klamerka.pl

Posłuchaj...

Posłuchaj, co szepcze wiatr
gdy rankiem wyciąga skrzypce
nastraja struny, bo wie
jak trudno być wielkim mistrzem,

jak trudno złapać ten rytm
co wabi, melodią kusi
a jeszcze błękitu toń
do zgodnej współpracy zmusi.

Niech zieleń przybliża moc
a barwa się kładzie tęczą
- to dobry początku znak
co wkreślić potrafi piękno.

Ja pył z szafirowych gwiazd,
co śni się po nocach stale,
powtulać pragnę w ten nurt,
by go rozskrzydlać wytrwale

i znaleźć sposób, by Ci
nałożyć przepaskę szczęścia
zobaczyć w oczach ten blask,
co grzeje zakątki serca.

Maryla

PRZESYŁAM CI

Przesyłam Ci delikatny podmuch wiatru
poranku muśnięcia płatka kwiatka
co obmywa go poranna rosa
a blasku kolorom dodaje słonko.

Śpiew ptactwa nad polami,
witający dzionek radośnie,
wyznając miłość i radość dnia,
co nastaje budząc do życia wszystko co żyje.

To miłość, co w blasku księżyca,
łączyła pary zakochanych.
O świcie poranka, piękna i rześka,
swym śpiewem cudownym oplata nas.

Dziś kwiaty nawet piękniej pachną
a kolorami swymi do pląsu czarują nas.
Radosny śmiech dzieci, szczekanie psa
w oddali, wita ten nowy słoneczny dzień.

Więc przesyłam Ci ten promyk mały
co wkradł się tu do mnie, by uśmiech dać mi,
by szczęście i miłość była przez wszystkie dni,
niech płyną jak potok bystrej wody, szczęśliwe dni.

jadwiga222

Miłość serca, muzyka duszy

Pustka mego serca, pustka mej duszy,
mija jak zły sen, gdy jest w rozkoszy
niebiańskiej melodii, co spływa jak strumień wody
uderzając o skalne zbocza, wydobywa co najlepsze,
słodycz rozkoszy muśnięcie spadającej wody.

Serce ożywa dusza zaczyna śpiewać
że samo piękno jest w nas, pełne rozkoszy
lecz strach przytłumia go w nas samych
bojąc się prawdy szczęścia i wyznań miłośnych,
co daje nam tyle piękna, w nas samych i dokoła.

Otwórz drzwi do serca swego, uwolnij duszę
by przyszło światło spokoju i miłości do niej,
a śpiew ptaków szum wody w tobie zagościł,
a nawet największy wróg nie będzie taki zły
bo zobaczysz to co ciemne było w jasności lśni.
To piękno co otacza Cię, to w tobie tkwi
widzisz zielone drzewa, słyszysz jak ptak śpiewa
kwiaty piękne kolorowe są, a rosa na listkach lśni.
po niebie obłoki płyną w śród słonecznych promieni
lecz to co widzimy to miłość serca, muzyka duszy jest.

jadwiga222

Marzę o takiej krainie...
Gdzie miłość bez końca płynie...
Nie ma przemocy, cierpienia...
Spełniają się wszystkie marzenia...

Słońce przepięknie tam świeci...
Ludzie beztroscy jak dzieci...
Po łąkach kwiecistych biegają...
I radość w swych sercach mają...

Obłoki nisko nad ziemią...
Bialutkim puchem się mienią...
Na niebie tęcza olbrzymia...
W swym blasku świat cały trzyma...

Nie ma tam trosk, niepokoju...
Ludzie nie znają znoju...
Żyją tam w szczęściu, miłości...
W Krainie Łagodności...

Słyszysz jak ptaszki
Witają świt?
Ja nie śpię - a TY?
Zobacz - jak piękny
Jest początek
Każdego dnia...!
Jest czysty, niewinny
- Jak dziecko,
Co przyszło na świat...
Natura go cudnie rozpoczyna:
Śpiewem ptaków,
Słońca pierwszymi promieniami...
Wietrzyk ze snu się budzi,
Rozchwieje drzewa,
Potem wyrwie ze snu ludzi...
I gdy go ludzka istota
Nie zepsuje
Zostanie takim, aż
Po schyłek dnia...
Nawet na ciemną nockę
Jasność przelać zdoła,
Gdy w pięknym dniu
Dozna tylko miłości dookoła...

Kochać wiosenną radością,
kochać upojnym latem,
kochać jesienną zadumą
i kiedy zima rządzi światem.

Posyłać miłość w kwiatach,
promieniom słońca powierzyć,
na liściach jesiennych zapisać,
płatkami śniegu odmierzyć.

Dać wszystkim ludziom, co piękne,
co niesie radość i spokój,
rozdawać miłość garściami
przez wszystkie pory roku.

Czasem do szczęścia trzeba niewiele,
Wystarczy słowo, uśmiech słoneczny
Lub dobre serce, kogoś bliskiego,
Troska, tęsknota, odzew serdeczny.

Tylko dwa słowa wystarczą miłe,
Płynące z serca, oddane szczerze,
By poczuć błogość skrzydeł anioła
I ciepło, które znaczy tak wiele.

Dobrze mieć takie czułe oparcie,
Gdy szczęście świtem na Ciebie czeka.
Małe DZIEŃ DOBRY, kawałek wiersza,
może osłodzić życie człowieka.

Żeby życie nie bolało
- trzeba je szanować.
Żeby do Nas wciąż się śmiało
- urazów nie chować.
Trzeba zawsze mieć nadzieję,
- że po trudnej chwili,
Szczęście do Nas się uśmiechnie
- ludzie będą mili.
Bo jesteśmy na tej Ziemi,
chwilkę bardzo krótką,
więc starajmy się, by ona
była dla nas - barwną nutką.

Kochać wiosenną radością,
kochać upojnym latem,
kochać jesienną zadumą
i kiedy zima rządzi światem.

Posyłać miłość w kwiatach,
promieniom słońca powierzyć,
na liściach jesiennych zapisać,
płatkami śniegu odmierzyć.

Dać wszystkim ludziom, co piękne,
co niesie radość i spokój,
rozdawać miłość garściami
przez wszystkie pory roku.

Dobrze...

Dobrze jest ustom dostarczyć smaku
a myślom podać słoneczną harfę.
Wtedy wiadomo, że jest nadzieja
a życie nasze jest wiele warte.

Wybiegnie czułość, radość się wplącze,
łagodność wprzędzie ziarenka chwili
i tylko patrzeć, jak się beztrosko
nawet wśród chłodów, słodycz wychyli.

Cicho podejdziesz z poranną kawą
i pyłem świtu, rytm dnia posłodzisz
a gdy zawołasz mnie po imieniu,
sercem odczuję miękkość pieszczoty.

Idąc drogą swojego życia
Różnych ludzi wciąż spotykam
Jedni bardzo mnie kochają
Inni czasem odrzucają...

Ale zawsze niosę im nadzieję
Jestem z nimi - by było weselej
Zatrzymam się nad sercem zapłakanym
Nad człowiekiem zatroskanym

Zawszę będę im bliska
Zaproszę ich do rozpalenia ogniska
Ogniska złożonego z nadziei promieni
By nawet mały promyczek
ich rozweselił

Bo każdy z nas - zdrowy czy chory
Potrzebuje miłości podpory
A ja tą podporą w życiu chcę być
I dla innych właśnie żyć.

nie odmawiaj pomocy
nie gaś świecy
nie noś urazy
bo nie zdążysz przeprosić
zbyt ciężko wędruje się pod wiatr
bez odpoczynku w czyichś ramionach
bez przyjmowania pomocy-
ty dobrze wiesz gdzie jej szukać