klamerka.pl

uśmiechnął się do siebie
stojąc przed wielkim lustrem
zamkniętym w złotej ramie

wciąż żyje, oddycha

płuca już nie płoną
historią Wezuwiusza

uśmiechnął się ponownie

i znowu ma trzydzieści parę lat
chce zajadać się małżami
kochać się z sąsiadką
pić wino na tarasach Morza Śródziemnego
zgłębiać dzieje zapomnianych bogów

dokonałeś tego
przerwałeś śmierci odliczanie

uśmiechnął się po raz trzeci
lecz śmiech był już tylko
ironią życia

pomyślał

nie
jesteś
Bogiem

panie C...

Jeszcze czuję pod stopami mokry piasek,
widzę skrzypka co przygrywa do kolacji,
morze szumi, bryzą chłodzi, falą śpiewa,
a tu mówią, pora wracać, kres wakacji.

Wiem, że na mnie tylko czekasz niecierpliwie,
żebym w końcu się zjawiła na spotkanie,
mam wątpliwość, czy potrafisz mnie rozpoznać,
bo zmieniałam się na korzyść niesłychanie.

Jadłam tylko morskie ryby, bez ziemniaków,
i owoce i surówki, czasem lody,
a spacery tak mi weszły w stały nawyk,
że dodały w krótkim czasie cud urody.

Na efekty nie czekałam bardzo długo,
jestem szczupła,opalona, uśmiechnięta,
tamtej smutnej, ciut przy tuszy, nieszczęśliwej,
prawdę mówiąc, to zupełnie nie pamiętam.

Wszystkim zatem sfrustrowanym, bez energii,
śmiało mogę zafundować pewien przepis,
trzeba szybko zapakować jakiś plecak,
kupić bilet i od smutków się odczepić.

Pieśń wieczorna

Pieśń wieczorna powstaje
światło jej tło buduje
a w gałęziach przysiada
trzymający rytm chórek

z szafirami róż splata
oranż miesza na boku
warkoczami ze złota
cień roztacza już spokój

komponuje się aura
dziwnych słońca witraży
co potrafią rozkruszyć
co potrafią myśl darzyć

jest to chwila dwie może
troski gdzieś przycichają
patrząc w dal na horyzont
widzisz zarys dwóch ramion

trudno sercu rozsądzić
czy to bliskie najbliższe
czy też kształt nieuchwytny
kogoś zwanego Mistrzem

jedno tylko wiadomo
że nieboskłon jak bajką
plater miodu przykłada
każe zachwyt pić czarką.

Nasza Umowa

Idąc wśród fal wzburzonego życia,
przez czas wyścielony burzami
i nie rzadko zalany łzami,
spotkałem znowu ciebie!
Ofiarując mi twój czas,
jesteś jak tlen,
i chociaż w oddali,
dajesz mi to, czego mi inni nie dali.
I tak jak wtedy
pomogłaś mi wojsko prażyć,
tak teraz pomagasz mi
w siebie uwierzyć.
Dziękuję ci za to
za to że byłaś,
Dziękuję ci za to
za to że wróciłaś,
Dziękuję ci za to
za to że jesteś,
i proszę nie odchodź-
jeśli tu już jesteś.

A teraz zapraszam cie do tańca,
zatańcz ze mną proszę walca,
w rytmie tajemniczych listów na zabronionej sali,
albo może tam -
gdzie punktów nam za mało dali!

Tak bardzo chcę otulić cie słowami,
bo niestety nie mogę rękami,
tak bardzo chciałbym spojrzeć w twoje oczy-
nie tylko na zdjęciu –
ale to nie w mojej mocy!

A jeśli te słowa nie mają dla ciebie znaczenia,
to pozostań w cieniu milczenia.
Jakby przechodząc koło cmentarza,
pozostań bez komentarza.
I jeśli kiedyś będziesz chciała odejść,
to odejdź proszę bez słowa
i nie pamiętaj o tym o czym była mowa.

Taka niech będzie nasza umowa!
Peter

Majowe listki świecą w błękicie,
Bez kwitnie, cudnym tak spojrzeniem
roztacza wkoło aromat swojski,
taki rodzinny taki polski.

Majowe listki świecą w błękicie,
kwitną kasztany nasze kochane,
gdy przyjdzie jesień to zobaczycie,
ile radości dzieciom zrobicie.

Majowe słonko świeci na niebie,
grzeje ogrody, pola i lasy.
Ach ocal Boże od łez powodzi,
nasze miasta, osiedla i wsie.

Poznasz człowieka po oczach jego,
bo w nich wypisane jest serce każdego.
Na urodę nie można zerkać,
bo szybko znika z lusterka.
A to co w sercu i w oczach wpisane,
na wieki tam pozostanie.

Czasami nocą światło księżyca,
gdy patrzysz na nie, pięknem zachwyca...
Słyszysz gałęzie, szumią melodie
kołysząc ciszą miękko i zgodnie..
Patrzysz na tańce światła i cieni
myślisz, rozmyślasz, coś pragniesz zmienić.
Wybierz więc drogę,
tę najjaśniejszą pełną uczucia,
tą najcieplejszą…

Zaufanie jest czymś pięknym…

Najcudowniejszą cechą u ludzi
jest więź budząca ich zaufanie
nic tak spokoju duszy nie budzi
jak wiara w człowieka oddanie

By zaufać komuś bezgranicznie
niekiedy wystarczy maleńki gest
nawet gdy działa spontanicznie
już wiesz że ten ktoś godny jest

Wystarczy z głębi duszy słowo
które poczucie ciepła wzbudzi
spojrzysz na cały świat na nowo
i odczucie samotności ostudzisz

Lecz są w życiu takie i sytuacje
że podchodzisz już z dystansem
bo Ci co chcą zawsze mieć rację
niestety mają bardzo nikłe szanse

Jeśli ktoś zawiódł Twe zaufanie
obojętnie co było tego przyczyną
już w kręgu Przyjaciół nie stanie
choćby bardzo długi czas minął

Raz kiedyś już stracone zaufanie
nie ma nigdy szans odbudowania
przeżyty ból w pamięci zostanie
nie miną też blizny rozczarowania

Jeżeli więc masz kogoś bliskiego
i cieszysz się już Jego zaufaniem
to pamiętaj by nie zniszczyć tego
niech ta więź na zawsze zostanie.

Ewa Lipska
Dom dziecka

Trzydzieści par pantofelków filcowych
z wyszytym na środku kwiatem tulipanu.
Trzydzieści fartuszków poplamionych sokiem
z czarnej porzeczki. Trzydzieści nieruchomych kotów
wyhaftowanych ściegiem płaskim.

Trzydzieści par wyciągniętych rączek,
ale tylko po łyżki do zupy mlecznej.
Trzydzieści par oczu otwieranych we śnie,
aby dojrzeć rodziców na wzgórzach cukierków.

Gdyby moja mamusia chciała
mogłaby być królową.
Ale musiała umrzeć
bo tatuś zmienił się w wilka.

Moja mamusia była chuda
i dlatego nie mogła mnie kochać.
Ale jak tylko będzie chuda mniej
to mnie kupi na zawsze.

Moja mamusia jest piękna. Mój tatuś jest silny.
Moja mamusia jest bogata. Mogłaby kupić
Amerykę Północną i złoto. A tatuś
potrafi strzelać z prawdziwego karabinu.

Trzydzieści par nóżek
stoi przed nieczynną zwrotnicą
i oczekuje na wjazd
domu.

Majowy ogród

Zliczam jeszcze prawdy
z paru zatęchłych lat.
Co zapachem
zbutwiałej skrzyni
roznoszą po domu
dźwięki majowego ogrodu.

Przejażdżka rowerem
z krzywą kierownicą,
której nawet nie wyprostował czas.
Zaklejony list od... jesieni,
co pożółkł i znikł.

I ja, który bardziej
jest już tu
niż tam...

Noc majowa

Jeszcze nie odchodź, kochany
nie odpływaj za senne jezioro,
zostań,
wykąp się w moim śnie.
Tam kształt mój i cień.

Pora kwitnienia, a róża od ciebie
rozsypała się w czerwony proch.
Na dachu fortepianowy koncert,
gra majowy deszcz.

Między snami
liryczny wiersz.

Drogi komputerowy czytelniku,
dziś po surfować chcę w temacie
internetowych flircików i afer,
powstałych z klikania na czacie.

Byli raz sobie: chłopiec niemłody
i młoda, przepiękna dziewica,
co spotykali się na czacie,
nocami przy blasku księżyca.
Ona miłosne mu słała ikonki,
on kwiatki jej w bitów wiązankach,
tak się kochankiem stał tej dziewczyny,
a ona jego kochanką.
W pieszczotach tonęły im monitory,
aż procesory zaczęły wzdychać,
on trzymał ją online za myszkę
a ona go za joysticka.

Żyliby pewnie długo i szczęśliwie,
lecz mąż jej, szalony z zazdrości,
odłączył modem od komputera
i taki był koniec miłości.

Dzień za dniem przemija,
Krew rozpływa się,
skała kruszy się,
Świat upada, a Ty z nim,
Obudź się, dotknij mnie...

Przestań twardym być,
pokaż, że czujesz, że kochasz,
Świat to nie tylko przekleństwo i złość,
jest czas na łzy,
jest czas na uśmiechu dni...

Choć, pokażę ci ptaków śpiew,
potoki iskier kolorowych i żab zielonych.
Pobiegnijmy w świat
i zatańczmy w świetle gwiazd,
Ty zapomnij o piekle dnia,
Bo gdzieś tam czekam ja i moja łza.

Daj mi swój uśmiech
Mrugnięcie oka
Jedną dłoń mi daj
Ułożę z nich baśń

Daj mi swe serce
Dwa tony głosu
Ciepło twych ust
Ułożę z nich baśń

Będzie o zimie
Nasyconej winem
I zachodami słońca
Uściskiem dłoni

Baśń o jednej nocy...

Słowa dodają życia,
mogą umilić chwile.
Wywołać uśmiech na ustach,
zamienić duszę w motylek.
Słowa dodają odwagi,
podnoszą schyloną głowę.
Prostują chwiejne kroki,
sprawiają w duszy odnowę.
Słowa dodają szczęścia,
serce budzą do miłości.
Otulą mgiełką ciepła,
ciałom dodają zmysłowości.
Słowa mogą rozśmieszyć,
takich nam słów brakuje.
Bo tylu samotnych wokół,
a słowo niewiele kosztuje...

Nie szukam w sobie pragnień,
które mogą mnie zaskoczyć,
ani marzeń bez przyszłości...
Szukam ułamka duszy,
którym mógłbym się z kimś podzielić
i przez to ofiarować cząstkę siebie...
Nie szukam w świecie prawd,
których nie znam...
nie odkrytych lądów... przygód jakichś...
Szukam miejsca
do powrotów i żalu,
by wiedzieć, że jestem u siebie
i czuć się tak...
Nie szukam w Tobie
dzikiej fascynacji,
czy nie wyśnionej nawet fantazji,
ani szaleństwa,
które poza zagubieniem niczego nie daje...
Szukam naszej wspólnej drogi zrozumienia...
miłości, która nas zjednoczy, a jednocześnie
otworzy umysły i serca na innych..

Zbyt daleko, by móc Ciebie kochać
Zbyt daleko, by móc Ciebie mieć
Lecz za blisko, bym mogła już na zawsze
Utracić Cię
Ja jestem przecież jak noc
Ty jesteś jak dzień
I już zawsze tak będzie
Choćby rozrzucił nas los
Zmył ślady we mgle
Odnajdziemy się wszędzie
Czekam na morze błękitu
Zwane niebem
Czekam od nocy do świtu
Wciąż na Ciebie
Ja jestem przecież jak noc
Ty jesteś jak dzień
I już zawsze tak będzie
Choćby rozrzucił nas los
Zmył ślady we mgle
Odnajdziemy się wszędzie
Wymaluj w myśli mą twarz i pamiętaj o mnie
Wymaż z pamięci co złe...
choć ja jestem zawsze z tobą i nigdy nie zapomnę cię.

Moje serce jest morzem…
Czasem czule kołysze
Jak do snu kołysanka najsłodsza
Nucona dziecku przez matkę…
Czasem nadmiernie wzburzone
Jak ciemnogranatowa otchłań
Zimna i gniewna, bezlitosna…

Moje serce jest wiatrem…
Czasem łagodnie głaszcze
Jak dłoń kochanki…
Czasem szarpnie boleśnie
Dźwiękiem harfy
Tęsknym, pełnym bólu…

Moje serce jest ptakiem…
Czasem wzbija się
Skrzydłami unosząc marzenia
Wysoko ku niebu…
Czasem opada w dół
Pod niewidzialnym ciężarem
Zbyt wielkim, aby go udźwignąć…

Moje serce jest wulkanem…
Czasem gorące, rozpalone
Pragnie, kocha i czuje…
Czasem zupełnie chłodne
Jakby przywdziało skorupę
W obawie przed zranieniem…

Łatwiej bym mogła
Zrozumieć siebie
Gdyby moje serce
Nie było tak bardzo zmienne
Tak bardzo nieprzewidywalne
Tak bardzo… kobiece:)

Mów do mnie jeszcze
tym słowem rozkosznym
mów do mnie bezwiednie
niech na chwilę
wsłucham się w ciszę
niech na moment przyklęknę
bo kiedy wsiądę na złoty liść
pofrunę z prędkością
jesiennego wiatru
i może wtedy dogonię
Twój cień...
cień człowieka
o szlachetnym sercu
i w majaczącym świetle
dogasającego słońca
opowiem Ci o ludzkiej udręce
może dotknę
przeźroczystości Twych oczu
i drżenia Twych ust
by sennym pocałunkiem
przywołać wiosnę
i zamknąć ją w dłoni.

Koniec miłości
próbujemy dać sobie z tym radę, lecz nie widzimy przyszłości
wszystko traci sens, nie ma tego, co było,
tego, co się jeszcze nie spełniło
jest nam smutno i źle
jesteśmy jak zagubiony motyl w gęstej mgle
smutku jest tu wiele
widzimy jak ginie rodzina i przyjaciele
życie zabiera nam czas,
w którym nie uwzględnia nas
zostaliśmy tu sami
pochłonięci łzami i wspomnieniami
smutek i cierpienie to bólu wspomnienie
czasem słowami ranieni, odchodzimy do krainy cieni
nie ma przy nas kogoś bliskiego
tak dla nas kochanego
sami idziemy przez życie
zapisujemy je w własnym zeszycie
aż przychodzi czas w którym nie ma nas
czasami ze smutkiem przez bliskich wspominani
czasami w ogóle zapomniani
i tak z pokolenia na pokolenie
odchodzimy w zapomnienie
zapisani na kartach historii
czujemy się naprawdę wolni
serca nasze choć przez życie złamane
zawsze pozostają w ojczyźnie zakochane
słowa te są bardzo szczere mam ich w głowie bardzo niewiele
świat pogrąży się w żałobie
to czy będziesz do niego należeć leży w tobie
nie ma czasu by to wszystko naprawić
nie da się już cudu sprawić
trzeba własne życie naprawić
zło w samym sobie zabić
zacząć kochać i być kochanym
nie być przez życie potarganym
iść przez życie w własnym rytmie
by zakończyć je wybitnie
jaka z tego reguła wasze życie to ta sama fabuła,
w której nie ma króla...
wszyscy uważacie się za panów swego losu,
ale co to wam da jak nie możecie dojść do głosu...