klamerka.pl

Brak imienia…
Powszechnie znanego.
I brak twarzy…
Pozbawiony sumienia.
Lecz bez skazy.
Bożka brat w snach znany..
Boskością obdarzony,
używał swej władzy,
na polach bitwy,
z góry wygranej.
Pukiel włosów odcinając,
odbierał wiarę.
I nad życiem..
I nad tym co przyziemne..
Jak miłość i przyjaźń.
Nie kryjąc oblicza,
nie oczekując chwały.
Nie czekając na łzę.
Która otulała by ramiona.
Poległe…
Widząc własne znamiona.
Posłuszny mocą,
jakim rozkazom służył…
Posłuszny…
Lecz się zadurzył.
Serce jedno, w nim zabiło.
Jakie niegdyś milion uciszył.
Skrzydła czarne pobielały.
Wzlatując, nabrał chwały…
Świat będąc u stóp.
Oddał by…
Móc czuć.
Pierwszy raz spojrzał z dołu,
By miłość swą wznieść,
Ukoronować…
I obok niej siąść.
Nektar miłości wypić…
Ręka rękę trzymała…
Lecz ona kochać już nie umiała.
Boskością obdarzona,
odepchnęła skrępowane ramiona.
Biedny tanatos, zapomnienia szukał.
I w zapomnienie wyruszył..
Sam jak płomień który się ledwie tli,
Nie pytając o nic…
I nie znając drogi…
Która się niebawem skończy.

To opowieść o dziewczynie,
która rzadko się uśmiechała
i wiele spraw na głowie miała.
Czuła, że traci przyjaciół i chłopaka,
którego tak kochała.
Pewnego dnia do najbliższych napisała:
dziękuję za najlepsze lata w moim życiu,
za te słowa co trzymały przy nim mnie,
za uśmiechy wasze słodkie
i za życie moje krótkie.
Przepraszam za te dziury w sercu i zadany ból,
myślisz sobie - życia jesteś król.
Wyprowadzę z błędu Cię,
ty skrzywdziłeś bardzo mnie.
Nagle wzięła w rękę żyletkę
i wypisać na dłoni chciała smutki swe,
a po chwili powiedziała nie, ja powieszę się.
Wyciągnęła z szafy długi sznur,
napisała jeszcze kilka bzdur
i odeszła w nieznane,
gdzie jej życie było przypisane.

dla Sarusi Cieślak.
od NuCuSia [*]
spoczywaj w spokoju.

Nie stój nad mym grobem i nie roń łez.
Nie ma mnie tam; nie zasnęłam też.

Jestem tysiącem wiatrów dmących.
Jestem diamentowym błyskiem na śniegu lśniącym.
Jestem na skoszonym zbożu światłem promiennym.
Jestem przyjemnym deszczem jesiennym.

Kiedy tyś w porannej ciszy zbudzony,
Jestem ruchem - szybkim, wznoszonym,
Ptaków cichych w locie krążących.
Jestem łagodnym gwiazd blaskiem nocnym.

Nie stój nad mym grobem i nie roń łez.
Nie ma mnie tam; nie zasnęłam też.
Nie stój nad mym grobem i nie płacz na darmo.
Nie ma mnie tam. Ja nie umarłam ....

Siedzę i marzę.
Przez umysł przebiega zwykłe:
Już nie krwawię...
A co by się stało gdybyś tu był?
Czy życie me nie obróciłoby się w pył?
Czy pomógłbyś mi?
Bo ja już nie umiem żyć...
Ty serca mego jednak nie chciałeś...
Ty za mną nie płakałeś...
To ja łzy wylewałam,
I bólem siebie zabijałam....

JadziaEmo

Pozwól mi żyć,
Tak pragnę żyć!
Proszę nie odbieraj mi wszystkiego,
Oj nie rób mi tego...
Teraz nie wiem kim jestem,
Nie wiem gdzie mam iść.
Codziennie budzę się z krzykiem
Z łzami wylewanymi na poduszce.
Proszę zostaw mi chociaż uśmiech na twarzy.
Chcę jeszcze go dożyć...
Proszę daj mi żyć
Chociaż jeszcze przez chwilę...
To są dni kiedy już nie mam siły,
A świat pęka w pół.
Proszę , pozwól mi żyć...
... nieszczęsna chorobo ...

zastanawiam się jak to skończyć,
życia już przez różową słomkę nie da się sączyć.
odebrał mi wszystko,
rzucę swoje ciałom w wodę bystrą.
złamał serce moje.
kochany, chcę przed śmiercią ujrzeć oczy Twoje.
leżę na śmierci łożu,
I topię myśli w głębokim morzu.
odchodzę do nieba.
uśmiecham się, bo tak trzeba....

czekam na śmierć
dlaczego to tak długo trwa
chce już być na drugiej stronie...

czekam jak na zbawienie
zbawienie śmierci,
mej duszy...

czekam na nią jak na anioła
żeby mnie zabrał
wręcz porwał do swego świata ...

więc czekam i czekam ...
lecz anioł nie przychodzi
chce mnie zostawić tu ,
abym żyła wiecznie ...

Odrzucona,
Samotna,
Niechciana...
Spragniona miłości,
Próbująca dożyć dorosłości.
Problemy ciągną ją w mrok
Gdzie ból podąż za nią krok w krok.
Oddała serce swoje
Lecz nigdy nie mieli być we dwoje.
Kochała i cierpiała,
Ale nigdy z bólu nie krzyczała.
Wtedy znalazł ją przyjaciel,
I powoli wytłumaczył,
Że to wszystko da się skończyć,
I ze śmiercią się połączyć.
Posłuchała go bez wahania,
Potem była już w ramionach Pana...

Gdzie te nasze Walentynki?
ukradkiem w śniadanie chowane listy
wyznania jedyny żeś mi bliski
dziś kirem okryte serce
choć chciałabym od ciebie więcej
odszedłeś w mrok i ciemność
grób twój usłany różami wierności,
bo co wyrazi uczucie prościej

Dlaczego los okrutny zabiera
mojego drogiego przyjaciela
karze kirem okryć duszę
a ja tu zostać muszę.
Patrzeć jak umiera,
żałość we mnie zbiera,
wylewa się czara goryczy i łez,
ja za tobą kiedyś pójdę też.

Jakie to życie jest krótkie...
Jedno tchnienie
a potem pustka
-w sercu, w domu, w powietrzu
i nawet jest w Twoim grobie...
To była chwila, sekunda, moment...
jak Bóg odebrał Ci mowę...
Jak przestałeś widzieć i słyszeć
piękny szum marznącej pogody...

Ten las był Twoim lasem,
ten dom był Twoim domem...
a teraz... ślady zostały...
Twoich i naszych dróg,
zakrętów i mrugnięć...

Śmierć, to tylko proste słowo...
na opisanie brakuje nam słów...
gdy nas spotyka,
nie potrafimy zrozumieć tego,
co się naprawdę stało...
dlaczego to tak musi boleć?
podobno każde cierpienie ma sens...
przekonamy się...

Post scriptum

Nikt nie mówił , że będzie dobrze
Lecz zbyt wiele nadziei Bóg dał
Życie płynie jak brudna rzeka
Nigdy nie jest tak jak bym chciał

Serce starzeje się czekając na miłość
Chociaż młodości płomyk jeszcze się tli
"Proste drogi" są jednak kręte
I zbyt wiele jest zamkniętych drzwi

Idąc chwiejnym krokiem przez pustkę
Z Samotnością pod rękę gdzieś w dal
Nie mam celu , liczę kroki po prostu
Z ciekawości ile los ich mi dał

Świat wiruje swym błędnym kołem
Raz jest dobrze, a potem znów źle
Coraz mniej jest życia tajemnic
Im więcej wiem tym mniej już się chce

Nie zostawię po sobie niczego
Parę wspomnień i kilka łez
Nic nie znaczy życie człowieka
Gdy nie żyje tylko po prostu jest

Więc żegnajcie , ci których znałem
I nie myślcie już o mnie źle
Najważniejsze jest w moim istnieniu
Bym mógł iść tam gdzie chce...

Z dnia na dzień
w mojej głowie wciąż myśli o Tobie,
co robisz tam,
czy patrzysz na nas i z życia drwisz?
Czy pragniesz tu być?! ;((
Łukasz [*]

Odebrałeś mi w życiu to co najważniejsze,
pozostały mi już tylko marzenia,
te nie do spełnienia.
Piszę ten wiersz do ciebie kochanie,
nie wiem jak ty, ale ja nie chcę żyć dalej.
Nie znam sensu tego wiersza,
ale piszę go ciągle.
Moje serce cie woła,
ale ty go nie słyszysz.
Wolisz te inne, te proste, niewinne.
Dziś nie masz czasu, a jutro "spotkanie",
nie wiem, dlaczego omijasz mnie stale.
Ale nie długo już potrwa ta męka.
Życie to chwila, a chwila przemija,
żegnaj Rafael, już cię nie spotkam :(

Dla mamy

Kochana mamo
tak wiele bym chciała ci powiedzieć, lecz nie mogę
tak wiele bym chciała ci pokazać, lecz nie mogę
tak bym chciała cię przytulic, lecz nie mogę
dlaczego?
ponieważ nie ma cię tu
opuściłaś naszą krainę za szybko
miałaś tyle do zrobienia w naszej bajce
lecz ten u góry zdecydował,
że miałaś przyjść do niego,
widocznie byłaś mu potrzebna
i wierzę, że mimo mojego bólu, który noszę w sercu
z powodu twego braku bycia razem z nami
masz tam lepiej niż kiedykolwiek mogłaś mieć
teraz pewnie trzymasz miejsce dla mnie
i wierzę, że kiedyś jeszcze się spotkamy
i to czego teraz nie mogę,
będę mogła w dalekiej przyszłości

Przynieś mi Śmierć
Podaj na tacy do łóżka
I odejdź
Chcę zostać z nią sama
I chcę upajać się jej smakiem
Czuć każdy jej kęs
A jej zapach... kocham ją
Tylko nie wchodź
Nie pukaj
Odejdź
Nie wracaj
Niech zabierze mnie do raju
Edenu
Lecz chyba za dużo żądam...
Odeszła...
Prosiłam Cię,nie wchodź
To Twoja wina!
Nie, przepraszam...
To na mnie nie przyszedł czas.

Kochana Śmiercio.
Przyjdź do mnie dzisiaj
Połóż się obok mnie
I otul mnie skrzydłem zwierciadła
I połączymy się w całości całość
I odpłyniemy na kres przepaści
Albo...do piekła
Do granic ciemności
Do bólu i krzyku
Do cierpień z przeszłości
Czy tam będziemy szczęśliwi - Śmiercio?!
A może lepiej do nieba
By czesać Aniołom warkocze
I wpijać się w zajętą miłość?
Śmiercio... Powiedz
Gdzie będzie nam lepiej...?

Blond włosy, niebieskie oczy.
Z dziewięcioletnią powagą
zabierając tylko pluszowego misia pod pachą,
zimnymi szpitalnymi schodami
poszła do nieba

"Zawsze Cię będę kochał i nigdy nie przestanę"
To Jego słowa
ZAWSZE odeszło na zawsze
NIGDY podążyło za nim
Zostało tylko
Na wieki wieków Amen!

Epitafium dla Jarka