Przez życie

Przez życie trzeba iść ostrożnie
nie depcząc kwiatów ludzkich serc.
w oczy wpatrywać się nabożnie,
wyznawać miłość w blaskach świec.

Przez życie trzeba iść też godnie,
rąk nie odtrącać wyciągniętych,
usta i dusze karmić głodne,
nie bać się choćby i przeklętych.

Przez życie trzeba iść z uśmiechem,
odbitym w każdym ciepłym słowie,
i tak po prostu być człowiekiem,
w szarego życia każdej dobie.

Przez życie trzeba iść serdecznie,
niosąc w otwartych dłoniach światło,
bo tylko tacy żyją wiecznie,
którzy z miłością w sercach gasną.

W każdym człowieku
drzemie coś z anioła,
jeden go wypędza,
zaś drugi go woła.

Trzeba umieć dostrzec
anielskie walory,
w przyjaźni, w miłości -
niebiańskie kolory.

W radości i w smutku,
w zdrowiu i w chorobie,
kto Ci rękę poda,
jest aniołem Tobie.

HOJNOŚĆ

Podziel się pięknem dostrzeżonym
W pachnącej swą urodą chwili,
Rozgłaszaj życia dobre strony,
Aby też inni się cieszyli…

Niech twa szlachetność promienieje,
A dobre słowa leczą rany,
Lśniącą jak brylant daj nadzieję
Komuś, kto nie był doceniany…

Rozdawaj ciepłych uczuć perły,
Dziel się muzyką swej radości,
Niech miłość lekiem jest na nerwy
I prognostykiem dla przyszłości…

Bądź sprawcą cudu jakim będzie
To, że w kimś hojność twa obudzi
Zamordowaną prawie wszędzie
Zwykłą,codzienną wiarę w ludzi…

Niewiele chcemy od życia
Tylko trochę radości.
Niewiele dać możemy,
Tylko trochę miłości.

Nieraz ktoś nas zawiedzie,
Zachwieje wiarę w człowieka.
Nie traćmy nigdy nadziei
Ona wszystko przeczeka.

Bądźmy dla bliźnich nadzieją
Pomóżmy im w potrzebie
Ofiarujmy im miłość i przyjaźń.
Ofiarujmy im siebie.

Bo tak niewiele nam trzeba,
Tylko trochę radości.
A tak dużo możemy
Ofiarować miłości.

Marzę o takiej krainie...
Gdzie miłość bez końca płynie...
Nie ma przemocy, cierpienia...
Spełniają się wszystkie marzenia...

Słońce przepięknie tam świeci...
Ludzie beztroscy jak dzieci...
Po łąkach kwiecistych biegają...
I radość w swych sercach mają...

Obłoki nisko nad ziemią...
Bialutkim puchem się mienią...
Na niebie tęcza olbrzymia...
W swym blasku świat cały trzyma...

Nie ma tam trosk, niepokoju...
Ludzie nie znają znoju...
Żyją tam w szczęściu, miłości...
W Krainie Łagodności...

Słyszysz jak ptaszki
Witają świt?
Ja nie śpię - a TY?
Zobacz - jak piękny
Jest początek
Każdego dnia...!
Jest czysty, niewinny
- Jak dziecko,
Co przyszło na świat...
Natura go cudnie rozpoczyna:
Śpiewem ptaków,
Słońca pierwszymi promieniami...
Wietrzyk ze snu się budzi,
Rozchwieje drzewa,
Potem wyrwie ze snu ludzi...
I gdy go ludzka istota
Nie zepsuje
Zostanie takim, aż
Po schyłek dnia...
Nawet na ciemną nockę
Jasność przelać zdoła,
Gdy w pięknym dniu
Dozna tylko miłości dookoła...

Kraina snów, kraina marzeń,
w której już nie ma przykrych zdarzeń.
Gdzie więc istnieje i gdzie jej szukać?
Może wystarczy do serca zapukać?

Wtedy otworzą się wielkie bramy
I zobaczymy świat nam nieznany,
świat tajemnicy i cudów wielkich,
a dookoła szczęścia kropelki.

Kropelki siły i wielkiej mocy
i cicha przystań, wśród ciemnej nocy,
i powiew ciepła, co strach rozwiewa,
i łezka szczęścia, co dla nas śpiewa.

By dostrzec piękno
nie trzeba być artystą,
wystarczy spoglądać sercem,
ciepłym i pełnym czułości...
Wtedy całkiem niespodziewanie
możemy dostrzec cuda,
wśród szarej codzienności...
Więc spójrz,
a znajdziesz te skarby,
cichutko drżące w zieleni,
malutkie drobiny szczęścia,
rozkwitłe czułością ziemi.

A kiedy w sercu zamieszka SZCZĘŚCIE,
to wszystkie oczy do Ciebie się śmieją
i wszystkie serca są jasne i piękne
i wokół małe cuda się dzieją….

A kiedy w sercu zamieszka RADOŚĆ,
to kwitną kwiaty, choćby nie chciały.
Taka w niej siła, że nawet kamień
z pozoru bez życia, przecież lśni cały….

A kiedy w sercu zamieszka PRZYJAŹŃ,
znika zeń wszystko, co dotąd bolało
i rośnie tak, że zmieściłoby
księżyc i słońce, co ciepło wlało…..

A kiedy w sercu zamieszka MIŁOŚĆ,
czułością wyścieli swoje mieszkanie,
Ciebie do niego zaprosi, by kochać
A im więcej daje, tym więcej dostanie.

Szczęśliwy każdy nowy dzień,
gdy z życiem idzie w parze,
cieszmy się jego każdą chwilą,
nie patrzmy co da w darze.

Uśmiech rozdawać od rana
i kochać wszystko co żyje,
w ludziach poszukać dobroci
bo w każdym ona się kryje.

nie odmawiaj pomocy
nie gaś świecy
nie noś urazy
bo nie zdążysz przeprosić
zbyt ciężko wędruje się pod wiatr
bez odpoczynku w czyichś ramionach
bez przyjmowania pomocy-
ty dobrze wiesz gdzie jej szukać

Czasem do szczęścia trzeba niewiele,
Wystarczy słowo, uśmiech słoneczny
Lub dobre serce, kogoś bliskiego,
Troska, tęsknota, odzew serdeczny.

Tylko dwa słowa wystarczą miłe,
Płynące z serca, oddane szczerze,
By poczuć błogość skrzydeł anioła
I ciepło, które znaczy tak wiele.

Dobrze mieć takie czułe oparcie,
Gdy szczęście świtem na Ciebie czeka.
Małe DZIEŃ DOBRY, kawałek wiersza,
może osłodzić życie człowieka.

Tak bardzo pragniemy ciepła,
szukamy go w rannym niebie,
a przecież ono jest z nami...
wystarczy spojrzeć w głąb siebie.

Czyż nie jest tym czułym gestem...
gdy mając zaledwie swą dobroć...
dajemy istnieniom nadzieję...
witając się skromnie... Jestem?

Nie musisz mieć bogactw trwałych,
wystarczy od serca życzliwość,
by ktoś nabrał znowu wiary,
że jest coś cennego i miłość...

Życie pędzi wciąż do przodu,
coraz prędzej gna i bryka
i czasami w tym pośpiechu
coś ważnego nam umyka...

A więc wniosek dzisiaj stawiam,
aby każdy z nas spróbował
przy okazji, bez okazji,
mówić częściej takie słowa:

Do widzenia i dzień dobry
co tam słychać? jak się czujesz?
i poproszę, i przepraszam
oraz proszę i dziękuję.

Wtedy ludziom na tym świecie
SYMPATYCZNIEJ ciut by było.
no, a przecież o to chodzi,
by się wszystkim milej żyło!

Kto twarz ma pogodną
I oczy przejrzyste,
Ten słońce ma w sobie
I jest niczym listek
Co porą letnią
Zachwyca każdego
A młodość w nim woła:
Wszystkiego dobrego!

Kto w sobie ma światło,
Ten wiecznie jest młody
I nigdy nie zwiędnie,
Jak kwiatek bez wody.
Bo dobroć, ta w sercu
Wciąż uzupełniana,
Jak tlen jest niezbędna,
I potrzebna od rana.

Idąc drogą swojego życia
Różnych ludzi wciąż spotykam
Jedni bardzo mnie kochają
Inni czasem odrzucają...

Ale zawsze niosę im nadzieję
Jestem z nimi - by było weselej
Zatrzymam się nad sercem zapłakanym
Nad człowiekiem zatroskanym

Zawszę będę im bliska
Zaproszę ich do rozpalenia ogniska
Ogniska złożonego z nadziei promieni
By nawet mały promyczek
ich rozweselił

Bo każdy z nas - zdrowy czy chory
Potrzebuje miłości podpory
A ja tą podporą w życiu chcę być
I dla innych właśnie żyć.

Dziś serce moje radość wypełniła
i kolorem tęczy dusza się rozlśniła,
bo widzę jak wielu jest cudownych ludzi
i jak dobroć, miłość się do życia budzi.

Tak wiele jest ciepła w każdym Waszym słowie
i nikt nie zaprzeczy, jak tak się wypowiem,
iż mnóstwo przyjaznych tu dusz napotkałam
i dużo wspaniałej energii dostałam.

Dziś dla Was w podzięce pisze tych słów parę,
abyście wiedzieli, że i ja mam wiarę
i w każdym człowieku szukam pięknej strony,
bo człowiek jest z miłości do miłości stworzony.

Słońce, co wisi nad światem
Dokładnie widzi z góry
Ile błąka się strapień
I ile myśli ponurych.

Widzi każde cierpienie
Każde zło, które się wydarza
A jednak, co dzień
wstaje niestrudzenie,
by blaskiem swym nas obdarzać.

Wyciąga swe promienie
przez czarne ciężkie chmury,
by rozpraszać życia cienie,
i wzrok kierować do góry.

I Ty bądź jak słońce,
co świeci przez całą dobę
Niech wszyscy widzą
promienie Twe lśniące.

I światło, które masz w sobie
rozświetlaj dni najciemniejsze
roztapiaj najgrubsze lody
Zmieniaj w najkorzystniejsze
złe prognozy pogody.

Żeby życie nie bolało
- trzeba je szanować.
Żeby do Nas wciąż się śmiało
- urazów nie chować.
Trzeba zawsze mieć nadzieję,
- że po trudnej chwili,
Szczęście do Nas się uśmiechnie
- ludzie będą mili.
Bo jesteśmy na tej Ziemi,
chwilkę bardzo krótką,
więc starajmy się, by ona
była dla nas - barwną nutką.

Jak to cudnie być szczęśliwym,
mieć marzenia i je spełniać,
znaleźć ludzi nam życzliwych,
pustkę w życiu swym zapełnić.

Mieć nadziei do oporu,
optymizmu dnia każdego,
rozpoczynać go z humorem,
robić tylko coś miłego.

Dobrem ludzkość ubogacać,
szczery uśmiech ofiarować,
a gdy smutek nagle wraca,
do kieszeni szybko schować.