Beznadzieja

już nie zapali się ogień w oczach
iskra nie błyśnie słonecznym blaskiem
jedynie czasem jakaś myśl płocha
przemknie i szybko w otchłani zgaśnie

już nic co jasne się nie narodzi
kirem okryte myśli w żałobie
bezbarwnym wzrokiem w przestrzeni wodzisz
a w duszy wieje od dawna chłodem

marzenia klątwą dziś oczywistą
a lęk się czai po zakamarkach
jak zbity kryształ życie rozprysło
nadziei nie ma setnej ułamka

spoglądasz w górę obraz się maże
jeszcze popiołem posypiesz głowę
wzrokiem obrzucisz znajome twarze
po czym wyruszysz w ostatnią drogę

Autor: Austeria