życzenia urodzinowe

Lato

Umiera powoli lato.
Ostatkiem sił dyszy powietrzem gorącym.
Nie może złapać tchu i tylko patrzy okiem iskrzącym
Pali wszystko na swej drodze, zrywa liście z drzew!
Chce, aby o nim zapomnieć!
Niełatwo jest!

Zielona

Przyszłaś zwiewna, zielona, trzymając na ręce,
Pierwsze kwiatów zwiastuny, w błękitnej sukience.
Łąk zapachy, oddech leśnej ściółki,
Szczebiot ptaków, liczenie kukułki.

Skrzeki żabie w stawie, bocianów na nodze,
I Jastrzębie, szybowce, płyną ku przestrodze.
Chmur kłębiaste baranki i pieniążek złoty,
Wiosennym promieniem śle przedsmak spiekoty.

Ranki budzisz wesołe, na nadziei nutce,
Piskląt pierwsze iskierki, jeść zakrzyczą wkrótce.
Na soczystej zieleni, szmaragdowym listkiem,
Uśmiech wiosny roztaczasz rozdając go wszystkim.

W jaskółki skrzydełkach spisujesz pogodę,
Uśmiech dając słoneczka, deszczu ziejesz chłodem.
Pierwszy jazgot pioruna, artylerii dechem,
Pączków świeży początek powita z uśmiechem.

Po stokrotkach, podbiałach chodzą Krówki Boże,
Zapatrzone nocami w gwieździste przestworze.
Słowikowe tre, le, le nadsłuchują senne,
Rozbudzone natchnieniem, nadzieje wiosenne.

Kiedy ranek ostudzi i rozbudzi dzionek,
Razem z słońcem zapłonie radosny skowronek.
A królewskie motyle jak nieba Anioły,
Powędrują pod niebem wiosenne sokoły.

- Józef Bieniecki

Każdy dzień ma swoją barwę,
przypisaną porą roku.
Teraz zima u nas jest,
lecz swe barwy gubi gdzieś.

Chłodem nas poranka wita,
chociaż mróz nie szczypie nas,
bieli swej nie użycza
i w szarości wita nas.

Swym urokiem nas nie kusi,
śniegu, słońca jej brakuje,
przeplatana deszczem, wiatrem,
smutny obraz ukazuje.

I nieważne jaki dzień,
jaką nam pogodą wita,
ważne, by uśmiechać się
i tę radość w serce chwytać.

Ina

Lodowe kwiaty...

Nie ma już kwiatów
zdobiących łąki
drzewa drzemią
śniąc o gorącym słońcu
nie czas teraz
na śpiew ptaków
i roślin pąki
zimy jeszcze nie ma
lecz spoglądają ku jej końcu

chłodno i mroczno
a pora deszczowa i dżdżysta
niech śnieg wreszcie
otuli litościwie świat
mróz ozdobi szyby
a wiatr niech melodyjnie śwista
na szkle wyrośnie
niejeden lodowy kwiat
nie zmarzną serca
pełne uczuć gorących
bukiety uśmiechów
rozkwitną serdecznie
spojrzeń zachwytem
przyjaźni pałających
razem dotrwajmy
do wiosny...
koniecznie!

- oskar

Pierwszy śnieg

Jak omszała skórka dorodnej brzoskwini
delikatnym puszkiem pokryta jest cała
tak leciutkim puchem śniegowej pierzyny
cicho świat przykryła pierwsza nocka biała

Pod szarością nieba poranek rozbłysnął
bielą pierwszą , czystą, jeszcze nieskalaną
mróz leciutko wodę w kałużach uszczypnął
i już w lustrze lodu przegląda się rano

Niczym cukrem pudrem pobielone dachy
niczym białą kredą malowane krzewy
a pośrodku bieli czarne wronie strachy
wykrakują głośno swe jesienne biedy

Ostatnich różyczek co nie w porę kwitną
uwiedzionych ciepłem późnej tak jesieni
purpurowe płatki przeciął chłodu brzytwą
i w kamienną szarość ten poranek zmienił

Czarno-biały obraz jak w dawnym programie
godny porównania do dzieł pana Zina
dziś piórkiem i węglem w okna mego ramie
w ten śnieżny poranek maluje już... zima?

Autor: MikaRouz

Jesienny sonet...

O jesienie wy polskie, babim latem tkane,
pozłacane listowiem i zwiewne wiatrami,
nagle ciepłe jak lato, które już za nami,
czasem deszczem rzęsistym rzewnie rozpłakane…

O jesienie wy polskie, ileż w was z rozstania,
ileż smutku, zadumy nad czasem minionym,
wdzięku brzóz w pół bezlistnych, a wciąż rozmodlonych,
w wodnej toni topiących rozpacz przemijania…

O jesienie, kapryśne jak piękne kobiety,
ale wierne, wszak zawsze wracacie, łagodne,
malowane poświatą z Tycjana palety…

I choć może już dziś melancholie niemodne,
ja poświęcam jesieniom pogodne sonety
pełne ciepła. Nim zimy nadejdą dni chłodne……


Autor: hallski

Już nam minusy pokazały się,
szronem na dachach dzień przywitał się.
Powoli puka w okna do nas pani zima,
która za rękę tak się z mrozem trzyma.
Choć w głębi serduszka mam nadzieję, że
jeszcze nie skończyły się jesienne ciepłe dnie.

Niech więc pokaże się choć promyk mały,
by ciepło do serca wraz z nim przenikały.
Na twarzy niech uśmiech rozjaśnia ten dzień
rozpędzając chmury, by słońce pojawiło się.

Jesienny zachόd słońca

Senne jesienne oczarowanie
pełne owocόw brzuchate kosze
liście szeleszczą w złotym dywanie
jabłek dojrzałych wiszące klosze

słońce na niebie maluje cuda
zmysły czerwienią rozkosznie zwodzi
czary jesienne magia i złuda
radość dzieciństwa na myśl przywodzi

niebo i nastrój tak nieuchwytne
nikną rozmyte nocy przypływem
rankiem znόw będą jasno-błękitne
jakby zmęczone świetlistym dziwem.

Tylko chłód

Gdy się listopad z wiatrem brata
i ołowianych chmur kłębami,
w pełnej harmonii własnych odczuć,
samotnie błądzę ulicami.

Kołnierz od płaszcza nie wystarcza,
by chłód odstraszyć bezpowrotnie.
Zdziwione twarze patrzą na mnie
w zaparowanym knajpki oknie.

Nieśmiałe krople mnie mijają,
w oczekiwaniu cichej zgody.
Nikt nie dostrzeże łzy płynącej,
pod maską szarej niepogody.

I nie odróżni stanu duszy,
myśli moknących w strugach deszczu,
zimna, co wstrząsa całym ciałem,
lecz nie w jesiennym, smutnym dreszczu.

Tu nie odnajdę śladu ciepła,
które ogrzewa czasem ciszę.
Ja wyczerpałam jego limit,
nie chce mnie widzieć ani słyszeć.

Więc, jeśli nadal przyjdzie marznąć,
to nawet chłód mnie nie odmieni.
Zabije resztę pięknych uczuć
a ja zagubię się w jesieni.

Autor- mamusia45

Jesień jak na razie całkiem niezła jest,
słonko sobie świeci, mało pada deszcze.
Choć poranki teraz chłodem na już wieją,
budzimy się rano ze słońca nadzieją,
że jak ono ciepło swe na przekazuje,
to w końcu się znajdzie, ktoś kto je poczuje.
Wleje nam przyjemne uczucie bliskości
splatanej nadzieją radosnej miłości,
co nas wypełni po brzegi do końca
i będziemy marzyć, że nie ustająca....

Dzień w promieniach słońca,
wiatr lekko kołysze drzewa.
Porywa liście do lotu
w barwach jesieni śpiewa.

Układając z nich dywan
i pod nogi ci ściele.
Idąc tłumi twe kroki
bo tych liści tak wiele

Twarz w uśmiech ubierana
kroczysz przed siebie śmiało.
Chcesz by takiej jesieni
stale u nas bywało.

Jesień piękną gamą barw się mieni,
zieleni, złota i czerwieni.
Blask słońca dodaje koloru i wspaniałego uroku.
Takie cudne obrazy natura maluje każdego roku.
Poszłabym z Tobą na spacer w tak cudny dzień dany od natury
Zanim nastanie zima - mróz, śnieg i wichury.
Jesień jest taka piękna i zachwyca kolorami
Wszystko złoci się przed nami.
Może w przyszłym roku takiego spaceru doczekamy
I zanim spadną liście się spotkamy.

KOCHAM CIĘ JANUSZKU! Elżbieta

Czerwone wino

Bardzo wcześnie jest jesień. Coraz wcześniej słońce
Za jezioro z ołowiu w drżące spada trzciny.
Dzień jest po to, by sennie płynęły godziny,
A wieczór, by oglądać gwiazdy spadające.

Renoir chyba w sadzie pomalował śliwy,
Tak ich skórka zielona, a brzegiem liliowa,
I wszystko tu coś znaczy, tylko brak na słowa.
Ach! Jak tu odpowiedzieć, czy jestem szczęśliwy?

Jak nurek schodzi w mroki tajemniczych głębin,
Gdzie się przepych koralu bogato rozpina,
Tak ja wypijam wzrokiem czerwoność jarzębin,
Lub próbuję wargami czerwonego wina.

- Jan Lechoń

Jesień

puszystość fryzur przerzedzona
korony tworzą cień dziurawy
ramiona nagie dębów klonów
nisko się wstydem pochylają

zieloność brzózek w dal ucieka
jedynie kora fason trzyma
listowie w żółcień przyodziane
jeszcze chce słońcu się podobać

ostatnie trele wróbli pliszek
najczęściej słychać w kartofliskach
jedynie wrony i gołębie
swą pewność w rżysku zaoranym

aktorską jakby grą - szukaniem
drobinek szczęścia na dobranoc
tego co mają pod dostatkiem
bo jesień przecież najbogatsza

Autor: mariat

Jeszcze nie

Szumią liście brzóz
pozłacane.
Jesień już.

Przyszła nad ranem.
Rozsiadła się za stołem
rubasznie.
Zaczęła kraśnieć,
pić wyskokowe
deszcze,
zakąszając
jeszcze
słonecznym niebem.

Nie wiem dlaczego, ale czekam na nią,
choć nie jest pierwszej młodości.
Dumnie się nosi,
na purpurowo.
Wychodzi z uniesioną głową,
do ostatniego liścia zgrana.

Kolejnego rana
do drzwi zima się dobiera.

Nie wpuszczam... jeszcze nie teraz.

Autor: DoroteK

Jesienne organy

po gęsim kluczu
trzy krzyżyki
zaczynamy pierwszą frazą
preludium dnia jesiennego
o świcie
na dolnym „c”
słońce
jak rozgrzana
krwista pełna nuta
zaróżowiło horyzontu linię
skrytą pod szronu mantylą
pauza
to już październik
za oknem
kolorowe improwizuje frazy
coraz niżej
i niżej...

wiatr rozpina
fortissimo
między zdziwieniem
zachwytem a przerażeniem
z pięciolinii dnia
spadają zgrane nuty
drżącym liściem

koncert
kolorów i błysków
jesiennego horrendum

- Zofia Szydzik

Na ponury początek dnia

Wściekły deszcz siecze,
ostry, niemiłosierny,
do okna się dobija
przemoknięty październik.

Światło jarzy mizernie
w posępnej szarówce,
dziś jest taki ranek,
że zostać chcesz w łóżku.

W najgorszym wypadku
wypić kawę za kawą,
szatańską, po której
tętno tańczy żwawiej.

I uciec marzeniem,
gdzie plaże gorące,
turkusowy ocean,
radość kipi w słońcu.

Autor: Biala dama

JESIENNE DYWANY

Rozścieliła jesień
wzorzyste dywany,
każdy z kolorowych
liści usypany.

Liście wciąż spadają,
a wiatr je rozwiewa,
wkrótce bezlitośnie
ogołoci drzewa.

Szeleszczą pod stopą
spadające liście,
stąpasz po nich wolno
prawie uroczyście.

Jesienne kobierce,
jak namalowane,
z wielobarwnych liści
wiatrem usypane.

Spadną wszystkie liście
i wiatr je wymiecie,
prócz tych zasuszonych
w jesiennym bukiecie.

Patrzę przez okno jak jesień szara
wszystkie liście drzewom zabrała,
jak jarzębina swe korale gubi,
jak dzieci kasztany zbierają,
by kasztanowe ludziki z nich zrobić.
I jak na to patrzę do bardzo mi żal,
że lato odeszło w siną dal.

ŚNIEGIEM PRZYPRÓSZONE...

Śniegiem przyprószone
Ślady twoich dłoni
Świerszcza za kominkiem
Wiatr o szyby dzwoni

W chmurach śnieżnobiałych
W przeddzień nawałnicy
Sennie z nieba dobiegł
Klangor żurawicy

Kryję twarz w ramionach
Ciepłych nieprzytomnie
Znacząc trwale ślady
Kto po latach wspomni

Zima nos wtuliła
W ciepło naszych dłoni
Nikt nawet wiatr
Nas nie dogoni

Światło naszych marzeń
Drżące po północy
Siejąc w ziemi prawdę
Toniesz w morzu złotym

Sprawy nasze święte
Chwytasz w sieć pajęczą
Śniegu pod stopami
Rzeczy niepojętych

Rozum bliższy ciału
Serce jak ze stali
Świątek na rozstaju
Niknie hen w oddali

Zima nos wtuliła
W ciepło naszych dłoni
Nikt nawet wiatr
Nas nie dogoni

Tekst i muzyka:
Krzysztof St.K.