TRZY KWIATY SERCA

Są trzy kwiaty, które rosną,
Tylko w głębi ludzkich serc.
Z nimi życie całe - wiosną,
Bez nich w sercu pusto jest.

Jeden świeżą tchnie zielenią,
W drugim błękit nieba drży,
A w tym trzecim się czerwienią
- Wszystkich róż płomienne skry.

Pierwszy jasną przyszłość czyni;
Drugi pokój, ufność da;
A ten trzeci opromienia:
Trud i znój każdego dnia.

Pierwszy nazwę ma - nadzieja;
Drugi, wiara - jego imię;
A ten trzeci jest miłością
I on nigdy nie przeminie.

Kochasz kwiaty, to je miej,
Dbaj, by rosły w sercu Twym.
Jeśli więdną wołać chciej,
Jezus da ratunek im.

Niech Twe życie będzie wonią,
Kwiatów które w sercu masz;
Słowa Twe i czyny niech miłością płoną,
Bo miłość trwa po wieczny czas.

Każde dobre słowo, to brylancik…
na łańcuszku życia,
nie chowaj go dla siebie,
a wyjmij z ukrycia.

Daruj sobie i innym moc,
moc słów brylantowych,
niech nic złego nie przychodzi,
nikomu do głowy.

W każdym wszak człowieku,
drzemie cień Anioła,
lecz jeden go wygania,
kiedy drugi woła.

Warty zaproszenia,
jest do Twego życia,
nie chowaj brylantów,
wyjmij je z ukrycia.
I dziel się nimi...

Jesienny deszczyk za kołnierz pada
i nawet do serc ludzi chłód się wkrada.
Więc choć w moim sercu ogień płonie,
też czasem marzną mi stopy i dłonie.
Lubię się napić gorącej i słodkiej kawy,
i pomarzyć o lecie, by nie wyjść z wprawy.
A Tobie uśmiech ciepły dziś daruję,
może ten uśmiech dziury w niebie zaceruje.
I deszczyk już nie będzie kapał na noski,
a słońce rozjaśni smutki i nasze troski.

Nigdy nie traćmy nadziei,
zawsze bądźmy weseli,
kochajmy wszystkich ludzi,
a wiara w nich się obudzi.
Nie walczmy złym słowem,
nie użalajmy nad losem,
zawsze bądźmy gotowi i zwarci,
na innych ból z duszą otwarci.
Nie zamykajmy nigdy serc,
by nie zabrakło w nich miejsc,
dla każdego człowieka,
który na to tylko czeka.
Aby nikt nie był już sam,
by nikt nie pukał do samotności bram,
nie kłóćmy się z rodziną,
może żyjemy ostatnią godziną...
Niby nic, a jednak trudny gest,
więc zmieńmy to, póki czas jest...

Tak często jeden przyjazny dotyk dłoni
Może zdziałać o wiele więcej niż słowa
On wszystkie Twoje wątpliwości rozgoni
I zaczynasz snuć swoje plany od nowa...

Nie potrzeba wielu słów pocieszenia
By Twoja dusza poczuła znów ukojenie...
Najlepsza jest nieraz chwila milczenia
I dotyk przyjaznej dłoni do wyciszenia..

Bo właśnie w tej ciszy perły się rodzą
To jest najpiękniejsza chwila bezgłośna
Wtedy właśnie różne Cię myśli nachodzą
Lecz dla Twojej duszy to uczta donośna

Gdy w samotności siądziesz wieczorem
I zaczniesz rozważać swoją drogę życia
Odnajdź w swym wnętrzu także pokorę
Niech wyjdzie ona z dumnego ukrycia...

Dojdziesz do wniosku, że Ci potrzebna
Czyjaś dłoń, która samym dotykiem...
Sprawi, że ze smutkiem się pożegnasz
I usłyszysz znów w swym sercu muzykę...

Może tuż obok Ciebie już ktoś czuwa
Byś tylko zechciał otworzyć swą duszę..
Otwórz swe oczy, niech mgła nie zasnuwa
Twego wzroku i zmysłów do wzruszeń...

Ty też możesz wyciągnąć dłoń swoją
Być może ktoś czeka na Twoje ciepło...
I pragnie, abyś Ty był dla niego ostoją
Do dzieła więc, by serce nie zakrzepło.

Podziel się sercem z innymi,
Podziel je na pół, na ćwierć,
Jeszcze na mniejsze cząstki
By więcej je mogło mieć.

Podziel się myślą-kawałkiem chleba,
Radością, odrobiną szczęścia - gdy trzeba.
Podziel się ciepłem co płynie z miłości
I wszystkim dobrem co w sercu gości.

A serca Ci odpłacą sercem,
Nieliczni je mają z kamienia.
Dzielone, biją jak dzwon z echem
I rytm się nigdy nie zmienia .

Posłuchaj...

Posłuchaj, co szepcze wiatr
gdy rankiem wyciąga skrzypce
nastraja struny, bo wie
jak trudno być wielkim mistrzem,

jak trudno złapać ten rytm
co wabi, melodią kusi
a jeszcze błękitu toń
do zgodnej współpracy zmusi.

Niech zieleń przybliża moc
a barwa się kładzie tęczą
- to dobry początku znak
co wkreślić potrafi piękno.

Ja pył z szafirowych gwiazd,
co śni się po nocach stale,
powtulać pragnę w ten nurt,
by go rozskrzydlać wytrwale

i znaleźć sposób, by Ci
nałożyć przepaskę szczęścia
zobaczyć w oczach ten blask,
co grzeje zakątki serca.

Maryla

PRZESYŁAM CI

Przesyłam Ci delikatny podmuch wiatru
poranku muśnięcia płatka kwiatka
co obmywa go poranna rosa
a blasku kolorom dodaje słonko.

Śpiew ptactwa nad polami,
witający dzionek radośnie,
wyznając miłość i radość dnia,
co nastaje budząc do życia wszystko co żyje.

To miłość, co w blasku księżyca,
łączyła pary zakochanych.
O świcie poranka, piękna i rześka,
swym śpiewem cudownym oplata nas.

Dziś kwiaty nawet piękniej pachną
a kolorami swymi do pląsu czarują nas.
Radosny śmiech dzieci, szczekanie psa
w oddali, wita ten nowy słoneczny dzień.

Więc przesyłam Ci ten promyk mały
co wkradł się tu do mnie, by uśmiech dać mi,
by szczęście i miłość była przez wszystkie dni,
niech płyną jak potok bystrej wody, szczęśliwe dni.

jadwiga222

Miłość serca, muzyka duszy

Pustka mego serca, pustka mej duszy,
mija jak zły sen, gdy jest w rozkoszy
niebiańskiej melodii, co spływa jak strumień wody
uderzając o skalne zbocza, wydobywa co najlepsze,
słodycz rozkoszy muśnięcie spadającej wody.

Serce ożywa dusza zaczyna śpiewać
że samo piękno jest w nas, pełne rozkoszy
lecz strach przytłumia go w nas samych
bojąc się prawdy szczęścia i wyznań miłośnych,
co daje nam tyle piękna, w nas samych i dokoła.

Otwórz drzwi do serca swego, uwolnij duszę
by przyszło światło spokoju i miłości do niej,
a śpiew ptaków szum wody w tobie zagościł,
a nawet największy wróg nie będzie taki zły
bo zobaczysz to co ciemne było w jasności lśni.
To piękno co otacza Cię, to w tobie tkwi
widzisz zielone drzewa, słyszysz jak ptak śpiewa
kwiaty piękne kolorowe są, a rosa na listkach lśni.
po niebie obłoki płyną w śród słonecznych promieni
lecz to co widzimy to miłość serca, muzyka duszy jest.

jadwiga222

Marzę o takiej krainie...
Gdzie miłość bez końca płynie...
Nie ma przemocy, cierpienia...
Spełniają się wszystkie marzenia...

Słońce przepięknie tam świeci...
Ludzie beztroscy jak dzieci...
Po łąkach kwiecistych biegają...
I radość w swych sercach mają...

Obłoki nisko nad ziemią...
Bialutkim puchem się mienią...
Na niebie tęcza olbrzymia...
W swym blasku świat cały trzyma...

Nie ma tam trosk, niepokoju...
Ludzie nie znają znoju...
Żyją tam w szczęściu, miłości...
W Krainie Łagodności...

Słyszysz jak ptaszki
Witają świt?
Ja nie śpię - a TY?
Zobacz - jak piękny
Jest początek
Każdego dnia...!
Jest czysty, niewinny
- Jak dziecko,
Co przyszło na świat...
Natura go cudnie rozpoczyna:
Śpiewem ptaków,
Słońca pierwszymi promieniami...
Wietrzyk ze snu się budzi,
Rozchwieje drzewa,
Potem wyrwie ze snu ludzi...
I gdy go ludzka istota
Nie zepsuje
Zostanie takim, aż
Po schyłek dnia...
Nawet na ciemną nockę
Jasność przelać zdoła,
Gdy w pięknym dniu
Dozna tylko miłości dookoła...

Kochać wiosenną radością,
kochać upojnym latem,
kochać jesienną zadumą
i kiedy zima rządzi światem.

Posyłać miłość w kwiatach,
promieniom słońca powierzyć,
na liściach jesiennych zapisać,
płatkami śniegu odmierzyć.

Dać wszystkim ludziom, co piękne,
co niesie radość i spokój,
rozdawać miłość garściami
przez wszystkie pory roku.

Czasem do szczęścia trzeba niewiele,
Wystarczy słowo, uśmiech słoneczny
Lub dobre serce, kogoś bliskiego,
Troska, tęsknota, odzew serdeczny.

Tylko dwa słowa wystarczą miłe,
Płynące z serca, oddane szczerze,
By poczuć błogość skrzydeł anioła
I ciepło, które znaczy tak wiele.

Dobrze mieć takie czułe oparcie,
Gdy szczęście świtem na Ciebie czeka.
Małe DZIEŃ DOBRY, kawałek wiersza,
może osłodzić życie człowieka.

Żeby życie nie bolało
- trzeba je szanować.
Żeby do Nas wciąż się śmiało
- urazów nie chować.
Trzeba zawsze mieć nadzieję,
- że po trudnej chwili,
Szczęście do Nas się uśmiechnie
- ludzie będą mili.
Bo jesteśmy na tej Ziemi,
chwilkę bardzo krótką,
więc starajmy się, by ona
była dla nas - barwną nutką.

Kochać wiosenną radością,
kochać upojnym latem,
kochać jesienną zadumą
i kiedy zima rządzi światem.

Posyłać miłość w kwiatach,
promieniom słońca powierzyć,
na liściach jesiennych zapisać,
płatkami śniegu odmierzyć.

Dać wszystkim ludziom, co piękne,
co niesie radość i spokój,
rozdawać miłość garściami
przez wszystkie pory roku.

Dobrze...

Dobrze jest ustom dostarczyć smaku
a myślom podać słoneczną harfę.
Wtedy wiadomo, że jest nadzieja
a życie nasze jest wiele warte.

Wybiegnie czułość, radość się wplącze,
łagodność wprzędzie ziarenka chwili
i tylko patrzeć, jak się beztrosko
nawet wśród chłodów, słodycz wychyli.

Cicho podejdziesz z poranną kawą
i pyłem świtu, rytm dnia posłodzisz
a gdy zawołasz mnie po imieniu,
sercem odczuję miękkość pieszczoty.

Idąc drogą swojego życia
Różnych ludzi wciąż spotykam
Jedni bardzo mnie kochają
Inni czasem odrzucają...

Ale zawsze niosę im nadzieję
Jestem z nimi - by było weselej
Zatrzymam się nad sercem zapłakanym
Nad człowiekiem zatroskanym

Zawszę będę im bliska
Zaproszę ich do rozpalenia ogniska
Ogniska złożonego z nadziei promieni
By nawet mały promyczek
ich rozweselił

Bo każdy z nas - zdrowy czy chory
Potrzebuje miłości podpory
A ja tą podporą w życiu chcę być
I dla innych właśnie żyć.

nie odmawiaj pomocy
nie gaś świecy
nie noś urazy
bo nie zdążysz przeprosić
zbyt ciężko wędruje się pod wiatr
bez odpoczynku w czyichś ramionach
bez przyjmowania pomocy-
ty dobrze wiesz gdzie jej szukać