Od wieków matką byłaś
starożytna Pani,
Tych co w nieszczęściu
zostawali sami.
I tych co piękno świata
odkryć, potrafili w Tobie.
Piękni myślami,
doskonali w mowie,
Co mądrość
i rozkosz przeplata.
Suknia Twoja zwiewna
słowami zdobiona,
Ślicznie na Twym ciele
była ułożona.
Włos w warkocz spleciony,
Jasno wszystkim świecił.
Metaforą ład oznajmiał,
I że chaos szpeci...
Dziś wszelkiej
pozbawiona cnoty,
Przez poetów zhańbiona.
Z diabłem samym
poszłaś w zaloty,
I zostałaś jego żoną.
Odtąd mącisz
ludzkie myśli
Ciemną pokazując drogę,
Którą niegdyś
tamci przyszli,
Co nieśli pożogę.
Piękno miałaś głosić!!!
Lecz w niecnej swawoli.
Zgubę na ludzi przynosisz,
Których w duszy boli.
Dlaczego?
Dlaczego o Pani
Gwiazdy ukochałaś sobie?
Którymi wędrują zakochani,
Na kirze nieba ku Tobie.
Dlaczego?
Dlaczego szum drzewa
W ciemności tak mroczne
myśli budzi?
Czy tego ludziom potrzeba?
A przecież być miałaś
dla ludzi!!!
Dlaczego kołtun
twych włosów
Świat jasny
i piękny przysłania?
Miast chwalić
zbożowe kłosy,
I być jak leśna łania
Gdzie ta suknia zwiewna,
Słowami zdobiona.
Dziś naga stoisz
- niepewna
Dziś naga stoisz
- zhańbiona