Przed Świętami...

Piękne Święta w swej tradycji,
gdy Dzieciątko płacze...
Jednak wciąż się zastanawiam,
czy nie jest inaczej...

Są dla młodszych i dla starszych-
-do życia ich budzi
ta konieczność ciężkiej pracy
dla bliskich im ludzi.

Bo te Święta - Święta białe-
do czegoś zmuszają
i to właśnie jest istotne:
radość bliźnim dają.

No więc mama, babcia, żona
po sklepach biegają,
bo prezenty trzeba kupić!
Inni labę mają.

To dla syna, to dla córki,
to dla męża będzie...
A tu ludzi całe tłumy
kotłują się wszędzie.

Trzeba sił wykrzesać dużo-
-zdrowia to kosztuje.
A Wieczerza Wigilijna?
Kto ją przygotuje?

No więc mama zachwycona,
że bliskim dogodzi,
robi szybko galaretkę
-niech się mocno schłodzi.

A tych potraw -aż dwanaście-
również przygotuje.
Zupy: rybią i grzybową
także ugotuje.

I się miota wśród towarów
przez się zakupionych
i odlicza tych dwanaście
potraw już zrobionych...

Ręce spuchły, nogi bolą,
lecz co to przeszkadza?
Twarz anielską ma pokazać,
bo swoim dogadza.

No więc presję jeszcze czuje,
by swą twarz poprawić,
no i ręce - z nimi również
trzeba się pobawić.

Czasu trochę jej brakuje,
nie ma również siły,
lecz się bardzo mocno stara,
by uśmiech był miły.

Och! Bo dzieci się obrażą,
mąż będzie wkurzony:
o co chodzi tej kobiecie???
Nie chcę takiej żony!

Leżą w czystych czterech ścianach
męscy domownicy
i się dziwią bardzo mocno
żeńskiej znieczulicy,

bo czekają na Wieczerzę
lekko zniesmaczeni.
Czas ucieka, gwiazdka błyszczy-
-oni zagubieni.

Och! Jeść jeszcze nie dostali!
Mocno się wkurzają
i uwagi głupie robią.
Nie - nic nie kumają!!!

Nie dochodzi do ich głowy
myśl właściwie prosta:
jak coś zrobisz, ty cymbale,
możesz wcześniej dostać

i opłatek, i te dania
tak oczekiwane
i prezenty, i ten uśmiech -
- teraz za nic dane!!!

Autor:MK