życzenia urodzinowe

Żyjąc tak powoli...
Umiera mój świat,
Moja świadomość.
Wszystko zniknie, wystarczy chwila.
W ruch idzie alkohol, nic nie trzeba mówić już.
Poczekaj, kochanie...
Odpływam w inny świat, inne życie.
Tam jest pięknie. Nie czuję nic.
Już na zawsze zostać tam chcę...

Śmierć to wyzwolenie.

I ty przeminiesz

I ty przeminiesz, jako ja przeminę —
zostanie wszechbyt w gwiaździstej koronie.
Pójdziemy w jakąś nieznaną krainę,
gdzie jeno myśli łączą się, nie dłonie.

Umiłowany! my z oblicza ziemi,
jako dwa płatki marcowego śniegu,
stopione w locie tchami wiosennemi;
jak rosy krople na Usteczka brzegu,
strącone wiatrem — znikniemy oboje.

I huraganne porywy miłości,
i te łzy moje, i tęsknoty twoje,
i te szalone obawy nicości
znikną — lotniejsze od mgły porankowej.

I zniknie rozpacz, wzgarda, oburzenie,
świadomość smętnej pracy Syzyfowej
i bezowocne śmiertelne znurzenie —
te wszystkie fale na cierpienia morzu.

A te zachodu purpurowe łuny —
pierwszych gwiazd blaski na lazurów łożu —
i letnich nocy liliowe całuny
znów będą słać się pod stopy kochanków.

I te majowe balsamiczne noce,
przeklęte jeno za szybkość poranków,
i te wietrzyku czarodziejskie moce —
będą upajać rozkochane serce.

I te jaśminów krzewy śnieżno-złote,
wstające cicho z wonnych traw kobierca,
do pieszczot swoją przydadzą pieszczotę.
Czy moc miłości straci swą potęgę,
że my w jej pieśni zostaniemy zgrzytem,
że naszych imion w miłowania księgę
nie zapiszemy złotem i błękitem?

Czy noc nie zechce już oświadczyn słuchać
i gwiezdne oczy chmurami osłoni,
że my nie będziem jak gołębie gruchać
gdzieś u kwitnącej rozkosznie jabłoni?

Czy wietrzyk stuli skrzydła podniesione,
jaśminów płatki poczernieją z żalu,
że nasze usta, nigdy nie złączone,
utracą z wolna barwistość koralu?

I ty przeminiesz, jako ja przeminę.
Zostanie wszechbyt w gwiaździstej koronie —
zostanie Miłość. Mamże kląć godzinę,
co tchnęła lodem, rozerwała dłonie?

Umiłowany! miniemy oboje,
zostanie piękno i młodość rozrzutna! —
Dlatego z dala w zadumaniu stoję,
dlatego oną świadomością smutna
nie szukam ciebie...

- Zofia Wojnarowska

Kartka z pamiętnika

Strzępki dnia wydarł czas
z pamiętnika marzeń.
Wypaliła się tęsknota za
tym, co tak bliskie było,
prawie na wyciągnięcie dłoni.

W pobliżu domowego ogniska
słychać wycie kojota.
Nie ma rodziny i nie ma
dziecięcej naiwności.
Co na skinienie ręki
skłonna była
uwierzyć we wszystko.

Szarość dnia przybrała
brunatne barwy.
Smutek, rozstanie.

Tylko,
dlaczego rozczarowanie
szpeci najbardziej?


Autor: Czatinka

Nie powiem

Gdyby tak
rzucić się we mgły
na wiatr
co w swoim szaleństwie
nie wie
w którą stronę iść
i szarpie ślepo
gołe gałęzie
zwiędłe trawy mąci
kurz wzmaga
gdyby tak
zapomnieć
że kiedyś życie
jakiś sens miało
i jak kamień być niemy
milczący
nic go już nie poruszy
nie zrani
on na wszystko głuchy
na wszystko obojętny
zazdroszczę
piaskom pustyni
one nieustannie
przesypują ciepło
słońce przytula je czule
a one nigdy
dosyć nie mają
i pragną więcej
za zakrętem
niewiadoma
i następna jeszcze
cisza rozpościera ramiona
uciec chcę
lecz nie mogę
muszę tu tkwić jeszcze
muszę
choć nie umiem
i nie chcę
choć...
Nie powiem
nic więcej.

Autor: Kornatka

bez powrotu

spoglądam w okno
kraty w odbiciu szyby
świata ściany kryją
puste wyrazy skute kajdanami
mgła ściele życia ścieżkę
okruchy wspomnień
w umyśle zamęt
droga kamieniem utkana
pukasz do drzwi
nie słyszy nikt
łańcuchów łomot odpowiada
i tak po dniu
biegnie dzień
noc rankiem w oddali uśmiech śle
złowroga ciemność za rogiem lśni
idziesz
zamykasz drzwi
nie puka nikt

Autor- Gmatrix

Żalu mój

Żalu co we mnie ujadasz,
jak pies w bezkresnej rozpaczy,
chcący się zerwać z uwięzi,
by świata piękno zobaczyć.

Pobiec z tęsknotą ku niebu,
dotknąwszy promyka słońca,
płomieniem serce rozpalić,
łaknąc miłości gorąca.

Odejdź i zabierz swój smutek,
bardzo daleko w nieznane,
moje pragnienie miłości,
pozwól ugasić kochaniem.


Autor: Sotek

NN

czas już iść

bezszelestnie
bez słowa
szeptu
pożegnania
na palcach
może odgłos bosych stóp
przez chwilę
zarejestrują twoje zmysły
przyszłam boso
i tak chcę odejść
nie zabiorę niczego
oprócz paru wspomnień
przykrych
których nie da się wymazać
nawet odejściem
a te piękne?
już ich nie ma


czas już iść

czy wiesz
że nigdy nie powiedziałeś
do mnie po imieniu
dlaczego?
wszystko co ma imię
ma serce
zauważyłeś, że nie mam serca?

a czy zauważyłeś że masz dwa?

czas już iść

bez serca
bez imienia

nie zatrzymasz mnie
wymknę się drugim wyjściem
z którego na ogół się nie korzysta

już czas

Autor: Austeria

Skarga

dostałaś kwiaty są w żółtym kolorze
znowu rocznica nieudanych zdarzeń
kolacja świece cicho szepczesz- Boże
to pogrzeb marzeń

pozorna miłość w zabieganiu życia
zbyt próżne gesty by można uwierzyć
wiesz że cię raczy kłamstwem hipokryta
musisz to przeżyć

znowu przełykasz kolejną łzę w życiu
księżyc się schował w ciemnej chmur gęstwinie
masz chęć wyrzygać nadmiar dobrobytu
niech to już minie

nocy tak wiele daremnie minęło
i dni co miały cierpki smak goryczy
gdzieś po nich jeszcze wciąż błąka się echo
ty już nie krzyczysz

cholerne życie tylko dla bogaczy
masz już rachunek i plus narzut marży
wyciągasz portfel nie masz czym zapłacić
jak się nie skarżyć

Autor: Austeria

Czy mogę


Mówisz
słowa nie wyrażą

Patrzę na ciebie
ze smutkiem

Ja znam słowa
które jak atropina
rozszerzają źrenice
i zmieniają kolor świata

Po nich
nie można już odejść
Czy mogę dać ci siebie
jeżeli nie umiesz powiedzieć
co czujesz
kiedy oddaję ci usta

Czy warto...

głęboko schowałam
wczorajszy smutek
wymieszany z bezradnością

zanim zamknęłam oczy
pod osłoną nocy
długo spijałam krople żalu

słuchałam głosu rozsądku
wierząc naiwnie
że znajdzie odpowiedź co robić

w gąszczu pytań i wątpliwości
zdołałam wyłowić to jedno
jakże ważne i kluczowe

czy w świecie w którym rządzi
bylejakość i obłuda
warto ciągle być ponad


Autor: Osamotniona20

W ciemności

Chmurzy się, chmurzy. Zaczyna padać.
O parapety już krople bębnią.
Smętnieje wieczór. W jesiennych trawach
rozkwita ciemność.

Zewsząd wypełza słodkawy zapach,
choć dawno nie ma tamtych stokrotek.
Marzną na deszczu - w przykrótkich paltach -
słowa na potem.

Czemu tej nocy wiatr nie zaszalał,
chmur nie rozpędził i usnął wcześniej,
wtulony w liście? Ja znowu sama,
a przecież jesteś.


Autor: Zosiak

Kiedy pada

ptak nie śpiewa na gałęzi
piaskownice śpią bez dzieci
w kroplach deszczu szare niebo
smutne domy i ulice

przed domami puste ławki
w taki dzień nań nikt nie siada
ale można pójść z wizytą
na herbatkę do sąsiada

powspominać zapach lata
ogniskową pieśń zaśpiewać
falujące łany zboża
farbą na szkle namalować

ogrzać myśli wspomnieniami
ustom łyk dać z brzegu szklanki
w sercu zasiać ciepło radość
na jesienne noce ranki


Autor: aanka

Nim znów powrócę, umrę ponownie,
Bo choć tyle miałem szans by kochać,
choć tyle razy musiałem potem cierpieć,
To jednak coś daje mi siłę.
Nie wiem jak to wytłumaczyć,
Siła miłości, w którą nie chcę wierzyć,
wypełnia mnie każdego dnia
Czuję to ja i moje serce..
W szatana nie raz potrafiłem się zmienić,
Raniąc przy tym swą duszę, swe pragnienie,
powód radości... wyrażające słowo miłość,
Które każdego dnia obraca się w pył,
Tak jak co dzień brak mi sił
by walczyć... O to w co tak zawsze wierzyłem...
Coś co było dla mnie wszystkim, stało się niczym...

Dlaczego tak jest,
że miłość nie dana mi jest,
że każdy robi co chce,
rani słowem... kaleczy nożem

Czemu każdy lubi ranić
mnie nie patrząc na moje
Uczucia

Dlaczego zadajesz mi ból
mówiąc, że nic z tego nie będzie
jeżeli przedtem robisz nadzieję?

Patrząc na płatki śniegu
zwracając oczy ku niebu
widzę swoje marzenia
niemożliwe do spełnienia
nadzieje tak jak one
znikają roztopione
i płyną strumieniami
razem z żalem i łzami

To nie mi widocznie są dane
wielkie, spektakularne wygrane
to nie dla mnie są życzenia
pragnień najgorętszych ziszczenia

Bliskość ciszy

Tak bardzo mi do ciebie
Blisko
Ta cisza zrozumiała
Wszystko
Poprowadziła
Nas
Od gniewu
Ku drzewom
W ptaków śpiew
Wśród listków

Nie trzeba nam słów
Słowa ranią
Znów anioł
Ciszy jest
Jest przy nas

Położył nam
Swój palec chłodny na głodne usta
Wypełniła się pustka
Ucichł zgiełk
Co rósł w nas

Ta cisza jest
Jak łza
Łza co trwa
U powiek
Człowiek
W słowie
Gubi ją łatwo
Żyć bez łzy
Nie warto

- J. Kofta

przyszedł ten czas, nieunikniony
i przyszła rozstania chwila,
on stoi tuż przy niej rozpromieniony,
i szepcze "pozostań Kamila".
Lecz późna godzina i w drogę już czas,
znika jej postać w oddali
"nie będzie już Luby, nie będzie już nas,
niech inna twe serce rozpali".
Wtem szarpnął jej ramię, przytulił w ramiona
całując usta namiętnie,
nie protestując, lecz sama zdziwiona,
oddała pieszczotom się chętnie,
powiada do niej "zabierz me serce,
by żadnej nie pokochało"
i szybkim gestem, cały w rozterce,
ugodził sztyletem swe ciało.
Powoli, po trochu, swe siły tracił,
z wolna zamykał powieki,
zbyt wielką cenę za miłość zapłacił,
lecz teraz już zasnął na wieki:(

krótka historia bez happy endu

to się źle skończy
myślisz
i dalej spacerujesz w szpilkach
po cienkim lodzie

toniesz
w czystym błękicie

płoniesz
w łatwopalnych dłoniach

nie widzisz
nie słyszysz

czujesz

wychodzisz po chleb i mleko
a kupujesz bieliznę

miłością można się najeść
na codzienność umrzeć

Autor- ajw

Słońce świeci, dziewczyna nuci:
Nie kochaj chłopca, bo cię porzuci.
Jak woda niszczy gałąź kaliny,
tak chłopak niszczy serce dziewczyny.

Spójrz czasem za okno, gdy deszcz pada
Zobaczysz mnie jak stoję, a łza płynie cicho po poliku
W deszczu przecież tego nie widać..
Spójrz...
Widzisz...
Jestem...
A gdy następnym razem spojrzysz
Już mnie tam nie będzie...
Wiesz dlaczego?
Bo życie bez Ciebie jest jak:
anioł bez skrzydeł
Dlatego
Żegnaj...

Ciemność mnoży się wokoło mnie,
ogarnia całe ciało i krew.
Dotyk mój sprawia cierpienie,
a pomoc innym to już nie pragnienie.
Pożądać jak bawić się kimś,
znudzisz się i kolejno odlicz.
Tak właśnie w moim tempie zegar tyka.
Nie dotykaj!
Lepiej byś zostawił mnie...
Popłaczę, posnuję się,
a w końcu i tak przejdzie mi ten dzień.

Czy znasz taki stan, kiedy jesteś sama a serce wprost chce z piersi wyrwać się?
Łzy po policzku spływają powoli, jak boli!
Wydaje się, że nic gorszego nie trafia się.
Gdy tylko wspomnienia pozostały,
świat wydał się wtedy taki mały,
zamknięty w czterech ścianach twych,
zniknął gdzieś ten radosny błysk oczu mych. Bezsilność dopadła mnie.
Czy tego chcę? Nie!
Wiem, że potrafię podnieść się,
uciszyć serce i zamknąć łzę.