życzenia urodzinowe

Ta nadzieja...

Co mnie zabija to nadzieja,
jej wątły krzyk, śpiew i szept,
ściga mnie po wsiach,
knajpach i kniejach,
wzywa na szlaki szczęść i bied.

Gdybym umiała choć w niedzielę
jak starzec, co nie pragnie już,
na ławce zasiąść po kościele,
i nie śnić snów, nie wróżyć wróżb.

Gdybym umiała się zatoczyć
jak pijak, co pod auto wlazł,
zabłądzić, zemdleć, zamknąć oczy,
zapomnieć tamten brzeg i las.

Gdybym umiała,choćby w kinie,
gdy serce nagły przetnie ból,
pomyśleć sobie: nic to, minie
przed nami jeszcze tyle ról.

Gdybym umiała, choć dla sportu,
wśród naszych dawnych, ślicznych plaż
nie drętwieć jak na sali tortur,
dlatego że ten brzeg nie nasz

Gdybym umiała...
Lecz nie umiem,
A w końcu to zwyczajna rzecz
Choć widzę jeden, dwa w rozumie.
Nadziejo, Chmuro, nie idź precz.

- Agnieszka Osiecka

Za oknami mróz
a w moim sercu coś się topi...
otulasz mnie
puchatym szalem bieli
i każesz wierzyć,
że jutro będzie lepsze niż dziś
że będzie człowiek
miłość...
radość...
i tak jak kiedyś
wiara w małe rzeczy.
Wychodzę na ulicę
chcę krzyknąć
że wreszcie topi się
moja niewiara.

Dodaj mi sił....

Nie możesz być..., ja to wiem
A mimo to, wyobrażam sobie,
Że inaczej może być,
Że nadejdzie taki dzień...

Skłamałabym, gdybym
Patrząc Ci w oczy
Powiedziała, iż akceptuję fakt,
Że jesteś bezsilny i chociaż sam,
tak bardzo chciałbyś przy mnie być
Nie możesz
Nie mogę nie uronić z tego powodu łzy
Rozumiem
Ale ubolewam i...

Mimo wszystko karmię się złudzeniem,
Że może jednak kiedyś... inaczej będzie,
Że może jednak pewnego dnia,
Gdy zapłaczę, to właśnie Ty staniesz w moich drzwiach

Moja dusza chce śpiewać, serce znów chce bić,
bo wiem, że już gorzej nie może być.

"Jesteś"

Jesteś taki niedostępny,
taki obcy i nie mój.
Ja jednak wierzę w dobry czas,
który połączy serca dwa.

W poszukiwaniu kolejnych wrażeń,
podnoszę się i upadam zarazem.
Dźwignąć się niełatwo, lecz coś ciągnie mnie do pionu.
Nadzieja, że kiedyś zostaniesz moją żoną.

Niebo rozerwała burza bladym świtem,
palec boży nakazał mi milczenie.
Każda kropla raniła serce bólem,
cały potok łez wylał się strumieniem.

Nie było już żadnej nadziei
i nawet nic się nie śniło.
Ta jedna burza zmieniła
to wszystko, co w życiu mym było.

Serce zamarło pełne rozpaczy.
Kto radość życia mi przywróci?
Spacer po lesie mnie ukoił,
a ptak melodię mi zanucił.

Chmury wiatr rozwiał, burzę przegonił,
słońce zza chmur wyjrzało
i już wiedziałam, i byłam pewna,
że coś dobrego się stało.

Tam, gdzie kończy się leśna knieja,
gdzie siedział ptak melodię swą śpiewając,
czekała na mnie moja nadzieja,
nadzieję na przyszłość mi dając.

Swoje wiersze i marzenia
pogrzebałam w popiole swoich wspomnień
nie uleciały z dymem płonącej świecy
jak pragnęłam
lecz ciągną się za mną
jak pajęcze nitki babiego lata
przyczepione ażurowego sweterka

Zostałam w miejscu gdzie
zatrzaśnięte drzwi
zamknęły jeden rozdział życia,
a drugie nie zdążyły się jeszcze otworzyć
i tak czekam kto je przede mną otworzy
bo pajęcze nitki babiego lata
trzymają się kurczowo ażurowego sweterka
i za nic w świecie nie pozwalają dotknąć klamki

A kiedy drzwi się otworzą
Wiem na pewno, że nic już nie będzie tak samo
Pajęcze nitki babiego lata znikną rozerwane w strzępy
A ażurowy sweterek wyląduje na dnie kufra
aby już nigdy nie przypominał mi
tamtego lata, wiosny, tamtych dni
które zabiły we mnie chęć istnienia

I stanę przed Tobą
w otwartych drzwiach w oczekiwaniu,
że to Ty który przede mną drzwi otwierasz
jesteś tym prawdziwym szczęściem,
na które czekam już tak długo
a pajęcze nitki babiego lata
otulą nas pajęczyną
jak ażurowym sweterkiem
nowym sweterkiem i...
i nigdy nie będzie mi już zimno...

Każda chwila jest jak wieczność,
czekam choć na marne
i wciąż mam nadzieję,
że kiedyś spotkam swą miłość.

Brnąc przez każdy dzień,
mówiąc: miłość jest głupotą,
oszukując siebie samą,
mijam własny cień.

Tak niewiele mi potrzeba,
by szczęśliwą wnet się stać,
kochać i kochaną być,
to jak dotknąć twarzą nieba!

(...by Elżbieta...)

Nadzieja.

Bez nadziei - nie da się żyć,
bez nadziei - nie warto być,
bez nadziei- nie można kochać
bez nadziei - nie byłoby nas!
Więc żyjmy czystym sercem,
przetrwajmy nasze klęski,
sponiewierane czasy
wykrzyczane złe słowa.
Bo przyjdą lepsze czasy
miłością przeplatane.
Więc złapmy się za ręce,
by zrobić wielkie serce,
by biło już bez trwogi,
by żyło w pełni szczęścia.

słowa Danuta Nogawka Kryszkowska.

Promyk nadziei widziałam we śnie.
Chciałabym, aby tak było na jawie.
Chciałabym, by przeszłość wróciła...
Chciałabym tańczyć codziennie,
a nie spadać bezdennie,
chciałabym walczyć uparcie,
a nie przegrywać wciąż walkę.
Przegrywam swe życie, lecz jeszcze o tym nie wiesz
Może zrozumiesz, lecz jeszcze tego nie wiesz

Gdy patrzę na Ciebie
Płakać mi się chce.
Gdy myślę o tym
wszystkim, jeszcze gorzej mi jest.
Ale nie warto tych łez,
bo wiem, że to nie ma sensu...
Siedząc w kałuży nic nie zdziałam.
Mam nadzieję, że Cię spotkam
I wszystko się poukłada!

NIEZNAJOMI

Patrzymy na siebie zupełnie nieśmiale
skrywane spojrzenia, jakby niedbałe
i pragnę być bliżej temu spojrzeniu
utonąć w nim, odnaleźć, spróbować się przemóc

W tym spoglądaniu spędzamy chwilę
by przejść obok siebie inaczej niż zwykle
by choć trochę się zwrócić ku sobie
machnięciem ręki, nieuważnym krokiem

I ponownie uświadamiam sobie,
że jutro znów na tym samym peronie
będę oczekiwać na tę właśnie chwilę
by z moim nieznajomym się minąć mile

Gdy Cię nie ma
oddycham wspomnieniami
tymi pięknymi
odległymi chwilami

W przyszłości szukam
Twojego odbicia
choć smutna niepewność
ostatnio mi w sercu rozkwita

I tylko wschód słońca
napawa mnie nutą nadziei,
że gdy opadnie mgła
nowy dzień nas na lepsze zmieni