Najbardziej w życiu boli to, w co się wierzyło a kłamstwem było.

Nikt nie rozumie, że kocham Cię,
a Ty jeszcze wciąż zwodzisz mnie.
Zaraz me serce pęknie na pół,
wtedy może będziesz coś do mnie czuł.

Dla mnie już nic nie istnieje
Jesteś dla mnie tylko Ty
Wokół Ciebie świat się śmieje
A ja jeszcze wierzę w sny
Tylko Ciebie pragnę kochać
Wciąż o Tobie pragnę śnić
Czy to jeszcze jest możliwe
Abym mogła z Tobą być?
Za spędzone z Tobą dnie
Oddam wszystko to co mam
Bo wciąż kocham tylko Ciebie
O czym wiesz najlepiej sam
Chciałabym być zawsze z Tobą
Razem mijać szare dni
Nie potrafię być już sobą
Teraz wierzę tylko w sny. :(

Zrobiła to. Nie chciała żyć bez niego. Bez swego ukochanego. Wzięła do ręki nóż. Jednym cięciem na ręku przekreśliła wszystkie swoje plany. Wiedziała, że niedługo już nic ją nie zaboli. Wreszcie. Wraz z ciepłą, ciemna krwią spływała jej miłość. Wspomnienia. marzenia. Jej nadzieja, którą kiedyś żyła. W tych ostatnich chwilach była sama. Tylko w ręku trzymała jego zdjęcie. Przed oczami jego pełną radości twarz.
Wiedziała, że niedługo spotkają się. W ich wspólnych snach. Krew spływała cicho, uwolniona z żył, po jej białej skórze. Nie mówiła nic. Wyruszała w swą ostatnią drogę. Ku śmierci. Zostawiła za sobą bagaż łez, bólu serca, samotnych nocy. Spojrzeń, w których było tylko współczucie. Wzięła ze sobą jedynie cząstkę uczucia do niego, by w razie, gdyby się nie spotkali, mieć go przy sobie, choć w maleńkiej cząstce. Na zawsze.

Nie mogę już patrzeć na Twoją twarz - me oczy pełne łez. Nie mogę już znieść widoku, który ciągle ze mną jest. Biorę w me ręce nóż, który dzisiaj wbijam w serce swe, by nie czuć już więcej, jak ranisz ciągle bardzo gorzko mnie...

Wciąż Cię kocham.
Wciąż uczuciem darzę.
Wieczorami szlocham,
A we śnie wciąż marzę.
Chcę byś przy mnie był,
Przytulił, pocałował.
Przy moim boku żył
I serce ofiarował...
Tak bardzo mi źle,
Tęsknię cały czas.
Lecz Ty nie kochasz mnie.
Uczucia inne masz. :(

To koniec... mnie, mojego świata. Ty odszedłeś, zostawiłeś, serce me rozdarłeś, z oczu łzy wycisnąłeś. Straciłam Cię na zawsze, a może wcale nie miałam... może mi się wydawało. Może to był sen - najpiękniejszy w moim życiu, ale tylko sen.

Odwróciłeś się ode mnie, a może mnie zbudziłeś,
Okrutnie wyrwałeś z mojego snu.
Pozbawiłeś mnie marzeń... marzeń o "nas".
"O nas" jak to pięknie brzmi.
Lecz to już tylko wspomnienie ...
Wspomnienie takie nierealne, takie piękne, takie...
A teraz... teraz mam szarą rzeczywistość,
tę zasuszoną różę, z którą umarła moja miłość i ja...

Chcę zapomnieć Twoje oczy, które kiedyś tak kochałam.
Chcę zapomnieć Twoje usta, które kiedyś całowałam.
Chcę zapomnieć złe i dobre, to co było i nie wróci.
Najpiękniejsze nasze chwile w zapomnienie chcę obrócić.

Bawimy się uczuciami innych. Nawet tych, na których nam zależy udając, ze ich nawet nie zauważamy, nie zważając na to czy ich ranimy. Nie obchodzą nas ich uczucia, nie interesuje nas to co czują... Dlaczego, dopiero gdy odchodzą, zdajemy sobie sprawę z tego, co w nich naprawdę kochamy?

Spacerujemy na krawędzi samotni.
Po jednej stronie... ja,
po drugiej stronie... Ty.
Pomiędzy nami przepaść tak wielka,
że spacerując razem, spacerujemy samotnie :(

Dlaczego to zrobiłeś?
Dlaczego odszedłeś ode mnie?
Tak bardzo Cię kochałam
A Ty zakpiłeś ze mnie..
Może kiedyś zrozumiesz
Co to znaczy ból i łzy
Może kiedyś przeżyjesz
Takie rozstanie też Ty...

Rodzina, przyjaciele - to tak z życiu wiele,
to niczym słońce w naszych ciemnościach.
Lecz Ty dla mnie-jak radosna wiosna.
Bez Ciebie me oczy wciąż jak ocean,
serce w pustynie zmienia się.
Tyś moim trudnym pytaniem,
Tyś łatwą odpowiedzią,
Tyś wszystkim czego chcę.
Z Tobą nawet smutek znikł...
Być może dla innych jesteś wszystkim,
lecz kochać, tak jak ja Cię kocham, nie będzie już nikt...

Dlaczego mi to zrobiłeś?
Dlaczego odszedłeś bez słowa?
Co dzień z tęsknoty
me serce rozpada się od nowa!
Tak pięknie do mnie mówiłeś...
"Iskierką" swą nazywałeś,
a teraz od wielu dni milczysz,
znaku żadnego nie dajesz.
Nie wiem co mam dalej robić?
Ty byłeś mym światłem w mroku
A teraz nie umiem bez ciebie żyć,
nie umiem już złapać kroku
W pamięci wciąż słowa twe mam,
prosiłeś "daj nam szansę"
Tak bardzo chciałam ufać Ci,
a teraz uczucie me tłamszę.
Może kiedyś przypadkiem ten wiersz twe oczy odnajdą
Przypomnisz sobie pytanie me "mogę ci zaufać?" i twoją odpowiedź "Tak! Tak bardzo tego chcę!"
To było wszystko co mi powiedziałeś i słowa nie dotrzymałeś!

Spotkałam raz miłość, siedziała na kamieniu,
patrzyła na mnie, na Ciebie i na nią.
Ciebie połączyła z nią, a mnie kazała odejść w nieznane.
Ale czy kiedykolwiek kochać Cię przestanę?
Zawsze będę kochała tylko Ciebie, Kochanie.
Moje serce biło i bije tylko dla Ciebie.
Kocham Cię wiecznie, (już nie mój) skarbie :*

Miłość… Kiedyś to słowo znaczyło dla mnie tak wiele.
Było świętością, której nikt nie był w stanie zburzyć.
Było tym, co pomagało mi góry przenosić,
Tym, co pomimo wielu przeszkód napędzało mnie do życia.
Nie zdawałam sobie sprawy z tego, ile potrafię znieść,
ile zmienić i z tego, ile siły do walki daje mi to uczucie…
Nigdy nie spotkało mnie nic lepszego. Nic, co dawało by mi tyle szczęścia i równocześnie pozwalało czuć się tak wyjątkową, tą jedyną...
Myślałam, że tak będzie zawsze, że skoro dwoje ludzie kocha tak mocno, to nic nie jest w stanie ich rozdzielić… Myliłam się…
Wystarczyło tak niewiele… Łzy, pustka, obojętność… Nigdy nie zapomnę tych wspólnie spędzonych chwil. Tych wspomnień, które wywołują uśmiech na twarzy
Tego spojrzenia i tych ramion, w które tak uwielbiałam się tulić. To wszystko było takie realne, na wyciągnięcie ręki… Ten sen mógł się nigdy nie skończyć… Wystarczyło więcej rozsądku, pokory i zrozumienia. Tymczasem czar prysł niczym bańka mydlana… Już nic nie ma… Zostało tylko krwawiące serce i myśl, że mogło nam się udać...

Tak ciepłe jak słowika śpiew umiały być tylko słowa twe. Jeżeli kogoś kochasz, rozstanie boli bardziej, niż zdrada.
Trud rozstania mija, ale serce nie zapomni ;(

Czekałam, aż przyjdzie, wierzyłam że wróci. Odszedł, tęsknota została. Czasem jeszcze spoglądam w to miejsce, gdzie siedział i mówił coś wciąż. Wtedy kochać znaczyło być z nim i dla niego. Dziś to słowo nie znaczy już nic. Patrzę przed siebie, widzę pustkę. Słychać deszczu plusk zza szyb.

Mały pusty pokoik, w którym znajduje się jedno małe zakurzone okienko. Poza nim pokój jest otoczony ciemnością, słychać tylko jakieś odgłosy, które dochodzę z ciemnego, zakurzonego pomieszczenia. Tak jakby ktoś tam był, ale tak naprawdę nikogo tam nie ma. Stoi sam, całkiem sam. Wchodząc do niego czujesz to samo co on. Pustkę, cierpienie, samotność, co sprawia, że zaczynasz płakać. Twoje łzy powodują ból w sercu, który tak boli, że nie wytrzymujesz napięcia. Chce ci się krzyczeć, lecz wiesz, że nie możesz wydusić ani jednego słowa. Leżąc na podłodze zamykasz oczy wiedząc, że już ich nie otworzysz i zostaniesz tam razem z małym pustym pokoikiem już na zawsze.

Jesteś tak blisko, a jednak tak daleko... Dlaczego?!
Nie mogę Ci powiedzieć, że Cię kocham, choć jesteś na wyciągnięcie ręki.
Nie mogę spojrzeć Ci głęboko w oczy, choć patrzysz nimi na mnie.
Nie mogę dotknąć Twojej ręki, choć jest tuż obok mojej.
Nie mogę z miłością uśmiechnąć się do Ciebie, choć śmieję się nie raz...
Tak blisko a jednak tak daleko... Kiedyś namiętność dziś obojętność. Kiedyś miłość dziś znajomość...