeba żyć...
jak potrafimy najlepiej, najpiękniej,
bo życie jest chwilą i niczym więcej !!!

Na tle błękitnego nieba
leciał zloty ptak a za nim szumiały drzewa
słonce świeciło wielkim blaskiem,
a ty szłaś za pięknym miastem.
Wiatr szumiał i grał muzykę,
Słońce zachodzi na niebie
a inni szukają ciebie.
Piękne góry, szczyty wysokie
błyszczały jak blask słońca
muzyka dla ciebie płynęła z wód błyszcząca.
A gdy była już piękna noc, niebo było smutne,
wiatr był cichy już nie szumiał jak dawniej,
za to gwiazdy błyszczały tylko dla ciebie,
a w twojm życiu było jak w siódmym niebie.

-wiersz napisała Agata Starsiak 17lat z Rzeszowa

Daj mi siebie
Radość
Patrz, jesień cisza, pustka...
Tylko gdzieś w oddali słychać
ciche pomruki.
A ty?
Co zrobiłeś ze swoim snem?
Idziesz prostą drogą
Nagle - przeszkoda
Zaczyna się kręta ścieżka pod górę.
Robisz pierwszy krok - na nic...
Spadasz!
Próbujesz jeszcze raz.
Stajesz po środku drogi.
Drogi mojego życia...
I co dalej?

Patrzę w niebo.
Chciałabym wierzyć,
Chciałabym, aby było inaczej,
Aby zmieniło się moje życie.
Widzę ciebie codziennie,
I myślę 'dlaczego'.
"Dlaczego to robisz!"
Wiem że jesteś dobrym człowiekiem
Tylko "to" ciebie niszczy ...
Proszę przestań , wiem że jest ci ciężko .
Ale spróbuj... tak jak wcześniej.
Zrobię wszystko abyś dał radę.
Wytrzymaj,
To czego wcześniej nie zdołałeś wytrzymać
Pomogę, bez względu na słowa
Czyny...
Nie chce stracić jedynego ojca.
Proszę spróbuj...

"Młody człowieku"

Jutro pójdę w świat
Na płatku róży
Ułożę elementy świata

Prawda wiara uczciwość
Kłamstwo oszustko zło
Rozczochram stały porządek

Zbuduję życie od nowa
Wyrośnie z korzeni prawdy
Gdzie słowo za podpis wystarczy
Spojrzenie za słowo zaręczy

Pójdź ze mną, mały człowieku
Dziś mały
A jutro wielki

By
drzewo
przyszłości świata
zasadzić z małej kropelki

Wszystko sie psuje...
Nikt świata nie maluje...
Przyszłości nie znamy...
Jednak bliskich kochamy...
Kłótnie są za rogiem...
Lecz krok za krokiem...
Nie uciekniemy od przeznaczenia...
Dużo przykrości sprawiamy od niechcenia...
Jednak wspaniałe są chwile...
Wspólnie, na łące a dookoła motyle....

Życie ma sens

Można odejść, poddać się,
albo walczyć dalej,
wciąż upadamy,
żeby na nowo powstać...
czasami brak woli walki,
cierpimy w samotności.
Życie choć trudne jest,
zawsze ma sens.
Trzeba doceniać każdą chwilę,
każdego wartościowego człowieka,
drzewa za oknem,
ptaków śpiew...
Warto doceniać póki jest czas,
bo kiedyś go może zabraknąć...

Spełnić marzenia

Marzenia czynią nas wolnymi,
Pogoda ducha – życzliwymi,
Można dosięgnąć nieba,
Nawet nie wiedząc o tym.

Spełnić każde ze swoich marzeń,
Podążać w stronę światła,
Cieszyć się każdym dniem,
Jakby był tym ostatnim.

Życie choć czasami niedoceniane,
Może być piękne…
Tak wiele zależy od nas,
Bo tak wiele dobra jest w nas…

Tak wiele w naszym życiu zdarzeń
zapisuje się w naszym sercu na stałe
żadna siła ich też nigdy nie wymaże
są to zapisy niezapomniane i trwałe

Zdarzenia przynoszące nam radość
w jednym cudownym ułamku chwili
to naszych marzeń i pragnień zadość
co nieraz późniejsze życie nam umili

Gdy otworzysz swe serce jak księgę
w której przetrwały stronice zapisane
złóż wtedy sobie wieczną przysięgę
że nie dopuścisz by były zapomniane

Otwieraj stronice według kolejności
i czytaj uważnie zdarzenia po literce
zrozumiesz wtedy jak wiele miłości
ofiarowało Ci wówczas Twoje serce

Nikt nie ma dostępu do tej tajemnicy
to Twoja księga osobistych przeżyć
i nikt nie ma prawa użyć tej matrycy
by ją zmienić uszczuplić i poszerzyć

To właśnie Twe serce samo zapisało
to co czuło w danej maleńkiej chwili
ono wtedy swe uniesienia odczuwało
należy przed nim swą głowę pochylić

Dbaj o tę księgę swym sercem pisaną
i uszanuj jej wartość ponadczasową
niech czuje się przez Ciebie kochaną
i dopisuj do niej wciąż stronicę nową...