klamerka.pl

W baśniowym świecie młodych lat,
tak błogim i radosnym,
był kolorowy cały świat,
magiczny jak czas lata.
Człowiek poznawać wszystko chciał,
dotykać, mieć na własność
i chciał zrozumieć... Co? Z czym? Jak?
Aby mieć świata jasność.
Dzisiaj brakuje mu tych dni,
radosnych lat dziecinnych.
I chciałby wrócić do tych chwil,
bo teraz świat jest inny.
Więc człowiekowi bardzo żal
i aż łzę roni skrycie,
że już nie wróci baśni świat,
bo jest prawdziwe życie...

A gdyby tak znaleźć miejsce
I skryć się na jakiś czas,
Nie bać się nigdy więcej,
By nic nie martwiło nas,
Wyrzucić z serca troski,
Poznać radości smak,
Snuć pozytywne wnioski,
Poczuć problemów brak,
Mieć uśmiechniętą buzię,
Spokojny serca rytm,
Żyć na tak zwanym luzie,
Nie martwić się o byt,
Nie walczyć z problemami,
Marzyć i spełniać sny,
Zostawić zło za nami,
Tego chcę ja i Ty.
Jeśli to miejsce znajdę,
Przysiądę na chwilę tam,
Zaznaczę wyraźnie drogę,
To miejsce potrzebne jest nam...

Życie byłoby na Ziemi rajem,
gdyby człek, człeka kochał nawzajem,
gdyby nie szukał żadnej korzyści
i gdyby wyrzekł się nienawiści.

Nikt by nie wiedział, co to są nerwy,
każdy radosny byłby bez przerwy,
wszyscy szczęśliwi byliby,mili,
ciesząc się z każdej przeżytej chwili.

Gdyby… No właśnie. Po co gdybanie?
Zamiast się wściekać, kłócić i złościć,
Przesłać każdemu uśmiech radości.

Świat to księga otwarta
w powiększonej skali.
i każda chwila jest warta,
żeby ją utrwalić.
Trzeba żyć naprawdę,
żeby oszukać czas.
Trzeba żyć najpiękniej,
żyje się tylko raz.
Trzeba żyć w zachwycie,
marzyć, kochać i śnić.
Trzeba czas oszukać,
żeby naprawdę żyć.

Czas, nie czeka na nas.

Płynie woda strumykami
Płynie woda też rzekami
Płynie woda jak ten czas
Który nikt nie widzi z nas
I tak płynie spokojniutko
Tak bezgłośnie i cichutko
I omija z czasem nas
Niewidzialny niczym gaz
Nie zwracamy nań uwagi
Mamy w sobie dość powagi
By to lekceważyć sobie
Pomyślimy o tym w grobie

Zycie jest jak gra planszowa
z nieograniczoną ilością graczy.
Ma swoje zasady, reguły i cel.
Czasem ktoś zagra nie fair,
Czasem ktoś przegra, by wygrać mógł ktoś.
Jest zabawa i śmiech,
Jest rywalizacja i gniew.
Tak... Życie jest jak gra planszowa.
Bywa, że jeden błąd albo pech
niweczy wszystko.
Dlatego wolę gry komputerowe.
W wirtualnym świecie
nawet umiera się kilka razy.

Jak żyć, gdy nie masz celu i natchnienia?
Jak żyć, gdy brakuje ciepła, troski przyjaciela?
Jak żyć, gdy ktoś zabiera ci marzenia...
Odpowiedz nie szukam, bo wiem, że nie znajdę.
Chciałam po prostu złożyć na życie skargę...

Zbyt słaba psychika, zdolność do płaczu
nie pozwalają udźwignąć świata.
A serce jest jak brudna szmata:
nasiąknięta brudnymi słowami,
rozdarta przez doświadczenie życiowe.
Tej szmaty nie możesz wyprać-nie będzie biała
i nie zeszyjesz jej , bo dziura jest zbyt wielka.
Jedynie możesz dalej nasiąkać i zbierać brudy,
bo dzisiejszy świat, to świat obłudy.

Jedną chwilkę daj mi życie
tak niewiele pragnę skrycie
bym się cieszyć mogła szczerze
jedna chwilkę daj mi życie
a podpisze z nią przymierze
żeby ta trwać mogła wiecznie
w zgodzie z sercem i rozsądkiem
a z pieniądzem niekoniecznie
miłość moim jest majątkiem
nie rozmienię jej na drobne
nie wyzbędę się swych marzeń
choćby przyszły nań dni chłodne
nieoczekiwanych zdarzeń
chcę żyć w zgodzie z mym sumieniem
to przepustka jest do raju
zło na dobro chcę odmienić
dobrem zło pragnę odpłacić
a gdy chwilka ta się zdarzy
to ci szepnę wprost do ucha
może Ciebie los obdarzy
może Ciebie los wysłucha...

Siedząc płaczę cichutko, zamykam się w sobie
Nie potrafię się już uśmiechnąć
Życie zbyt trudne jest
Nie potrafię go zrozumieć
Zbyt trudno mi jest
Słyszę cichutki głos , ktoś woła mnie
Szukam prostej drogi po której bym mogła iść
Zastanawiam się co w życiu spotka jeszcze mnie
Chciałabym wrócić do przeszłości i naprawić to
Próbuję wierzyć, że przyjdą lepsze dni
I pragnę nauczyć się żyć
Zrozumieć, że warto śnić.

Choroba

Była bardzo okrutna,
dopadła cię całkiem znienacka.
Zmieniła całe twe życie,
wcale się z tobą nie cacka.

odebrała ci wszystkie siły,
nadzieję na lepsze dni.
Zabrała wszystkie marzenia,
odmieniła też twoje sny.

Dlaczego na ciebie trafiła,
czy losowo cię wybrała?
Czym zasłużyłeś sobie na to,
by cię nie opuszczała?

A gdy zaczynasz wierzyć,
że normalnie możesz żyć.
Przypomina ci, że tak nie jest,
nie wiedzieć czemu tak już musi być.

Musisz żyć z dnia na dzień,
brać z życia ile ci daje.
Nie myśleć co będzie jutro,
tylko i aż tyle ci pozostaje.

Tak wielu ludzi cię kocha,
wszyscy mówią nie martw się.
Jesteś jeszcze bardzo młody,
nigdy nie załamuj się.

Pamiętaj, że są przy tobie,
ci którym na tobie zależy.
I właśnie kiedy jest źle,
możesz w ich szczerość uwierzyć.

"Zatracony Świat"

Kiedy patrzę na ten świat, widzę zatracone dusze.
Nawet nie wiedzą, w jakiej żyć będą zawierusze.
Gonią za dobrobytem, zatracają się w pyszności.
Jak wiele jest w tych ludziach - ludzkiej złośliwości.
Widzę każdego dnia, nie jedną z zatraconych dusz.
Podnieś głowę do góry, za odkryciem duszy rusz.
Nie zwlekaj człowieku, bo noc mija i dzień.
Staniesz się nowym człowiekiem, jak drzewa młody pień.
Jeśli nie wierzysz, otwórz swe serce.
Dla dobra ludzi, żyjących w poniewierce.
Nie zatracaj się w bogactwie swym.
Jak powiedział niegdyś polskiej ziemi Syn.

Dlaczego tak się w życiu dzieje?
Raz wierzysz,
raz tracisz nadzieję..
Śmiejesz się,
a potem lecą Ci łzy..
Siedzisz spokojny,
a później jesteś zły..
Zyskujesz coś,
a następnym razem tracisz..
Jesteś szczęśliwy,
a jednak za to płacisz..
Mówisz dzień dobry,
a później do widzenia..
Raz coś się dzieje na jawie,
a raz to tylko marzenia..
Kochasz kogoś,
a ten ktoś odchodzi.
Słońce też wstaje,
a później zachodzi..
Ale jest coś - co jak odejdzie -
to już nie powróci ...
... ŻYCIE...

Więc żyj jak potrafisz najpiękniej!

Obcy świat

Moja dusza kuleje
potyka się ciągle o skały
Mam wrażenie, że to nie moje miejsce
wszystko jest obce... świat cały

Zbudowałam świątynię
nazwałam ją domem
czyjeś pragnienia
postawiłam nad swoje
Myślałam... tak trzeba
a teraz się boję

Jak mam żyć teraz
któż mi na to odpowie
być może tak naprawdę
nigdy się tego nie dowiem

kochamy wciąż za mało
choć widzimy lampion na cmentarnych płytach
choć daty tam się stroją i nazwiska
imiona i wiek życia
kochamy wciąż za mało
choć widzimy
jak ziemski czas
wbija się w nas
bruzdami ciszy
i coraz trudniej
chodzić
po tej ziemi
i coraz trudniej
żyć.

Życie przemija, mijają lata
i patrzysz z perspektywy czasu.
Otacza Ciebie szara szata,
i mina bez wyraz

Cofasz się w myślach do młodości,
wspominasz najpiękniejsze lata.
Te wszystkie przyjaźnie zażyłości.
i całkiem inne zrozumienie świata.
Ta naiwność tak szczera,
że słychać jak trawa rośnie.
Nie trzymała nas żadna bariera,
bo ciągle myśleliśmy o wiośnie.

O tych łąkach soczystych od marzeń,
i świat widziany przez różowe okulary
To życie beztroskie
bez złych zdarzeń,
nasączone bezkresem wiary.

Ten świat płynął bardzo powoli,
miałeś czasu więcej dla siebie.
Nie uczyłeś się jednej roli,
która inspirowała Ciebie

Dzisiaj, gdy życia pół masz za sobą
i wiesz, że to wszystko to złudzenie,
pomyśl czasem jaką drogą,
może iść ludzkie marzenie.

Teraz wiesz na czym życie polega
i masz pewne doświadczenie.
Możesz spojrzeć w oczy bliźniemu
i wiesz co to jest czyste sumienie.

Myślisz co będzie przed tobą,
i co zrobić jeszcze musisz.
Rachunek życia robisz przed sobą,
a w myślach do młodości wrócisz.

Bo młodość ma swoje prawa,
i każdy młodość wspomina.
A życie to nie zabawa,
ani klocki domina...

"Dlaczego?"

Dlaczego ludzie dzieci nie kochają,
tylko je biją, porzucają, zabijają.
Liczy się tylko praca i pieniądze.
Robią wszystko, by zaspokoić tę żądzę.
Dzieci dla nich stanowią przeszkodę,
więc odkładają je jak na drodze kłodę.
Gdy jest za późno o dziecko się starają ,
z za nieszczęścia Boga karają.
Potem są procesy rozwodowe,
życie dzisiejszych ludzi nie jest zbyt kolorowe.

Tyle wokół różnych dróg
tyle ścieżek nam nieznanych
niespłacony życia dług
przeznaczenia tajne plany
los krzyżuje nasze szlaki
plącze w zgubnym labiryncie
i rozpoznać trudno znaki,
które daje nam na życie
tylu ludzi wokół nas
tylu szuka swojej gwiazdy
lecz ucieka ciągle czas
i nie zdąży znaleźć każdy
los krzyżuje drogi nasze
lecz mijamy się nieznani,
bo zajęci ciągłym marszem
innych już nie dostrzegamy
wciąż zrozumieć nie umiemy
po co ludzi spotykamy
czasem tylko żałujemy,
że los miał odmienne plany
los krzyżuje nasze drogi
lecz się znaleźć nie możemy
intuicja nas zawodzi,
chociaż szczęścia tak pragniemy.

Życie nasze jak pociąg się toczy ,
gdy się rodzisz to wsiadasz do niego.
I ten pociąg przez życie Cię wiezie
aż do końca – przystanku Twojego.

Nikt z nas nie zna czasu podróży .
Pociąg jedzie, wciąż nowe perony ,
ciągle nowi ludzie wsiadają .
Pociąg w rożne rozwozi ich strony.

Jedni dłużej są w Twoim przedziale.
Inni tylko na chwilkę wsiadają .
Są też tacy co zajrzą i znikną
i nic innym w podróży nie dają.

Każdy ślad swój jakiś zostawi .
Mały uśmiech, rąk dotyk, kwiat róży.
To w pamięci swojej zachowasz
Już do końca życiowej podróży.

Najsmutniejsze są chwile w podróży,
gdy wysiądą Ci, których Ty kochasz.
Po nich zawsze pustka zostaje ,
cicho w kącie przedziału zaszlochasz.

I już smutek zostanie do końca .
I tęsknota co pali Cię skrycie ,
bo już bez tych co byli najbliżsi
musisz dalej pojechać przez życie.

Lecz gdy w końcu do celu dojedziesz,
na końcowym wysiądziesz peronie ,
to pamiętaj, że oni tam będą ,
znowu odnajdziesz kochane ich dłonie…

Dezyderata (desiderata)

Przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech, i pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy.

O ile to możliwe, bez wyrzekania się siebie bądź na dobrej stopie ze wszystkimi.
Wypowiadaj swoją prawdę jasno i spokojnie, wysłuchaj innych, nawet tępych i nieświadomych, oni też mają swoja opowieść.
Unikaj głośnych i napastliwych - są udręką ducha.
Porównując się z innymi możesz stać się próżny i zgorzkniały, bowiem zawsze znajdziesz lepszych i gorszych od siebie.

Niech twoje osiągnięcia zarówno jak plany będą dla Ciebie źródłem radości.
Wykonaj swą pracę z sercem - jakakolwiek byłaby skromna, ją jedynie posiadasz
w zmiennych kolejach losu.
Bądź ostrożny w interesach, na świecie bowiem pełno oszustwa.
Niech Ci to jednak nie zasłoni prawdziwej cnoty; wielu ludzi dąży do wzniosłych ideałów
i wszędzie życie pełne jest heroizmu.

Bądź sobą, zwłaszcza nie udawaj uczucia.
Ani też nie podchodź cynicznie do miłości, albowiem wobec oschłości i rozczarowań ona jest wieczna jak trawa.
Przyjmij spokojnie co Ci lata doradzają z wdziękiem wyrzekając się spraw młodości.

Rozwijaj siłę ducha, aby mogła cię osłonić w nagłym nieszczęściu.
Lecz nie dręcz się tworami wyobraźni. Wiele obaw rodzi się ze znużenia i samotności.
Obok zdrowej dyscypliny bądź dla siebie łagodny.
Jesteś dzieckiem wszechświata nie mniej niż drzewa i gwiazdy, masz prawo być tutaj.
I czy to jest dla ciebie jasne, czy nie - wszechświat bez wątpienia jest na dobrej drodze.

Tak więc żyj w zgodzie z Bogiem, czymkolwiek On ci się wydaje,
czymkolwiek się trudzisz i jakiekolwiek są twoje pragnienia, w zgiełkliwym pomieszaniu życia zachowaj spokój ze swą duszą.
Przy całej swej złudności, znoju i rozwianych marzeniach jest to piękny świat.
Bądź pogodny. Dąż do szczęścia.


Max Ehrmann