wezmę żyletkę
i bez myślenia
pociągnę raz
zobaczę krew
poczuję ulgę...
a gdy poczuję ból
pociągnę raz jeszcze...
i tak ciągle
aż wypiszę wszystkie smutki me
aż zakończę mą trwogę
a odejdę w świat nieznany
gdzie zobaczę mych przyjaciół kochanych..

Spotkajmy się znów po drugiej stronie,
nie mogę znieść myśli że to już koniec.
Dlaczego musiał odejść ktoś tak kochany?
Kiedy nie ma Ciebie, ja też nie mam po co żyć.

Nigdy nie zapomnę Ciebie,
byłaś gwiazda na mym niebie,
która drogę mi oświetlała
i jak dobrze żyć- pokazywała.
I aniołem, który przy mnie stał,
i zawsze, gdy późno wracałam, się o mnie bał.
I nie raz przeze mnie płakałaś,
ale mimo to bardzo mnie kochałaś.
Świat bez Ciebie jest inny,
brzydki, ponury i dziwny.
I wszystko z trudnością mi przychodzi,
do mojej głowy nic mi nie wchodzi...
I często wspominam Ciebie,
i rozmyślam jak się masz w niebie.
Tak bardzo mi tęskno za Tobą,
byłaś dla mnie najważniejszą osobą..
I wiedz, Mamusiu, że Ciebie kocham,
mam się lepiej, już tyle nie szlocham!
I mam nadzieję że tam,
w niebieskiej krainie, kiedyś Cię spotkam :*

Pozwól żyć

Rosłem w Twym łonie
Już kilka dni
Mym małym światem
cieszyłem się.
Już miałem rączki
i nóżki dwie
I już wiedziałem, że żyję.
Me serce małe
Już kocha Cię
Więc Tobie dziękuję.
Och, mamo, mamo
pozwól żyć.
Pozwól mi zobaczyć siebie
Pozwól się cieszyć
Życiem swym i pozwól mi kochać Ciebie.
Czułem, że nastał
nowy dzień
A w jednym ciele, Ty i Ja
I gdzieś bardzo daleko
niosłaś mnie tego dnia.
Och, mamo, mamo
Ja nie chcę tam, tam jest coś złego
Ktoś wtargnął w mój maleńki świat,
Ja nie chcę tego,
Mamo, mamo dlaczego
Ty tak postąpiłaś ze mną?
Ja chciałem tylko zobaczyć słońce,
A zobaczyłem ciemność.
Ktoś oderwał mi nogi dwie,
A krew spaliła do końca
I serce nagle przestało bić
I nigdy nie widziałem końca.

- K.B.

Pamięci moich bliskich...

a wydawało się
że zawsze będą trwać
na tym rumiankowym podwórku
w tym ciepłym domu
w tym bezpiecznym łóżku
po kolei zdmuchuje ich czas

A potem, gdy śmierć bez wahania nas rozdzieli,
nieubłagany czas, który minął, cofnąć byśmy chcieli,
lecz za późno już...
teraz zliczyć tylko można dni stracone,
wyrzucone w wielką otchłań... przekłócone, przemilczane...
dzień za dniem, dni zmarnowane...

Choć tak bardzo chciała
to cię nie poznała...
choć tak bardzo kochała
to życie ci odebrała...
jeden jej błąd
zadał ci ból...
i choć jeszcze nie narodzony
odszedłeś na wieki
do grona aniołków
a szczęśliwa twa dusza
nie wie jak bardzo
serce twej matki pęka...

Stoję u wrót śmierci
i czekam, aż stanie mi dech w piersi.
Ból sięga mego serca
i wali z siłą mega herca.
Mówią, że po śmierci jest fajnie,
mam nadzieje że tak będzie
i nie będę musiał cierpieć wiecznie.

JACKASS
---|Nigdy o was nie zapomnę|--

A gdy zamkniesz oczy to zobaczysz świat,
którego nigdy nie poczułeś smak,
którego nawet tak pięknym głosem,
zagłuszyłeś cichy szelest półmroku.

Zabrałeś szczęście, które przyniosłeś
i pustką wypełniłeś oczy swej matki,
a gdy pogrzeb nadchodził,
gnębiłeś myśli ojca swego
i tak ciche głosy słychać gdzieś w tłumie
"jeśli Bogu potrzebny jest anioł,
to niech nie daje życia,
bo na darmo odbiera"

Blady Świt
Blady deszcz
Ciemna noc
Pełna łez
Gorzki zapach krwi
Tak czerwonej
Tej ostatniej
Ciemne twarze
Nieznane korytarze
Ktoś prowadzi chłopca w nieznane
Ktoś trzyma za rękę go
Ty wiesz kto
To Upadły Anioł
Pochwycił ciemnymi skrzydłami
Opasał delikatnymi cierniami
Zabrał mu wszystko co miał
To co tak kochał
Okrył Twarz bladą nocą
Zmroził chłopca dłonie
Jego krew w mroku spłonie
Odszedł Chłopiec mały
W świat nieznany
I okryta jego twarz
Płatami czarnej nadziei
Nadziei zapomnienia...

Ty byłaś piękną dziewczyną,
aon był pięknym chłopakiem.
Ja niepotrzebną kruszyną,
rzuconą w złe grono ptasie.
Ty byłaś cała z obrączek
i jego trzymałaś za ręce,
moich rączek nie chciałaś,
nie trzeba Ci było więcej...
Dziś miałabym 16 lat,
tyle co Ty wtedy mamo.
O jakże dziwiłby mnie świat,
przeżywałam to samo...
Nie chciałam, mamo, umierać...
Dlaczego mnie nie kochałaś?
Nie miałaś prawa zabierać mi życia,
choć to Ty mi je dałaś...
Dzieci boją się zastrzyków,
cyganek, kominiarzy,
ja boję się śmietników...
tam leżą szczątki mej twarzy...
Dzieci lubią tulić lalki,
a ja do ziemi tulę się z lękiem.
Rzuciłaś me ciało cierpkie i miękkie.
Myślisz, że masz Anioła w niebie,
chociaż mnie nie ochrzciłaś...
Ja tam modlę się o Ciebie,
choć na to nie zasłużyłaś...
Nie chciałaś mi życia dać,
nie chciałaś, jak inne matki,
niemowlę w swe ręce brać...
Nie chciałaś pokazać mi słońca, łąk, pól,
nie chciałaś wytrzymać do końca...
Ach mamo!!! Czemu sprawiłaś mi ból???

Zanim się opamiętasz,
kołyska, ołtarz, cmentarz
i robisz smutne odkrycie,
że to już całe życie.

Kiedy będzie mi smutno, kiedy me życie straci sens,
wezmę do ręki żyletkę, niech popłynie krew...
Lecz zanim me oczy zamkną się,
wypiszę dla Ciebie dwa słowa... kocham Cię.

Przerażona
jestem przerażona
krzyczę
słyszysz?
wokół taki spokój
widzę was
a wy mnie?
Halo, tu jestem!
przerażona
jestem przerażona
tu jestem...
znikam
niezauważona

jeśli kat do mnie przyjdzie
jeśli machnie kosa swą
to ja tylko się ukłonie i poproszę
by zabrał mnie stąd

w białej trumience
choć takiś maleńki
biały krzyż nad tobą rozpięty
a ziemia cała od łez zalana
od matki twojej zapamiętana
i choć szczęście dałeś i je zabrałeś
to my pretensji nie mamy
lecz, Boże, dlaczego
tak małego i smutnego
do piachu zabrałeś

Odszedłeś, mój mężu, w daleką swą drogę.
Brak słów, by okazać swą trwogę.
Smutek me serce ogarnia skrwawione.
Gdzie jesteś? Powiedz choć we śnie.
Daj ulgę mej trwodze!

Tak brak mi tych chwil, spędzonych we dwoje.
Ale wierzę, że spotkam Cię wnet na mojej drodze.
Przyjdzie chwila, gdy razem dłonie swe złączymy
i zielona polaną razem podążymy!

Zobaczę znowu Twój uśmiech promienny,
wspominać będziemy te chwile rozkoszy
co zawsze łączyły nas w jedność, mój drogi!
I zapomnę wtedy, że Cię kryje ziemia.

Gdyż kochać Cie będę mój mężu po wieki!
Niech Cie niesie Twoja dusza do raju wiecznego,
przez serce moje, dnia bardzo smutnego!




Liliana D.

Czas iść.
Spakuj się na drogę
Nie potrzeba ci niczego
Oprócz krzty odwagi
Determinacji
Pragnienia
Potrzeby
Słyszysz ten dźwięk?
To wołanie
Wzywa cię otchłań
Ruszaj przed siebie.

Lęki, problemy, aluzje, nie wytrzymam tego,
sięgnę po coś ostrego, by poczuć smak odlotu niesamowitego.
Coś muszę pociąć, nogi ramiona czy dłonie?!
Czego tym razem nie uchronię?
Jedna z żyletek, jedno drapniecie
i już odpływa ze mnie negatywne napięcie.
Widzę krew, która z rąk upływa,
z kolejną kropla problemów ubywa.
Teraz po policzku spływają łzy,
pragnę, by ślad szybko zamilkł.

"Mój hołd"

Dla Ciebie; kontynuując; nigdy nie dorównam...


Ha, nie jestem ja poetą - raczej marnym wierszokletą
jednak...
Czasem muszę ten psychiczny stan zamienić na fizyczny
Jak głaz Syzyf wtaczał w górę, tak ja żądlę klawiaturę
I niestety ciężka praca ciągle w bezsens się obraca
Tak, ten bez-sens, bez-cel, bez-mysł, długiej prostej ciąg liryczny
Tych bez celu liter licznych składam w sposób kosmetyczny...
Tu nie chodzi o uznanie, nie - nie zasługuję na nie
Raczej staram się gdy piszę,oddać hołd i przerwać ciszę.
Hołd jest dla tej ukochanej, tej jedynej, choć zabranej
Kiedy los zły bez wahania, zerwał struny w czasie grania
Nie przewidział on wyniku w tym działaniu minusiku:
Jedno życie odjąć chciałeś - a nam wszystkim je zabrałeś!
Chociaż słowa pożegnania, masz tak wielkie wymagania?
Jak tak można, nie odwrotnie? By umarła tam samotnie?
Zamiast w końca życia świadomości - naszymi łzami ją skropić...
Ty musiałeś ją utopić!