klamerka.pl

Codziennie myśli swe wymieniają
po klawiszach palce biegają
Literki w słowa szybko składają.
To ona - dziewczyna z daleka
Codziennie, na niego czeka
Więc gdy się w końcu już spotkają
To w wyobraźni się dotykają...
Dotyk netowy - jest taki inny...
Niby gorący -
a jednak zimny...
W ramiona swoje mocno wtuleni...
Oddają ciepło w pustkę przestrzeni...
Całują usta swe w wyobraźni...
W imię netowej pięknej przyjaźni.
Ta wyobraźnia jest tak niewinna...
A rzeczywistość... hmm... często jest inna.

Jeśli nie będziesz się ze mnie śmiać
napiszę piosenkę..
Taką wesoła i smutną..
długą i krótką...
o miłości nienawiści,
o życiu i śmierci...
o słońcu i księżycu,
o chłopcu i dziewczynie...
O Tobie, o mnie, o kimś, o nas...
Taka piosenka na pewno Ci się spodoba
a potem "ktoś" weźmie gitarę
i zagra
a Ty
zaczniesz śpiewać.
Wtedy rozpalimy ogromne ognisko,
spalimy wszystko, co było nie ważne
i oczekując jutra zaśpiewamy...

Więc jeśli nie będziesz się ze mnie
śmiać, napiszę piosenkę...

Słowo - to niewiele, by sens wytłumaczyć,
lecz czasem na szali może wiele znaczyć,
gdy jedno za mało lub jedno za wiele,
słowem też rzec można, co komu się ściele.
Czasem błahe słowo, na wiatr wypuszczone,
poleci przeciwnie niż jest zamierzone,
narobi zamętu, urazi, ukłuje,
pozrywa pomosty, lub przyjaźń zatruje.
Słowo może nawet: zabić, zniszczyć, skruszyć,
lecz kiedy jest dobre, uszczęśliwić, wzruszyć,
mądrym słowem można zmienić losy świata,
choć wiele słów mądrych tylko w próżni lata.
Czasem słów jest wiele, lecz tylko coś znaczą,
jeśli na właściwy adres trafić raczą,
w przypadku zaś kiedy, ten adres o miną,
będą nic niewartą, zwykłą paplaniną.
Ważne jest więc jakie - słowa wyrażane -
kiedy i do kogo będą kierowane,
nie ważna jest ilość, lecz co zawierają
i czy we właściwy cel prosto trafią!

Co się stało z naszą klasą? Co kto robi i dlaczego?
O tym czasem sobie myślę przy piosence Kaczmarskiego.
Co się stało z naszą klasą? Wiatr wolności nas rozgonił.
Gdy ich widzę w internecie, myślę: czy to jeszcze oni?
Piotr w Dublinie ze zmywaka na barmana awansował.
Adam odkrył nowa gwiazdę, jest to gwiazda super nowa.
Zośka jest prezeską banku. Jan w ruletkę wszystko stracił.
Grześ na giełdzie grał szczęśliwie i koszmarnie się wzbogacił.
Romek z Julką się rozeszli. Ona bierze, on się leczy.
Katarzyna owdowiała, jest na rencie z trójką dzieci.
Maciek Niemcom zęby robi. Robert swe uprawia pole.
Tomek został szambonurkiem. Rafał też jest lustratorem...
Darek leczy gdzieś w Afryce trędowatych z marnym skutkiem.
Andrzej żebrze na Centralnym, kiedy nie ma już na wódkę.
Gienek hersztem jest bandytów, całe szczęście jednorękich.
Baśka zaś ministrem w rządzie. Biust ma nadal jak z piosenki...
Miss liceum, czarna Jola, cała w futrach i brylantach,
mówią, że z torbami puszcza kolejnego już amanta.
Krzysia z Magdą dopadł fiskus. Mieli wszystko – nic nie mają,
tylko wspólny koc pod mostem, ale nadal się kochają...
Nasza pani od historii dzisiaj tylko sprząta w szkole.
Wypierniczył ją Tadeusz, bo mu wciąż stawiała gole.
Co się stało z nasza klasą? Może zrobić zjazd wypada?
Tylko czy, po takim czasie, będzie z sobą o czym gadać?...

Gdy los cię rzuci gdzieś w daleki świat,
Gdy zgubisz szczęście swe i poznasz życia smak,
Zatęsknisz do rodzinnych stron
I wrócisz tu, wrócisz, gdzie twój dom.

Powrócisz tu, gdzie nadwiślański brzeg,
Powrócisz tu zza siedmiu gór i rzek,
Powrócisz tu, gdzie płonie słońcem wrzos i głóg,
Gdzie cienie brzóz, piach mazowieckich dróg.

Powrócisz tu, gdzie wierzby pośród pól,
Powrócisz tu, gdzie klucze białych chmur,
Powrócisz tu, by szukać swoich dróg i gwiazd,
By słuchać znów, jak wiosną śpiewa las, powrócisz tu!

Pod niebem wielkich miast swój zgubisz ślad,
Osiągniesz to, co chcesz, za rok, za parę lat.
Lecz gdy zdobędziesz wszystko już,
Z dalekich stron kiedyś wrócisz tu.

Powrócisz tu, gdzie nadwiślański brzeg,
Powrócisz tu zza siedmiu gór i rzek,
Powrócisz tu, gdzie płonie słońcem wrzos i głóg,
Gdzie cienie brzóz, piach mazowieckich dróg.

Powrócisz tu, gdzie wierzby pośród pól,
Powrócisz tu, gdzie klucze białych chmur,
Powrócisz tu, by szukać swoich dróg i gwiazd,
By słuchać znów, jak wiosną śpiewa las.
Powrócisz tu, powrócisz!

Każdy ma swoją niszę,
która jest mu przypisana.
Droga życia, każdego z nas,
nie jest taka sama.
Jak to pięknie,
że jesteśmy niepowtarzalni,
Jak to pięknie,
że jesteśmy wyjątkowi i unikalni.
Każdy z nas jest inny,
wyjątkowy, jedyny.
Nie ma drugiego, takiego samego chłopca,
nie ma drugiej, takiej samej dziewczyny.
Słuchamy innej muzyki,
mamy inne upodobania,
ale czy nie jest to piękne,
że szukamy siebie nawzajem od rana.
Szukamy naszej drugiej połowy,
idealnej cząstki do osiągnięcia pełni.
Czasami błądzimy, goniąc za nią.
Czasami, przestajemy być jej wierni.
Warto czekać i szukać ideału,
bo tylko wtedy szczęście osiągniemy,
nie zniechęcajmy się, bądźmy cierpliwi,
do szczytu marzeń wtedy dojdziemy...

SŁOWA

Słowa potrafią wiele udźwignąć,
by innych wspomóc, albo przekonać,
ale i one czasem nie mogą,
wszystkiego unieść na swych ramionach.

Muszą się wspierać gestem, dotykiem, spojrzeniem, które zagląda w duszę,
bo tylko ono potrafi dostrzec,
siłę odbitych na twarzy wzruszeń.

Lecz czasem słowa czują się zbędne,
i stają w gardle nie robiąc kroku,
pragną przepuścić przed sobą ciszę,
by wygładziła swą dłonią spokój.

Pamiętaj, że trzeba mieć serce gorące,
by innym radość dać.
Pamiętaj, że prawda jak słońce
ma w duszy Twej zawsze trwać.
Z prawdą i dobrym słowem
trzeba iść zawsze do ludzi,
bo prawda czyni człowieka
najlepszym z dobrych ludzi.
Nie ważne kim byłeś,
Nie ważne kim się staniesz.
Ważne kim jesteś
Tak to pozostanie.
Nie ważne błędy
W przeszłości popełnione,
Ważne by w przyszłości,
Nie były powtórzone.

ANIOŁ TO MOJE MARZENIE

Marzę, o pięknym aniele,
Który w ludzkim jest ciele,
Widzę jak unosi się nade mną,
I wiem, że jest marą senną.
Myślę, o ślicznym aniele,
Smutki razem z nim dziele,
Czuję usta jak miód słodkie,
Muskam w śnie policzki gładkie.
Śnię, o pięknym aniele,
Dla mnie to i tak za wiele,
Pragnę by tu przy mnie był
I swe serce dla mnie otworzył
Piszę, o ślicznym aniele,
Z którym razem smutki dziele,
Który jest w ludzkim ciele,
I znaczy dla mnie tak wiele.

Dlaczego płaczemy
Chociaż możemy się uśmiechać?
Dlaczego nienawidzimy
Skoro możemy kochać.
Dlaczego zamykamy się w sobie
Kiedy czujemy że chcemy rozmawiać?
Dlaczego czujemy się źle
Gdy szczęście jest tuż obok...
Czemu jesteśmy samotni
Skoro możemy być razem.
Tacy jesteśmy
Niezmienni
Skuleni w czarnych myślach...
Głusi na głos rozsądku.
Szukajmy światła i szczęścia
W chwili która trwa...

Obraz sprzed lat

Wczoraj byłam gościem
w myślach sprzed lat.
Stół jak zwykle na chwiejnych nogach,
a krzesła tyłem do siebie.
Po ścianie przesunęły się senne marzenia
(moje czy twoje?)
Z ziemi podniosłam kartkę
ciężką od doświadczeń.
Zgasło światło,
ktoś zbiegł po schodach,
zatrzaskując jedyną furtkę do lepszego świata.

Dotyk anioła

Cudowny dotyk anioła.
Namaszczający zmęczone życiem czoła.
Pomagający w trudnych chwilach, dający siłę.
Gdy życie staje się zbyt zawiłe.

Aniele... stróżu mój....
Gdzie się podział cudowny dotyk twój?
Czyżbyś zapomniał o mnie?
Czy to kara za to że działam zbyt pochopnie?
Wciąż pełen wiary wypatruje Twej dłoni.
Pragnę poczuć jej dotyk na mej skroni.

Paść na kolana gotów jestem.
Byś tylko dał siłę jednym ręki gestem.

Aniele... stróżu mój....
Błagam Cię...
Pokorny podopieczny Twój...

<05.03.2010r>Lidzia**

Minione marzenia

Tyle pragnień, tyle marzeń, odeszły gdzieś
lata mijały, ja błąkałam się gdzieś w nieznanym
gdzie obłoki lazur nieba niby czar rozkoszy, której nie ma
choć złudzenia i marzenia wciąż oplatają nie spełnione.

Chwile pragnień co trzymają tę nadzieję jak we mgle
ulotnych złudzeń co unosi je wiatr w przestrzeni
do miernej wartości życia minionych dni
co złudnie otulają myśli niespełnionych marzeń tych.

Choć czas przemija, lecz ból zostaje ten sam
nie mija tylko po nim złudzenia pozostają
i te marzenia nie spełnione co dziś tylko
tkwią nieustannie jak tkwi obraz minionych dni.

Dziś nie ma nic tylko te dni co mijają
z nimi ta pustka co nie zostało nic ani złudzeń moc
co tak bardzo upragnione były,
tylko w marzeniach i we śnie, zagubione gdzieś .

Tyle miało być tyle szczęścia i rozkosznych dni
lecz pozostała pustka a w duszy wiatr hula
bo nie ma nic w pustce tej, co przez te lata dręczyła ją,
wijąc się jak wąż, by nie doznać ciepła słońca.

Już minęły lata minęły dni i nie ma już złudzeń
na szczęścia chwil i minionych marzeń tych
gdzie nie było miłości ani uniesień chwil
gdzie szczęście mogło być a miłość lśnić.

/konopie/

Słoneczko kochane
ono świeci zawsze,
i rano i wieczorem
świeci przez cały czas.

Słoneczko piękne i złociste
świeci nawet kiedy śpisz,
świeci dla mnie i dla Ciebie
po prostu przez cały czas.

Słoneczko wspaniałe,
Słoneczko kochane,
oraz ciężko zapracowane,
nawet pod łóżkiem świecisz mym.

Imię twe słyszeć,
to tak jak dzień by wstawał
I mówił swoimi promieniami,
że my się nawzajem kochamy...
Jeszcze cię nie znałem,
lecz już cię w swych marzeniach miałem...
Życie człowieka różami się nie ściele,
lecz kiedy zaczyna marzyć,
to kocha i jest kochany...
Marzenia to ideał człowieka,
przychodzi ze śmiechem,
odchodzi ze łzami...
Udaję, że myślę,
Udaję, że płaczę..
lecz czy to potrzebne powiedzcie
(marzenie)
(miłość)
sami...

Jak cichy Anioł...
Przychodzę do Ciebie nocą,
Gdy śpisz w niewidzialne ramiona wtulona ...
Siadam na brzegu łóżka, jak Anioł
- cichutki, spokojny, zamyślony...
Nie możesz mnie dostrzec...
Nie zbudzę Ciebie z tak błogiego snu...
Twoje oczy nie zobaczą mnie nigdy...
Tylko serce Twe usłyszało srebrzysty dźwięk mych słów...
Zostanę przy Tobie do rana...
Milczącym pocałunkiem obudzę Cię o świcie...
I w Twoim śnie bezpiecznie schowany...
Odejdę - bo to nie moje miejsce...
Nie moje życie...

Narysować miłość
Jest dla mnie trudne...
Małe dzieci rysują
Czerwone serduszka
W których czują miłość
Bezpieczeństwo...
Rysują także swoją rodzinę
Swoje zwierzątka
Słońce i chmurki,
Gdzie cała kartka papieru
Zapełniona jest miłością,
Pięknymi kolorami tęczy...
Moja kartka jest cała biała,
Jest bez miłości...

"Anioł Wiecznej Miłości"

Pachniesz nocą i dniem
Twe wilgotne włosy
Wieją w zachodzie słońca
Twe piękne usta
Śmieją się na widok pełni księżyca
Błękitne, piękne, duże oczy
Patrzą bezlitośnie na gwiazdy nocą
Cały lśnisz na widok słońca,
Latasz i podziwiasz świat z góry...

Drogi Aniele... umarłeś, lecz wciąż żyjesz...
żyjesz dzięki wiecznej miłości,
Miłości do pięknej natury świata...

Wśród deszczowej rosy
skąd wielobarwna wyrusza tęcza,
zbuduję dom szczęścia.
Rusałeczko zwiewna!
Rozszyfruję hasło Twego serca,
rozczytam Ciebie jak księgę,
literami oplotę.
Usta musną jedwabistej obwoluty,
dłonie karty odczytają słowo po słowie.
Paluszkami przemyśle wszystkie akapity,
rymem zmienię wszystkie wersy i zwrotki.
Wsiąknę głęboko jak atrament w papier.
I znowu zacznę czytać,
słowo po słowie...

Dziś wiem, że słowa są potrzebne,
by móc wyrazić swe marzenia.
Słowa zbliżają nas do siebie -
cisza oddala, dzieli, zmienia.
Nie samą mową dom zbudujesz
i nie wypełnisz go miłością.
Podstawą czyny są, nie słowa,
uczuciem wsparte i czułością.
Pamiętaj, mów co czujesz, pragniesz,
a jeśli musisz, możesz krzyczeć.
Lecz słuchaj sercem, bo jak wiesz
w ciszy też można coś usłyszeć...