klamerka.pl

Rok i bieda

Cztery biedy na tym świecie:
Pierwsza bieda - wiosną,
Ale słonko silniej świeci
I kwiateczki rosną.

Drugą biedę lato niesie,
A z nią troski, smutki,
Ale za to w ciemnym lesie
Smaczne są jagódki.

Trzecia bieda idzie za tą,
Trapi nas jesienią,
Ale za to w babie lato
Jabłka się czerwienią.

Czwarta bieda: wiatr, zimnisko,
Mróz odetchnąć nie da,
Ale za to wiosna blisko
I - wiosenna bieda.

majowa burza

maj księżycem się oparł na wiśniowym drzewie
łzy zaplątał beztrosko w szarady gałęzi
nie zabłysną gwiazdy w jego wspomnień śpiewie
zachmurzony bo wiosna burzą burzę pędzi

autostradą niebieską kurzawą niemocy
melancholia przychodzi pioruny Bóg ciska
niesiona zapytaniem w baldachimie nocy
jesteś mu niepotrzebna choć naprawdę bliska

w tańcu chmur błyskawic moczy kroplą deszczem
uderzając po głowie niczym Melpomena
zasłuchany w tych grzmotach chciałby jeszcze jeszcze
a zostaje mu tylko muzyka Chopina

Wiejska Majówka

Liście skąpane w deszczu strumieniach
Pachną majową przygodą
A kwiaty w pajęczynowych więzieniach
Zachwycają swą urodą

Wiją ptaszyny gniazda wśród lasu
Gdzie zapach żywicy wyłania się ukradkiem
Robactwo zabiegane nie mając czasu
Zajęte jest pracą lub obiadkiem

Błyszczy srebrny grill w promieniach słońca
i unosi się dym po polanie
Utopiona w tłuszczu kiełbaska gorąca
Ląduje w talerzu na śniadanie

Gromki śmiech dzieci rozbrzmiewa wokoło
Wśród pisków i okrzyków radości
Za snopkiem siana za starą stodołą
Nadjeżdża wóz pełen gości...

Pożegnanie z majem

jeszcze nam pachniesz traw rozkwitem
mgieł ciepłych ciągnąc długie suknie
by rankiem rozwiać je z zachwytem
i wiatrem zgasić snów łzy smutne

pod nogi kładziesz kwiatów dywan
trelem słowiczym budząc zmysły
by słońca blaskiem nas powitać
nim znów wejdziemy w zieleń liści

masz dla nas tyle pięknych darów
którymi szczodrze nas obdarzasz
więc zostań z nami piękny maju
nie znikaj z życia kalendarza

lecz ty odchodzisz mokrą ścieżką
między szerokich łąk rozploty
tam gdzie się wije rzeki rześkość
po zapomnienia pierwszy dotyk

jednak nie całkiem się rozlałeś
swego odejścia smutną drogą
i w nas na zawsze pozostaniesz
ust rozkwieconych piękną mową

Majowe jabłonie.

Kwiatów Bóg nie zazdrościł, posypał obficie,
Białe, barwione różem, uśmiechały majem.
Pojedynczo przy drodze lub w sadzie gajem.
Dając późną jesienią, owoc słodki, życie.

We łzach toną przepiękne, nad ranem, o świcie,
W traw soczystej zieleni, mniszek pośród staje,
Miodowe pyląc wonie, oko cieszy rajem.
Zachód słońca już bieży, noc tuli okryciem.

Bo to miesiąc maryjny, zakwitł wonnym kwieciem,
Wiosny oddechem ziemi i nadzieją cieszy,
By był najpiękniejszym miesiącem na świecie.

Daje początek życiu, a świat pięknem grzeszy,
Dla Maryi umieścił łąk piękno w bukiecie,
Zapraszając do ziemskich prześlicznych pieleszy.

Józef Bieniecki

Jutro nadeszło wczesnym majem

Nalej mi na palce odrobinę czasu.
Ocal żar niesiony przez wiatr.
Dmuchnij we włosy gwiazd
i oklej mnie ich szeptem.

Lepką dłonią
rozmarzę Ci na twarzy zapach słów,
którymi obmywałeś moje ciało.

Nie maluj słońca,
rozpuszczającego pocałunkiem śnieg
noszący nasz smak.

Pchnij mnie daleko,
do kwietniowej nocy,
rozkwitającej w naszym tętnie,
pachnącej erotyzmem, otulonej tajemnicą.

Sięgnij do kieszeni po okruszki uczuć,
wyjmij spod paznokci ciepło mojej skóry.

Spójrz przez ramię na nasz listopad.
Zasypia okryty kurzem,
w albumie pełnym zdjęć
robionych oczami przebitymi różowym szkłem.

Pięknie... majowo...

Mlecz żółto się ścieli
zieleń oczy cieszy
serce się weseli,
i każdy się śpieszy

Wyjść na powietrze
pooddychać tlenem,
zaraz humory lepsze
maj ukwiecił ziemię

Już fioletowe bzy
budzą się w rozkwicie
piękne, majowe dni
zaraz umilą życie

On piękny,kwiecisty
jak żaden z miesięcy,
deszczyk siąpi czysty
przymila się tęczy

Drzewa całe w pąkach
w sadzie się panoszą
zakochani w "skowronkach"
tulą, na rękach noszą

Jakże pachnie wszędzie
tak miło na sercu!
cały maj chodzić będzie
w pachnącym kobiercu

I choć zagrzmi nieraz
i zerwie się chmura
to bez niego wizja
raczej jest ponura.

Już kwitną kasztany
i pachnie już wiosną,
pamiętaj kochany,
by zawsze radosną...

by zawsze pogodną
na wiosnę mieć minę
i wiosnę polubić
jak piękną dziewczynę...

Do tego mieć jeszcze
pachnące jaśminy,
konwalie i bzy,
by radosne wiosenne
sny sobie śnić...

Maju maju maj...

Kwiatem się do nas maj uśmiecha
słońce rozsiewa złoty blask chwil
gniazdo jaskółcze tuli strzecha
w mroźne krainy odleciał gil.

Nastał majówek czas radosny
objęcia sploty stęsknionych rąk
pląsy uciechy na polu wiosny
tańczą motyle bzyka się bąk.

Jak panny młode w sadzie drzewa
bielą okryte korony głów
gżegżółka kuka skowronek śpiewa
na halach stada owiec i krów.

Każdy poranek srebrzy rosa
w pajęczej sieci kropelki drżą
na łąkę postać wychodzi bosa
w słońcu jej oczy chabrowe skrzą.

Uciech radości nie ma końca
dla zakochanych rajski to czas
na wiatru fali maj do słońca
płynie i pieści każdego z nas...

Zimny maj..

Leniwe robi się słońce...
w te wiosenne miesiące
i jak dawniej nie grzeje
dlaczego tak się dzieje?

Wiatr zimny ciepło odpycha
wiosna, a tu każdy kicha!!
zamiast się w promykach grzać
przeziębienie daje znać

Pochmurne są nasze lica
taki maj nie zachwyca,
choć zbudziła się przyroda
jeszcze zimno, wielka szkoda

Bzy w białych powijakach
i bujna zieleń na krzakach
trawa rośnie, ptaszek śpiewa
rozkwitają w pąki drzewa

Ale zimne ranki wstają,
w stawie żaby nie kumkają
i cykania świerszcza brak
chyba z majem coś nie tak!

Gdzie noce pachnące kwiatem
ciepłe ranki tak jak latem,
gdzie wieczory pod klonami
gdzie ognisko z kiełbaskami?

Gdzie tęcza różowa po burzy
bieganie po deszczu w kałuży,
majówki, zabawy w plenerze
i wycieczki na rowerze?

W takim zimnym teraz maju
pochmurno w całym kraju
próżno szukać przyjemności
zamiast wiosny, jesień gości

A tak marzę sobie głośno
Nasza Droga Pani Wiosno,
daj powiew ciepła mały
dzień skąpany w słońcu cały

Ciepłe noce, w słonku dnie
każdy tego dzisiaj chce
bardzo pragnie, oczekuje
tylko maj jakoś szwankuje.

Usiadła wiosna na łące.
W koszu ma słońce gorące,
we włosach z fiołków korale
wygładza na stawie fale.
Zostań tu z nami na dłużej,
osusz zimowe kałuże
zaproś do gniazdek bociany,
ogrzej powietrze nad ranem.
Lubimy bawić się z tobą,
chodzić do parku, po polach
Jesteś tak śliczna, wesoła.
I pachniesz tak kolorowo.

Potrzebne mi są wiosenne spojrzenia,
aby dostrzegać kwitnące nadzieje
i wiatr przyjazny co niesie radości,
a do mnie myśli pogodne przywieje.
Potrzebne jest mi dotknięcie wiosenne:
miejsc, sytuacji i życia uroków,
aby rozróżniać ukryte piękności,
w świetle codziennym i wśród nocnych mroków.
By iść wiosennie do celów wybranych...

Marcowe wieczory.

Wy polskie wierzby, w marcowej szarudze,
Tam zasiedziałe na błękitnych drogach.
Mgłami podszyte,w zimowej kolczudze,
Wiosna wraz z zimą przeplatuje sroga.

Listkami pierwsza powraca tu wiosna,
I wypatruje dzwoneczków skowronka.
Tulisz w opończy zieleni radosna,
Tu każdy promyk,cieplejszy od słońca.

Na łozach twoich wyśpiewane trele,
Dziuplami wita wracające ptactwo.
By w słonka cieple ,urządzać wesele,
I dzieci tamtych ochraniasz bogactwo.

Czas opłakujesz korzystnej pogody,
Łzy nieba spijasz przeplatane deszczem.
Dusza przyjazna dla reszty przyrody,
Żyjąc w symbiozie ,zapłakana jeszcze.

Na polskich drogach,mazowieckim piasku,
Odwieczny dróżnik ,wypatrujesz z dala.
Póżnym wieczorem,czy o wczesnym brzasku.
I polskie niebo z ziemią w dole scalasz.

Smagają wichry i deszcze biczują,
A ty tam stoisz ,twarda ,nieugięta.
Duchy pokutne ,które pokutują,
Na drodze życia,dusza życiem święta.

Autor- Józef Bieniecki

Późną jesienią.
Autor:jozefbieniecki

Płacze deszczem zziębnięta, jesień smutna, szara,
Wszystkie cuda przyrody zaległy na marach.
Chłody pierwsze i mrozy, siąpi deszcz i plucha,
Prawie cała przyroda dała Bogu ducha.
Do snu w końcu sposobiąc, nie uległy wszystkie,
Ku rzadkiemu słoneczku wypinając listkiem.
Kwiaty czasem się zdarzą, astry, chryzantemy,
Szałwi i stokrotek, schylonych ku ziemi.
Niepozorne, drobniutkie, nawet przymarznięte,
Odtajane kwitną, niebem uśmiechnięte.

Wszechobecna szarzyzna, taka byle jaka,
Weseli owocem w wielu drzewach, krzakach.
Paciorki rokitnika, berberys czerwony,
Lub w czerwonych kuleczkach w ogniku rzucony.
Kalin i jarząbów, czerwienią się grona,
Irys, głogów korali, czerwień rozogniona.
Szmaragdową zielenią cieszą się iglaki,
Jodły, świerki i sosny, i jałowca krzaki.

Ptaków liczne rodziny po kraju rozsiane,
Też przez chłody zostały jak zdziesiątkowane.
Większość z nich odleciała,dotarła do celu,
Ale mamy przyjaciół skrzydlatych też wielu.
Obciążona zimą cała brać skrzydlata,
Jedne u nas zostają, a druga przylata.
Pól spiżarnie i lasów w stopniu dostatecznym,
Obdarują pokarmem w poziomie bezpiecznym.
Przydomowe karmiki nie żałują chleba,
Poprzez ludzi w pokarmie darowanym z nieba.

Większość zwierząt zasypia zimowe zapasy,
Sposobiły im pola i bogate lasy.
Często śniegiem pokryte, jak w leśnej chłodziarce,
Wystawione na mrozy i na wiatru harce.
Służą wszystkim bogactwem, głód stawia na próbę,
Dobre chęci oddalą, każdą głodu zgubę.

Idzie wiosna polem, lasem, łąką,
zawilcem, przylaszczką, konwalią, stokrotką.
Tam, gdzie stąpnie, wszędzie kwiaty rosną. 2x
Idzie wiosna, drzewa ze snu budzi,
kasztany, leszczyny, jesiony, modrzewie.
Drobnym liściem wietrzyk w brzozach szumi.2x
Idzie wiosna górą, jasnym niebem,
jaskółką, kukułką, skowronkiem, przepiórką.
Sławią wiosnę ptaki swoim śpiewem 2x
Idzie wiosna, drzewa, ze snu budzi,
kasztany, leszczyny, jesiony, modrzewie.
Drobnym liściem wietrzyk w brzozach szumi 2x

Jedna jaskółka wiosny nie czyni,
ale gdy ją zobaczymy wszyscy się cieszymy,
Gdy kukułkę usłyszymy,
za drobne łapiemy i nimi trzęsiemy,
A gdy bociana dojrzymy,
to dzieci mnożymy.
I już wszyscy wiemy, że to wiosna,
Wiosna do nas przyszła i radość przyniosła.

Przebiśnieg bielą w oczy kłuje
forsycja żółtym kwieciem obsypana
na młodej gałązce ptak tokuje
i swym śpiewem czaruje od rana

Straganowy tulipan czerwienią kusi
nieśmiało trawka się zieleni
i przyznać mi musisz
pięknymi barwami wiosna się mini

Zima jak róża cieszy widokiem
miło popatrzeć na świat za oknem
ściskając kubek ciepłej herbaty
wychylić spróbuj z przytulnej chaty
kryształki lodu skuwają serce
ono się broni umierać nie chce
silne, rozbija sople co cierniem
zdają się wkłuwać coraz to głębiej
droga daleka między zmysłami
zima jak róża dotykiem rani
obie są piękne lecz niebezpieczne
a tutaj wiosny nie widać jeszcze

W powietrzu czuć wiosnę,
co po śnie zimowym,
jak długim letargu
do życia się budzi.
Jeszcze sypie śniegiem,
jeszcze lodem mrozi,
ciepło z zimnem splata
- jednak już nadchodzi.

Tak bardzo cię czekam,
szczególnie w tym roku,
oczy me uraduj
jasną swą zielenią.
Zawieś na gałęziach
liście, kwietne pąki,
rzuć świeże kobierce
na uśpione łąki.

Wiosno ! daj otuchę
swym młodzieńczym tchnieniem,
oddal mój niepokój,
- myśli uciszeniem.
Przynieś proszę z sobą,
nową radość bycia,
nadaj sens istnieniu
w tym bezsensie życia.

Przyjdź w wianku z pierwiosnków
na głowę włożonym, w sukience utkanej
z mgiełki nad wodami,
dotknij swoją różdżką,
rozsiej radość wokół,
zabierz mą samotność
a przywróć mi spokój.

Za oknami ciągle zima.
Celsjusz kreskę nisko trzyma.
śniegu mamy po kolana.
Zima jest nie ubłagana.
Mrozi, śniegiem sypie, wieje.
Takie zimą nasze dzieje.
Czasem słońce za chmur zerka.
Ale śnieg gra jeszcze w berka.
Mróz ze śniegiem walkę toczy.
Widok ten jest jednak uroczy.