klamerka.pl

Ani ze mnie królewna,
ani też lalka z drewna.
Rude loki na twarz mi spadają,
znakiem moim się stają.
Z zacięciem na twarzy,
czekam co mi się przydarzy.
Interesuję się modą stale
ale ciuchami rzadko się chwalę.
Wiersze piszę czasami,
przeważnie smutnymi chwilami.
Przejmuję się złymi snami
czasem też amorami.
Nie szukam sobie królewicza,
czy tez z dobrego domu panicza.
Od dawna me serce czeka
na bliskiego mu człowieka.

Jestem...
Sobą - kim innym mogę być?
Wesoła - uśmiech to podstawa!
Delikatna - niczym porcelanowa lalka...
Malarką - rysuje obraz mego życia...
Pisarką - piszę wiersz o moim życiu...
Zimą - daję radość narciarzom...
Wiosną - pozwalam kwitnąć kwiatom...
Latem - zabawa, radość, oczekiwany czas!
Jesienią - pozwalam opadać liściom z drzew.
Bo tak widocznie musiało być!
i nie mam zamiaru się z tym kryć!

W wirtualnym moim świecie
jawa wciąż ze snem się plecie,
klikam, piszę, myśli zbieram,
w piękne słowa je ubieram.
Czasem poflirtuję sobie
i pomyślę ja o Tobie.
Dużo serca swego daję
czasem ktoś mi swe oddaje.
Trwaj cudowny mój ty śnie!!!
nie chcę z niego budzić się...

Nie jestem realna,
nie jestem prawdziwa.
mą postać..mgła okrywa,
i deszcz oczy rozmywa.. .
nie jestem jeziorem,
którego nie zmąci żaden deszcz.
przypominam raczej słone morze
co zatopić cię może falą łez..
nie jestem drzewem,
którego żaden wiatr nie poruszy
podobna raczej do kwiatu,
..co ginie podczas burzy..
jestem jak powietrze..
ulotne, co dech zapiera
jestem jak jasny blask..
..co oślepia i oczy otwiera..
jestem jak woda...
zatruta, lecz niezbędna do życia
jestem jak zagadka...
nie do końca do odkrycia..
nie jestem realna
ma osoba to szary cień...
który znika cichutko,
gdy nadejdzie dzień..

Jestem jaka jestem
i nikt tego nie zmieni.
Nikt nie będzie na mnie
pluł i mi rozkazywał.
Mam swoich przyjaciół
nikt ich mi nie odbierze!
Nie jestem dla idiotów
ani dla lalusiów...
OK, może nie jestem
najpiękniejsza ale
zawsze to coś...
Może ubieram się brzydko
ale mam ZŁOTE SERCE.
Nie pozwolę bić niewinnych zwierząt.
Jestem jaka jestem
i nikt tego nie zmieni.

Rozpacz wciąż mnie dotyka
Radość często umyka
Ból zawsze mnie goni
Uśmiech mnie przed tym uchroni
Smutek łzą się przykrywa
Miłość z tym zawsze wygrywa
Cierpienie robi nadal swoje
Wiedza sprawia, że się niczego nie boję.

Oto mój świat,
wesoły niczym uśmiech gwiazd,
smutny jak serca rozkruszony głaz,
w nim łąka pełna barwnych traw,
złocony las niczym stado świecących lamp,
słońca blask rozświetla nas,
wirujące motyle lecą w twarz,
odsłaniają drogę pełną głębokich prawd,
w niej tęcza barw, mój pastelowy świat,
lecz czasem zakrada się tam ponury skrzat,
zabiera mnie w krainę czarnych snów i słów,
a ja lubię ten czas, otwieram bramę pełną kłamstw,
a tam łąka przekwitłych traw,
ponury las niczym stado różnych ras,
ciemności czar zasłania nas,
pędząca szarańcza leci w twarz,
odsłania drogę skrywanych prawd,
a w nim cała ja, ułamek sekundy i we włosach wiatr.

Nie obchodzi mnie,
co o mnie myślicie.
Czy mnie lubicie,
czy nienawidzicie.
Czy dla was jestem inna,
czy może trochę dziwna.
Czy jestem naiwna,
a może dziecinna.
Czy jestem zwykłą lalą,
czy może myszką szarą.
Lecz prawda jest inna,
jestem taka jaka według siebie być powinnam!

Tak pragnę uwierzyć w życie,
by móc się topić w jego zachwycie
Tak pragnę uwierzyć w cuda,
bym była pewna, że coś się uda
Tak pragnę uwierzyć w miłość,
by to co piękne się nie kończyło
Tak pragnę uwierzyć w szczęście,
bym nie wątpiła, że zawsze będziesz
Tak pragnę uwierzyć w słowa,
by ktoś we mnie uwierzyć zdołał

ZROZUMIEĆ SIEBIE

Znów mi świat zawirował w koło,
poczułam, że mogę być obok
Myślę jednak, że to i tak chyba za mało,
by to co boli, od razu boleć przestało

Tak trudno jest siebie zrozumieć,
a jeszcze trudniej jest sobie ulec
Dotrzeć gdzieś głęboko do wnętrza
i odkryć kto naprawdę tam sobie mieszka

Czasem po prostu boję się siebie,
że coś powiem, zrobię,
a za moment się z tego zaśmieję
I jak ja mam sobie zaufać,
by znów nie być tylko cieniem własnego ducha

W życiu tylko sercem można się kierować,
bo rozsądek to dla mnie ślepa jednak droga
Nie tracić przy tym wiary i nadziei,
że to co raz minęło, nie da się odmienić...

Chyba jestem niebios
Głodna

I nawet chmura na niebie
Sunąc cichutko
Spogląda na mnie...

I słońce zachodzące
Śmieje mi się prosto w twarz:
Głupiaś - mówi

A ja w blasku promieni
Bosa, myślami koło zataczam

Nie płacz - szepta mi księżyc-
Tyle jest piękna, pamiętaj

I gwiazdy swój udział w morale mają,
Niosą pieśń o nadziei

Więc zmysły karmię swą duszą
A duszę poję zmysłami...

Chcę poznać to co dla mnie jeszcze jest niezrozumiałe
Zobaczyć to co niewidzialne jest
Oczami dziecka, które tak nieśmiało
Okazuje światu każdy gest

Chcę jak dziecko żyć beztrosko
Nie przejmować się jutrzejszym dniem
Iść mą drogą ciągle prosto
Wyśnić życie pięknym snem

Każdy dzień kroplami rosy
Naszkicować lekko chcę
By im nadać kolor kłosów
Zbóż złocistych w słońca tle

Chcę też poznać ludzkie drogi
Wyrzeźbione ściegiem łez
Chcę przekroczyć śmierci progi
Poznać co to życia kres

Mieć w kieszeni garstkę szczęścia
W chwilach, gdy świat przyćmi Zło
gdy pozwolisz szczęściu przetrwać
Razem pokonamy go

W chwili, gdy świat się zawali
Kiedy nagle straci sens
My pozornie tacy mali
Odnajdziemy to co sensem jego jest..

Choć jest mi ciężko, uśmiech gości
Na mojej twarzy przez dzień cały
Tak boję się popełniać błędy
Choć nie ma ludzi doskonałych
Potrafię słuchać zwierzeń, chociaż
Sama nikomu się nie zwierzam
I sama jedna chcę osiągnąć
Cel, do którego zmierzam
Gdy ktoś mnie zrani, liżę rany
I nie potrafię zranić wzajem
Stres, rozpacz, lęki kryję śmiechem
I nikt się na tym nie poznaje
Mam naokoło wielu ludzi
Lecz tak naprawdę są gdzieś "obok"
I nikt dziś nie wie, jak mi ciężko
Żyć ciągle sam na sam ze sobą
Dlatego dzisiaj niosę bliskim
Gorącą prośbę na tych stronach
By ktoś tak czule mnie przytulił
Schował mnie całą w swych ramionach.

MÓJ ZWYKŁY DZIEŃ

moja radość, mój smutek,
mój śmiech i moje łzy...
milczenie i krzyk
uwalniam z mojej duszy
wylewam słowa
i tworzę wersety
nowe i nowe.

I ciągle mi brak pokory
i zastygam cierpliwie
czekając co dzień następny
mi znowu przyniesie...

radość czy ból,
uśmiech czy łzy
krok po kroku,
dzień za dniem
kroczę po drodze
własnego losu.
A mój cel
coraz bliżej...
a może nie

I chociaż nie wiem
i ciągle się lękam
czy moje drogi
są tymi,
po których powinnam
kroczyć...

idę naprzód
w kierunku światła
srebrzysto – niebieskiego
okrytego bielą słońca,
które co dzień
wschodzi w sercu moim...

Pielęgniarką zostałam
bo zawód ten pokochałam
niech zawsze prowadzi mnie prosta droga
do ludzi chorych, cierpiących
czasem w swe życie mocno wątpiących
by mój przyjazny uśmiech, dotyk
pomagał skuteczniej niż antybiotyk
bo ludziom pomaganie
to moje powołanie!

Krótki życiorys

Bezimienna...
jak Anioł skrzydlaty
Bez nazwy...
jak jedno z wielu ziarenek piasku w klepsydrze
Bez wieku...
jak atom materii z czasem zniknie w czeluści kosmosu
Znaki szczególne...
podcięte skrzydła z sercem na temblaku
Coś optymistycznego...
wciąż pod poduszką chowane resztki nadziei,
że w ludziach jest więcej dobra niż zła ...

Pragnę czasem w czasie się zgubić
Jak klucz, czy drogę - gubi się w lesie
Ale się boję, że nikt mnie nie znajdzie
I, że już z drogi mnie nie podniesie.

Wyrwać się stąd - jak kartkę z notesu
Jak ząb obolały - w nieobecność
I wysłać bez zwrotnego adresu
List, że wrócę nim skończy się wieczność.

Pragnę uciec ucieczką udaną
Przed pościgiem napomnień otyłych
Myślą o Tobie, zawsze co rano
Na drugie życie nabierać siły.

Jestem tu gdzie jestem
W każdą noc, w każdy dzień
Rzucić chcę to wszystko
A jedynie rzucam cień.

Pragnę przepaść, jak czasem przepada
Cała wypłata w nadziei kasynie
Nim bezlitosnym miną mijaniem
Jedni dla drugich - ważni jedynie.

Jak w automacie ostatni żeton
Zniknąć rozmową przerwaną w pół słowa
Z tą świadomością, że jesteś - nadziejo
Że z Tobą warto zaczynać od nowa.

Pragnę czasem w czasie się zgubić
Jak klucz, czy drogę - gubi się w lesie
Lecz gdy na drodze, znajdziesz mą drogę
Czy mnie z tej drogi, jak klucz podniesiesz

Jaka jestem?

Jak anioł
kobiecą duszę mam.
Jak demon, zło od środka znam.
Jestem dobrem,
jestem złem.
Fatamorganą, jawą i snem.
Jak anioł sięgam chmur.
Jak demon spadam w dół.
Daję mało,
lecz chcę dużo.
Jestem słońcem,
jestem burzą.
Wszelkie żywioły
w sobie mam.
Anioła i demona znam.
Jestem słońcem
i pragnieniem.
Wirem wody i zwątpieniem.
Żarem swych ust spalam Cię.
Nałogiem groźnym staję się.
Kocham szalenie
i aż do cna.
Czy ktoś taką mnie zna?

Czy aniołkiem mogę zostać?
W skrzydła wtulić duszę kruchą
za pozorów murem skrytą,
musnąć niebiańską otuchą.
Czy być mogę ciepłym słonkiem?
Dla wędrowca drogą promienną,
by szedł nawet po omacku
czując ciepłotę zbawienną.
Czy potrafię być gwiazdeczką?
Co dla szczęścia z nieba leci,
w dłoń otwartą i spragnioną
w niej pozostać i w niej świecić.
A deszczykiem czy być mogę?
Zwilżyć słowa zakurzone,
aż zakwitną w sercu róże
kroplą deszczu nasączone.
Kim być?
Gwiazdką, słonkiem czy aniołkiem...
To zależy od człowieka
czy ma serce tak wrażliwe,
które płacze, które czeka...

<05.03.2010r>Lidzia**

Idę przed siebie.
Czasem się potykam,
czasem żałuję,
czasem dziękuję,
czasem proszę,
czasem nie mam już siły.
Idę przed siebie.
Mam marzenia,
mam uśmiech,
mam łzy,
mam swoją drogę,
mam swój plan.
Idę przed siebie.
I choć wydaje się, że już umiem,
wciąż upadam.
Ale idę przed siebie z nadzieją,
że kiedy już braknie sił by wstać,
ktoś poda rękę i powie, że będzie dobrze...