życzenia urodzinowe

Choć wiem co chcę pisać
to gdzieś słowa znikają,
myśli w głowie jest pełno,
lecz tej weny nie mają.

By przekazać co w sercu
w danej chwili się dzieje,
co go trapi na co dzień
w czym pokłada nadzieje.

Lecz nie martwię się tym,
że ich czasem brakuje,
kiedy przyjdzie ten moment
to wyrażą co czuję.

Chcę być jak promyk słońca,
co dzień sobą rozjaśnia
dając ciepło nadziei,
która w nas się rozrasta.

Piękna jak błękit nieba,
co bez chmur się znajduje,
bo to piękno mój drogi
właśnie w sercu się czuje.

Tu nie chodzi o wygląd,
o zewnętrzną powłokę
tylko to co jest w środku
choć nie widać jest okiem…

Myślisz, że wiesz o mnie wszystko?
Nie...mylisz się.
Nie wiesz o mnie wszystkiego.
Każdy kto tak powie, myli się!

To, że wiesz jaki mam kolor włosów- to nic,
To, że wiesz jaki mam kolor oczu- to też nic,
To, że wiesz jaki jest mój ulubiony kolor,
przedmiot w szkole, czy jakiego nauczyciela lubie najbardziej...
-to nic dla mnie nie znaczy...

Jeżeli wiesz jakieś moje sekrety to i tak wszystkich
napewno znać nie będziesz, bo JA całej prawdy
Ci nie powiem...taka już jestem...

Ten niewinny uśmiech,
Ten piękny śmiech,
Ten blask w moich oczach,,,
To tylko przykrywka.

Ze mną jest jak w tańcu,
każdy krok ma znaczenie:)

Aniołem zwać się nie mogę,
bo nim przecież nie jestem..
przyznam Wam jednak szczerze,
me oczka są prawie niebieskie.

Kręconych blond włosów nie mam,
siwe - przyfarbowane...
twarz trochę pomarszczona,
śmierć grozi mi – zawałem!

Anioł jest nieśmiertelny,
takiemu dobrze się żyje...
ja zwykłą kobietą jestem.
na ziemskim padole gniję.

Chciałabym być aniołkiem,
w sukience, z białymi skrzydłami..
z góry na Was spoglądać,
umilać Wam życie pieśniami.

I muszę przyznać szczerze,
że są we mnie dwie osoby...
jedna którą złość bierze,
a druga co dąży do zgody.

Mogę więc śmiało powiedzieć,
ale tylko w przenośni..
jam jest ziemski Aniołek,
który się czasem złości.

Wyznanie egoistki

Trudno mi było coś komuś dać
chciałam mieć świat na własność i więcej
deptałam miłość, szłam dumnie przez świat
Królestwo Samotności budowałam zawzięcie

Po trupach do celu bezwzględnie dążyłam
rósł na potęgę w sercu mym egoizm
z kamienną twarzą bliskich swych raniłam
nie myśląc wcale że kogoś to boli

Jak akwizytor pojawiłeś się znienacka
z torbą nieznanych pozaziemskich wrażeń
ciemność w jednej chwili stała się tak jasna
kupiłam wszystko, gratis próbka marzeń

Stopiła się pokrywa lodowa mego serca
mogłam góry przenosić dla Ciebie wiedziałeś?
przy Tobie stokrotki rosły na stepach
nie widziałam już świata bez Ciebie wcale

Dziwne lecz prawdziwe, egoizm gdzieś odszedł
nie chciałam Cię niewolić bo byłeś taki piękny
Twoje usta z dniem każdym coraz bardziej słodkie
i nagle- dlaczego?- przestałeś tęsknić...

Zgorzkniałam znów w świecie bez świeżego powietrza
byłeś jak motyl wolny i odległy
Cóż miałam zrobić? Złapać Cię w potrzask?
Kończę, już północ... Dziś będzie bez puenty.

Autor: marlove_18

Kiedy wieczorem
patrzę przez okno
wsłuchując się
w odgłosy nocy

To myślę sobie,
czy taka noc bywa,
że kładąc się
zasnę szczęśliwa

A rankiem, gdy oczy otworzę,
patrząc nimi dokoła
czy słonko będzie świecić
i promyki do mnie wołać?

By uśmiech się pojawił,
rozradował me serce.
Wszak nie chcę,
przecież nic więcej.

Kiedyś o tym wciąż myślałam,
Nadstawcie uszko!
Co ja z sobą wtedy zrobię,
Jak będę staruszką?

Będę miała siwe włosy
i zmarszczek bez liku,
Wszyscy będą mieć mnie w nosie,
Umrę i po krzyku.

Ale lata ciągle lecą,
Nadstawcie uszy!
Ciągle jeszcze jestem młoda
I nic mnie nie ruszy!

Zamiast zrzędzić no i stękać,
ciągle tylko klikam,
A jak do mnie coś tam mają
Buzię im zamykam.

Czasem sobie farby mieszam,
włosy przemaluję.
Spadkobiercy niech się cieszą
że ich nie rujnuję!

Czytam wiersze, piszę maila,
do kogoś z daleka,
Mimo tylu lat na karku
Chce się do człowieka...

I dlatego wszystkim radzę,
nadstawcie uszko!
Zawsze warto być kobietą,
Broń Boże staruszką!

A może, jestem jak róża...
trzeba się ukłuć żeby zerwać.
A może jak chmura...
przebiegam cicho,
wokół świata tylko obserwując.
A może, jestem jak płatek śniegu...
jeden z wielu, a inny niż wszystkie.
A może, jak deszcz...
pojawiam się niespodziewanie,
jednym potrzebna, innym – nie.
A może, jak liść na wietrze...?
nie wiem gdzie mnie poniesie,
ale muszę go słuchać.
A może jestem...
po prostu sobą.

W życiu widziałam już wiele..
przeżyłam smutek i wesele...
Spotkałam ludzi, których cenię
A po tych fałszywych zostały
tylko cienie..
Dostałam wiele i wiele dałam...
Raz się bawiłam a raz płakałam.
Odbyłam podróż do wnętrza siebie
I nie potrafię trwać nigdy w gniewie!
Dlatego dla mnie od złota
droższa jest Miłość, Przyjaźń,
Zaufanie i Prostota...

Zazdroszczę ptakom błogiej wolności
Trzepotu skrzydeł na wietrze...
Niesamowitej nieba bliskości
Gdy się wzbijają w powietrze...

Kwiatom zazdroszczę pięknych kolorów
Co w płatkach swoich skrywają
Miliona cudnych nut aromatów
Które me zmysły wchłaniają...

Chciałabym wiatrem być
Choć przez chwilę...
Przejąć od niego potęgę
Zagrać w koronach wiekowych dębów
Wypełnić szumem liści ciszę...

Wiele bym dała, by móc być deszczem
Spadać na ziemię kroplami...
Obmywać dusze ze złych uczynków
Ciepłej kąpieli strugami...

Kiedy przez chwilę pragnę odpocząć
Zmęczona życia pośpiechem
Chciałabym wtedy zostać czymś innym..

Klatka

Dziwne odbicie
Niechciane oblicze
Moje
Inne niż własne
Uwięziony tkwisz człowieku
Określają Cię po klatce.
Wyjście?
Pogódź się z nią
I bądź jej wstążką
Niespodzianką wewnątrz
Zaskoczeniem
Dla chcących Cię stłamsić.

Liściem jestem

Drżącym na wietrze jestem tylko liściem,
Któremu jesień zabrała nadzieję,
I zanim serce zamrozi wieczyście,
Bólem istnienia poprzez duszę wieje.

Wiatr, który wczoraj swym szeptem mnie pieścił,
Dziś listopada chłodem mnie przenika,
Gdy życie nagle pozbawione treści,
W jesień odchodząc, pustką się zamyka.

I tylko niebo płacze razem ze mną,
Mgłą niepamięci zasnuwając lato,
I przemijania nutą bólu ciemną,
W serce uderza bolesnym staccato.

A gdy ostatni takt bólu wybije,
Serce mi pęknie... dusza już nie żyje.

- Jan Lech Kurek

Podaj mi rękę, bo upadam,
wesprzyj mnie duchem, bo jestem słaba,
przytul mnie mocno jak będę płakać,
bądź zawsze przy mnie, choć jestem taka.

Chciałabym odnaleźć stronę świata, następną
- piątą już z kolei,
I chciałabym się nauczyć latać
- od niepewności do nadziei,
I chciałabym poczuć wiosny dotyk,
I cofnąć kijem górski strumień,
Chciałabym odnaleźć sens w bezsensie,
I złapać w sieci
wszystkie gwiazdy,
I pisać światłem swoje wiersze,
Chciałabym zatańczyć w kropli deszczu,
I suknię uszyć chcę z płomieni,
Chcę marzyć- pragnę żyć marzeniem.

Czuję się jak "kubek",
pusty, z którego wypiłam resztę herbaty
sama...
bez przyjaciela.
Lecz ów kubek mogę napełnić herbatą
a... przyjaciela?
znaleźć nie potrafię.
Czuję się więc... inaczej...
Jak liść spadający z drzewa.
Leży on na ulicy, a ja idę i...
depczę jego twarz...
sama... bez przyjaciela.
Lecz liście kolejne spadają z drzew,
I ów liść nie jest już sam,
jest ich już cały klan.
A do mnie nie przyszedł...żaden pan...
Jak wytłumaczyć to mam?
Może... tak...,
że czuję się jak ptak.
Jestem...sama... bo tak chciałam
Bo mam swoje prawa i przestrzegam ...
TAK... NIE...
Korzystam z innych praw
i jestem z tego dumna
niczym paw ze swojego ogona...

Kiedyś była inna, ciągle się śmiała,
Zawsze powody do tego miała.
Zakochana i szczęśliwa,
Czasem trochę drażliwa.
Miała tyle pomysłów na życie,
Ciągle pisała coś w swym zeszycie,
To co czuje tam opisywała,
To jak bardzo go kochała.
Teraz to się odwróciło
Jej całe życie się zmieniło,
Teraz pyta dlaczego tak się stało,
Pisze o tym, że wszystko się rozleciało,
Każdy poszedł w swoją stronę,
Kochając nadal tą drugą osobę
I nie wiadomo czy jeszcze się spotkają,
Czy ta wielką miłość sobie wyznają.
Może kiedyś spotka ich jeszcze szczęście,
Może ona znów tak się uśmiechnie,
Ale nigdy nie zapomni o nim,
O tym, przez którego co noc łzę roni,
Bo tyle planów wiązała z nim,
Wspólny dom, rodzina, o tym nadal śni.
Nadal ma jeszcze cichą nadzieję,
Nadzieję, której czas już nie rozwieje,
Bo tylko on dał jej szczęście jakiego nie miała
I tylko jego na zawsze będzie kochała,
Lecz już nigdy nie będzie taka sama,
Ta dziewczyna, która kiedyś się śmiała...

Była młoda, zakochana,
Uśmiechnięta i lubiana.
Na życie wiele planów miała,
Tak dużo zrobić chciała.
Kiedyś wszędzie było jej pełno,
Teraz... Czuje, że spada na dno,
Bo jest zbyt młoda
I jej psychika się podda,
Bo nie potrafi sobie poradzić sama,
A jej serce pęka jak obciążona tama,
Aż w końcu to się stanie,
Jej małe serce bić przestanie...
I nie spełnią się już jej marzenia
I na marne pójdą jej starania,
Wszystko to co wycierpiała,
Tylko dlatego, że została sama...

Chciałabym uciec gdzieś daleko.
Tam gdzie byłabym sama,
Nie myśląc o tym co było,
Układając sobie to co będzie,
Zatracając się we własnym świecie
I żyjąc w moich marzeniach
W końcu mogłabym być szczęśliwa,
Bo tu nie mogę, nie potrafię.
Bez Ciebie już nic nie jest takie same,
W noc wplata się dzień,
Jawa miesza się ze snem,
W marzenia wkrada się cierpienie...
I nie wiem już gdzie jestem i co robię,
Dlatego chciałabym uciec.
Tylko nie wiem gdzie,
Nie wiem jak,
Nie potrafię...

Kim jestem?
Czy odbiciem w lustrze?
Czy na piasku śladem?
Czy częściej aniołem?
Czy może częściej gadem?
Czy wczoraj na faktach opartym?
Czy jutrem na marzeniach?
Kim jestem!?
Czy tym, czy bardziej tamtym?

Jestem, jaka jestem.

Inna już nie będę
choć mam tyle lat
jestem nadal trochę
lekkomyślna i dziecinna
taka trochę...inna.
Stawiam sobie zadania
przed sobą jak ten płot
wysokie..
którego nie mogę
przeskoczyć
jednym skokiem...
Jestem, jaka jestem
i nic tu nie zmienię
kocham być kochaną
lubię zielone wiosny
i złote jesienie.
Lubię się śmiać jak dziecko
które piłką się bawi
uwielbiam patrzeć
na odlot bocianów
i klucze lecących żurawi.
Jesienne zbierać liście
w bukiety je układać
nocą spacerować po moście
posłuchać śpiewu słowika
i radia ZET z którego płynie
miłości muzyka.
Pomarzyć lubię
o księciu z bajki
i o kocie który już
nie chce palić fajki.
Latem zbierać poziomki
w lesie.....
i liliowe dzwonki
posłuchać wieczorem
rechotu żab
i gadulstwa
włodawskich bab.....
Zimą z powiek
strącać srebrzyste
gwiazdki śniegu
popatrzeć na tańczące
przed księżycem gwiazdy.
Kocham chłopaków co
do ust wiśnie mi wkładają
i szepczą do ucha mile
"Umów się ze mną tam
przy młynie... przy ruczaju..."
Jestem jaka jestem
WYBACZCIE...
Inna już nie będę...
Dopiszcie sobie sami
Jakąś fajną puentę.