Niebo płonie w czerwonych promieniach słońca,
dzień niedługo dobiegnie końca,
wiatr delikatnie porusza drzewami,
a oni jak gdyby nigdy nic, siedzą sami.
Ich dwa rozpalone miłością ciała,
nie jedna para z pewnością by tak chciała,
razem tworzą jedną całość,
imię miłości to niekończąca się trwałość,
noszą w sobie serca tym uczuciem rozgrzane,
cieszą się, że właśni to jest im od Boga dane.
Jedyny obraz, jaki teraz w głowach mają,
to, że po mimo wszelkich trudności nigdy się nie poddają,
przezwyciężą najgorsze zło, i wszystkie wrogości,
jakie napotkają ich na drodze życia i miłości.
Złożyli sobie wieczną przysięgę: 'Me serce za Twoje,
Twe za Moje, lecz, gdyby tak trzeba było to zginiemy oboje' .