Świt co dzień nam zapowiada
Jeszcze trochę z nocą gada
I choć, miły, te poranki
Zimnem tak witają nas
Bo minusy z sobą mają
Niech me myśli otulają
Ciebie z nowym dniem

Jak marzenia, co szybują
Niech swym ciepłem promieniują
I radością napełniają
Tak jak mnie słowa twe
W miło przesyłane
Co na sercu są zebrane

Wiec przytulam cię do siebie
Uśmiech słodki ci wysyłam
I choć ciemno, to wiem,
Że nie zgubi się
No i trafi tam gdzie ma
Dla pewności ślę ci dwa

Może wtedy smutki te
Co tam gdzieś plątają się
Pójdą sobie w siną dal
I zabiorą z sobą żal
Że tak szybko mija czas...

Kiedy Słońce, uśmiech ciepły
Szczęścia czujesz świeży przepływ
Kiedy śmiechu dźwięków moc
Chcą ich słuchać całą noc
Kiedy triumfu złota nić
I truciznę mogą pić
Kiedy sława u stóp pada
Pomoc zewsząd, dobra rada
To nie ludzie, lecz Anioły!
Do nektarów lgną jak pszczoły
Blisko, często, strasznie tęskno
Od dobroci wszem jest gęsto.

Chcę znaleźć słowa

Chcę znaleźć słowa takie ciepłe,
aby rozgrzały myśl zbyt chłodną,
gdy dzień nastaje pełen obaw
a deszcz niechciany puka w okno.

Niech słowa myślom barw dodają
kojąc to wszystko, co Cię smuci,
natchną świeżością i zostawią
uśmiech złożony z ciepłych kruszyn.

Tak myślę, w każdym z nas jest słońce.
Pod chmur ciężarem go nie widać,
więc może podmuch słów życzliwych,
zadziała, jak na żagle bryza.

Autor: Maryla

No dobra!
Starczy tego
biadolenia i pitolenia!
Szybka kawa lub herbata,
Czas wygonić z siebie lenia,
Każdy dzień może być radosny!
Pogoń zimę!
Wpuść w siebie trochę wiosny,
Jej czas bliski i radosny.

(And)

Tak bardzo pragniemy ciepła,
szukamy go w błękicie nieba
ciesząc się promykami słońca,
tak wiele go nam trzeba.

A przecież ono jest z nami
mamy go sercu tak wiele,
wystarczy je tylko otworzyć,
jak droga przed nami się ściele.

Bo jest w uśmiechu na twarzy,
którym obdarzasz dokoła,
czułym gestem przyjaźni
o którą tak serce woła.

I wyciągniętej dłoni,
gdy właśnie jej potrzebujesz,
w zwykłym słowie dzień dobry
sercem to ciepło malujesz.

W uczuciu co da nadzieję
na lepszy następny dzień,
w radości która nam z twarzy
pomoże wytrzeć łzę.

Gdy masz takie miejsce na ziemi , gdzie wracasz...
a w oczach masz radość
bo każdy kąt tęsknił za Tobą
to już tak wiele
Gdy jeszcze na Ciebie ktoś czeka...
by w progu wymienić się sercem
- to spróbuj docenić te chwile
i nie proś o więcej...

Na twych myślach osiądę pragnieniem
Małą kroplą co serca dotyka
Zaczaruję twoją codzienność
Tęsknym wierszem co zmysły przenika.

W snach zagoszczę senną udręką
Wyobraźni splotę warkocze
Wniknę w serce, słuchając jak bije
Jak się w piersiach tęsknie szamoce.

Rankiem wrócę wtulona w marzenia
W myślach ciepłym zagoszczę promykiem
Piękny uśmiech wywołam na twarzy
Delikatnym wierszy dotykiem.

Tak wspaniale czuć serca bicie,
i uczuciem karmić się,
nocą w marzenia podąża skrycie
by tymi chwilami cieszyć się.

Bo właśnie w tych momentach,
szczęśliwie czuję się,
jestem wprost uśmiechnięta
otulić nimi się chce.

A ciepło co z nich wypływa
jak słońce ogrzewa mnie,
tak chciałabym by te momenty
na zawsze zatrzymały się.

Nie dać się samotności
to przecież zrobić mogę,
by smutek do mego serca
wreszcie zgubił swą drogą.

Zaloguj w swym sercu uśmiech
by promieniał jak słońce,
a ciepło co wysyła
było jak ono gorące.

Wpisz mi w serce słowa,
co radość dadzą co dzień
by z każdym wschodem poranka
rozjaśniały mi dzień

I niech kolejne dni
co jeszcze są przed nami
dadzą nam tę nadzieję,
że nie jesteśmy sami.

Że gdzieś daleko czy blisko
ktoś o nas myśli, pisze
by swym promiennym uśmiechem
wypełnić w sercu ciszę...

Niech los do ciebie uśmiecha się,
łap szczęście, kiedy pojawi się,
a w sercu niech zostaje
miłość kiedy powstaje.

Ciepło jest w każdym uśmiechu,
gdy szczęście w tobie bywa,
nadzieję na lepsze jutro
radością serca zdobywasz.

Nie smuć się, proszę,
bo życie to chwila.
To piękność i radość
co szybko przemija.
Bądź dobry, pogodny
jak wczesny poranek.
Bo życie szykuje Ci
wiele niespodzianek.
Życie jest jak świeca,
wypalamy się powoli.
Lecz każdy z nas
płomyk wznieca,
każdego czasem coś boli,
coś mu doskwiera.
Lecz jest też nadzieja,
jest szczęście.
Radości i smutku są łzy,
ale ważne że jesteś Ty.
Są takie serca,
co wesprą w potrzebie,
i ciepłe dłonie, co Twą dłoń uścisną,
aż niepokoje wszystkie
znów gdzieś prysną.
Jest taka dobroć,
co serce ogrzeje,
przyniesie radość i nowe nadzieje.

Niby w widoku nic nowego...

Niby w widoku nic nowego
drzewa gałązka, zieleń trawy
błękit, co trzyma sznurki białe
gdy wiatr z podmuchem się pojawi...

Jeszcze do tego szmer cichutki,
bo liście się rozszepczą więcej
- a wszystko takie bliskie, ciepłe
przyjaźnie wyciągają ręce...

A już aleja purpurowa,
i jesień idzie nią z nadzieją,
że każdy dzień przyniesie barwę
drobiazgi, które rozweselą...

Jak nie przytulić tego złota
wrzosów po lasach rozsypanych
przestrzeni rozświetlonych miedzią
i ciepłem słońca całowanych...

Te światłocienie niosą ciepło
pozwolą sercu się kołysać,
myśli roztańczą śpiewną nutą,
w codzienność uśmiech Ci zapiszą...

- Maryla

W dłoniach przyniosłam jesienne kwiaty
wszystkie barwami złota się skrzące,
astry, nasturcje i liście klonu
słonecznym latem jeszcze pachnące.

Możesz zanurzyć się w ich zapachu,
chłonąć aromat, pełnym oddechem
a potem uśmiech kwiecisty taki,
mi podarować połonin echem.

Chcę, aby w sercu gościła radość,
aby dni smutne w piękne zamienić,
by szczęście kwitło barwami lata
srebrnym odcieniem, złotem czerwieni.

Co się to dzieje!

Co się to dzieje! Co się to dzieje!
Aż lękam się wyznać to komu:
Wiecie, że słońce dziś rano
Zajrzało do mego domu.
Aż lękam się wyznać to komu...
Trza mieć odwagę - do skutku!
Złociste, wiecie, nasturcje
Zakwitły w moim ogródku.

Trza mieć odwagę - do skutku,
Więc powiem wam jeszcze coś więcej:
Śród kwiatów śmiech, wiecie, rozbłysnął,
Szczery, radosny, dziewczęcy.

O, powiem wam jeszcze coś więcej,
tylko nie śmiejcie się ze mnie:
Ja, wiecie, czekałem na nią
I nie czekałem daremnie.

Tylko nie śmiejcie się ze mnie,
Dusza ma całkiem pijana!
Rzekła mi, wiecie: jak ślicznie,
Gdy słońce w dom zajrzy z rana!

Autor- Jan Kasprowicz

Moje serce

Jak dobrze że bije, bo wtedy wszak żyje,
i czuje, gdy jest dobrze mu.
Choć czasem nastroje wpływają na moje
serduszko i wtedy brak tchu.

Lecz miło jest myśleć, określę to ściślej,
że uczucie co wzbiera się w nim.
Wzruszają ogromnie, co widać też po mnie,
bo blask daje oczom mym.

I też ty miły masz udział by były,
uczucia radości wciąż we mnie,
że uśmiech króluje i dobrze się czuje,
ślę czuły buziak ode mnie.

Już noc dookoła, niech gwiazdki zawoła,
blaskiem dadzą swój rozmarzony.
A księżyc, co świeci, niech magię roznieci,
byś zasną nią otulony.

Uszczęśliwić chciałabym cię,
rozpalić słońcem dzień,
w deszczowe, chłodne poranki.
Zrobić sok ze słońca
i nalewać go do szklanki.

Częstować nim cię będę,
gdy smutne dni masz.
By gdy łyk go wypijesz,
uśmiech rozświetli ci twarz.

Bo on jest jak ten promyk,
jaśnieje przy nim dzień.
Więc mój przyjacielu miły,
po prostu ty się śmiej.

Poleję sok ze słońca
rozpędzę szare chmury,
by dzień już nie był
pochmurny i bury!

Tak cudownie widzieć cię,
w myślach, słowach,
gdy powstaje wierszyk ten.

Jesteś ze mną w każdej chwili,
twe pisanie dzień umili.
Choć nie mam cię pod ręką,
co też trochę jest udręką.

Bo nie mogę w oczy twe
spojrzeć kiedy tylko chcę,
by zobaczyć piękno duszy,
dobroci, która serce wzruszy.

I tę czułość co się czuje,
kiedy słowa twe czytuję.
Ale mam cię blisko siebie,
gdy pomyślę, to mam ciebie.

W zakamarkach mojej duszy,
słowo twoje mnie poruszy
i wypełnia serce me
uśmiech przez calutkie dnie.

Cieszę się przyjaźnią miły,
co uczucia te wzbudziły.

O, poranna godzino

Przyszłaś - poranna godzino!
Niesiesz ze sobą róż świtu,
szarości trochę, fioletu
i całą gamę zachwytu.

Pamiętaj, błękit namawiaj,
by barwę swoją rozpostarł,
złotą zawiłość rozplątał
i pełną ciepła miał postać.

Jeszcze - godzino poranna-
pokrzepiaj, toruj, ochraniaj,
wypełniaj drogi pomyślne
i spełniaj każdy nasz zamiar.

Takim westchnieniem codziennie,
przywołać pragnę dla Ciebie,
wszystko co miłe i piękne,
co źródłem radości będzie.

Autor: Maryla

Świtem..

Jeszcze zamglenie trawy dotyka,
jeszcze drżą na niej kropelki rosy
a już promienie słońca sprawiły,
że odezwały się ptasie głosy.

Szczebiot dociera miłą muzyką.
Na bok odkładam smutek nabrzmiały,
by zasmakować nadziei świtu
oraz nakręcić wiarą zegary.

Gdzieś między liście zawieszam szepty,
kolory marzeń oraz treść pragnień.
Liczę, że słowa splotą się z ciepłem,
gdy się na drogę codzienną stawię.

Autor: Maryla

Twój uśmiech...

Uśmiechasz się
do świata sercem,
radości schronieniem,
więc świat
podaruje Ci coś
- uśmiech dla Ciebie.
Uśmiechasz się
do ludzi duszą,
w której dajesz im siebie
a oni oddają Ci swą
- w uśmiechu dla Ciebie.
Uśmiechasz się do życia,
bo ktoś
spełnił Twoje marzenia,
a życie zachowa go
- dla Ciebie dla wspomnienia.
Więc pozostań takim uśmiechem,
który przetrwa
bo wszystkim potrzebny
i każdy go zapamięta,
bo uśmiech jest nieśmiertelny.