"Ona"

Znów ją zobaczył.
Tak piękną, zamyśloną,
siedzącą w niewielkim,
niebieskim autobusie od strony okna.
Twarz jej była taka spokojna,
a jednak zakłopotana.
Myślała, tęskniła.
O kim? Za kim?
Była, a jakby jej nie było.
Taka spokojna
mimo, że wszyscy wkoło niej biegali,
krzyczeli,
gdzieś nie wiadomo gdzie się śpieszyli.
A ona?
Ona siedziała w tym autobusie od strony okna,
myśląc co przyniesie jej kolejny dzień.

Autor nieznany

Kiedy zdarzy się nam
kryzys wieku średniego
Cóż poradzić można na niego,
wszak nie dopada każdego.

Bo gdy już zjawia się,
nie ważne kto nawinie się.
Potrafi narobić ambarasu
zabierając sporo czasu.
A później pozbierać trzeba
i jak puzzle rozłożyć
by obraz życia na nowo ułożyć.

Nie traktuj życia zbyt poważnie...

Nie traktuj życia zbyt poważnie,
wrzuć to na luz, unikaj stresu,
dystans to jest najlepszy strażnik
twoich prywatnych interesów...

Nie wychodź nigdy przed orkiestrę
ponad przeciętną nie wyrastaj,
pielęgnuj raczej skromną przestrzeń,
to nikt ci losu nie pochlasta...

Długofalowo i doraźnie
ceń co przyjemne, bądź szczęśliwy.
Nie traktuj życia zbyt poważnie
i tak nie wyjdziesz z tego żywy...


Autor: hallski

Impresja


Jakie to wspaniałe,
Gdy wszystko wokoło po prostu jest,
Dzieje się spontanicznie.
Tyle form, kolorów i dźwięków
Przejawia się w przestrzeni umysłu.
To wspaniałe,
że nie muszę niczego osiągać
Ni starać się zrozumieć.
Po prostu wiem.
Prawda jest tutaj i tam
Wszędzie, jestem jej częścią
A ona moją.
Nie ma drogi, którą trzeba by iść
Nie ma celów do osiągnięcia
Nic nie krępuje mojej wolności
Nie ma też mnie
Jest dzianie się, miłość i jedność
Początek łapie za ogon koniec
Pytania rozpuszczają się w doświadczeniu
A jeden płatek kwiatu
Odkrywa tajemnice, których nie udźwignie
gruba księga
Gęsto zapisana słowami
Zniknęły ramy pojęć
Które wydzielały prawdę w okruszkach
Niczym żebrakowi grosze
Nie muszę jej wybierać spomiędzy kamieni
Gdzie leżały przykryte mułem
Nie ma już medytacji i po medytacji
Nie ma ja i ty
Jest tak jak było zawsze
Po prostu
Widzę jak wszystko płynie w jednym kierunku
Niczym rzeka, która meandruje
Choć płynie zawsze naprzód ku morzu
Swemu kochankowi
Ja jestem bezmiarem morza
Które pulsuje życiem w nieskończoność
Jego głębią
To ja jestem tobą...
Zamknij książkę
Wytrząśnij spod powiek litery.
Oddech wygładzi ocean
A ty zanurkuj swobodnie
W jego przyjaznym błękicie
Nie goń za bąbelkami
Widzisz światło?
To twoje życie.

Na przekór wszystkim

Szarością życie ktoś maluje,
zasłania gamę ciepłych barw,
ale jest sposób, żeby zmienić
przywołać radość, tylko patrz.

Serce pędzelkiem jest najlepszym,
miłość barwami, jakie chcesz,
wybieraj zatem, czas najwyższy,
będę malować, jak we śnie.

Lubisz czerwony, niebieski, biel?
Zielonym dotknę lekko też.
Zobaczysz wreszcie, jaki życie
potencjał wielki może nieść.

Serce malować będzie zawsze,
ale obawy wyrzuć precz.
Na przekór wszystkim połóż kładkę,
po niej do Ciebie będę biec.

Kolorem uczuć pomaluję,
życie zszarzałe zmienić chcę.
Przytul się do mnie, powiedz tylko -
chcę byś została, maluj więc.


Autor: Eloise

Zmiany...

Tak jak pory roku zmieniają się
cyklicznie i nieodmiennie.
Zmiany w naszym własnym życiu
pojawiają się codziennie.

Wydarzenia lepsze i gorsze
trwały ślad na nim odciskają.
W parę nowych doświadczeń
i wiedzę nas samych wzbogacają...

Każdy nadchodzący rok naszego życia
przynosi tak cenne chwile radości.
Lecz czasami smutek i melancholia
również w nim nieoczekiwanie zagości.

Tak jak wiosna musi ustąpić
bogactwu lata i kolorom jesieni.
Tak życie nasze już za miesiąc, za rok
Będzie inne, tak wiele się w nim zmieni.

Niestety zatrzymać czasu nikt z nas
władnym nie jest i uczynić tego nie zdoła
Więc akceptujmy to, co powoli nadchodzi,
pokochajmy sposób w jaki życie nas woła...

/ Beim /

W naszej codziennej
Gonitwie życia.
Tak mocno zapracowani,
Ciągle zabiegani.
O chwili wytchnienia
Od codziennych trosk
Często w natłoku spraw,
Wręcz zapominamy.

Mijają szybko,
jak z matrycy podobne dni.
A tak niewiele nam
Przecież potrzeba.
By dojrzeć to,
co radość sprawia nam
I już na ziemi
Dojrzeć skrawek nieba.

Zapomnieć o całym bagażu,
Który ma każdy z nas.
Nie żałować, choć przez chwilę,
Rozmywających się dat.
Docenić małe radości,
tę chwilę, którą teraz masz.
I podejmować ze spokojem
Wyzwania nadchodzących lat.

/ Beim /

Chociaż młodość odleciała,
Serca kuszą oczu mgnienia,
Które obraz przywołują,
Uzbrojony we wspomnienia.

Oczy chociaż gorzej widzą,
Zauważą to co trzeba
I określą najdokładniej,
Jak daleko jest do nieba.

Zauważą gdzie jest miłość,
Namiętności kuluary
I powiedzą, że nie trzeba,
Zagrzebywać w siebie wiary.

Może jednak to nie oczy,
Ale serce nasze widzi
I pompując krew błękitną,
Z oka mgnienia sobie szydzi.

Niezależnie czym patrzymy,
Dobrze, byśmy dostrzegali,
Ile piękna jest na świecie
I to piękno wciąż kochali.

Nie przestawiaj serca

Przestawiamy zegarki na czas zimowy.
Wydłużają się cienie, oziębi się krew.
Życie
przekornie i nieustraszenie
pulsujące w skroniach
jak szalona grecka muzyka
pomału wybrzmi.
A wszystko dzieje się niepostrzeżenie.
Jeszcze
iskrzy telegraf marzeń
choć słabsze wysyła sygnały.
Jeszcze
wibrują na horyzoncie miraże,
dopóki nie przesłonią ich chmury.
Życie karleje, usypiają odruchy.
Nawet zmarszczki na wodzie
uderzają o brzeg silną falą.
Ile marnotrawstwa.
Ile łódeczek z kory
wypełnionych tonami tęsknoty
przewrócił jeden powiew.
Mimo chłodnych wiadomości
wbrew zdrowemu rozsądkowi apeluję:
Bądź wierny marzeniom!
Nigdy nie trać ich z oczu!
Pozwól im przeniknąć
dojmujące podszepty rzeczywistości.
Umrzyj raczej
niesiony na grzbiecie spienionej fali
niż w ciszy obojętności,
która i tak w końcu zatriumfuje.
Przestawiamy zegarki.
Nie próbujmy przestawić serca
na czas zimowy.

- Peter Curman
przełożyła Halina Thylwe

SMUTNO I SZARO...

Smutno i szaro za mgieł woalą
spadają ostatnie liście.
A melancholia obleka z wolna
ciało i serce i myśli.
Dawno opadły przez wiatr porwane
nitki białego lata.
Rodzime ptaki dom swój znalazły
gdzieś tam na krańcach świata.
Jeszcze w powietrzu dym się unosi
zadusznych świeczek na grobach,
mówiąc nam o tym, że nieuchronnie
koniec ma każda droga.

CELCIA

Ta wędrówka nasza

Ta wędrówka nasza
aż po życia kres,
co spotkasz, to spotkasz
nie ma stałych miejsc.
Miasta nie twoje,
kraje nie twoje
ani twój szum rzek,
jak ty żyje drzewo
i ptak żyje
też tak samo
jak ty żyje liść.
Ty musisz wytrzymać
i ciągle i co dzień iść.
Niezbadane losy
lecz nie ślepy los
milczenia jest więcej
więc ty ucisz głos.
Białe samotne
żagle żeglują
im wiadomy rejs
i niebieskie ciała
po swych drogach
lśnią i płyną
rejs nie skończył się.
Kotwicą jest niebo
i dobrze przeżyty dzień.
Wędrowanie nasze
nie donikąd bieg
bo zawsze przed nami
cel i drugi brzeg.
Twarze dalekie
tak jak planety
nie brak dziwnych miejsc,
czy je zobaczymy
to zależy
od wysiłku
od bijących serc.
Nie pustka kosmosu,
lecz serce co bije, jest.

- L. Aleksander Moczulski

Życie płata nam figle,
co zresztą pewnie wiesz.
Nie zawsze radość niesie,
łzy w nim bywają też.
O samotność również
można otrzeć się,
Dobrze gdy bywa wtedy,
gdy samemu chce się.
Lecz czasem nawet w tumie,
samotnym można być.
I wtedy się wydaje,
że już nie znaczysz nic.
Ale gdy minie smutek,
co w duszy ukrył się.
Czujesz, że jest ktoś,
kto uczuciem dzieli się.
Choć okruchem szczęścia,
ciepłem otacza nas.
Więc jak nie tęsknić za tym,
gdy to w sobie masz...

Nowy dzień ...

Poranna zorza nas obudzi,
Zaśpiewa pieśń swą ptak.
Zabłyśnie znowu promień słońca,
To dnia nowego znak.
Co też nowego on przyniesie?
Czy szczęścia trochę da?
A może troska nas przygniecie?
Czekajmy końca dnia.
Szczęśliwy każdy nowy dzień,
Gdy z życiem idzie w parze.
Cieszmy się jego każdą chwilą,
Nie patrzmy co da w darze.

- Elżbieta Opalińska

Życie

bijesz mnie, życie, po twarzy
a ja bym chciał byś było wieczne
dlatego nie bij mnie już po twarzy
bądź dla mnie już grzeczne

zabierasz mi życie wszystko co mam
i czego jeszcze nie dostałem też
a ja dla ciebie tyle ciepła mam
plus wiosenny ciepły deszcz

daj mi życie szczęścia dwa deko
i miłości z pół grama
nie daj się szukać daleko
i otwórz mi życie szampana

a gdy przyjdziesz mi się skończyć
to nie będę na ciebie złorzeczył
kiedyś mnie musisz życie wyłączyć
chyba żeby sam Bóg temu
zaprzeczył

- Janusz Kyć

Gdyby

Gdyby móc umieć krótkim
spojrzeniem
smutek z myśli wyłowić
i przesiać go przez palce...
Gdyby móc umieć dotknięciem
ręki wydobyć z duszy
rozgoryczenie
i zgnieść je jak kartkę papieru...
Gdyby móc umieć szeptem
bądź słowem osuszyć łzy
rozczarowania, skrywane za
zasłoną powiek... Gdyby móc
umieć wyjąć z siebie szczęście,
położyć je sobie na dłoni
i podarować przyjacielowi...
Znikłaby z serca męcząca
bezsilność.

- Michał /Adnotacje/

Acidland

Nie poddaj się, bierz życie jakim jest
I pomyśl, że na drugie nie masz szans

Po co ten stres, myślisz, że nie masz nic
Każdy ma - nawet ty
Czasem trzeba to po prostu znaleźć
Miłość, noc i deszcz, życie też
Dla tego warto starać się
Powiedz, czy naprawdę nic nie jesteś wart
Znajdź to w sobie, tak

Nie poddaj się, bierz życie jakim jest
I pomyśl, że na drugie nie masz szans

Ten kraj jest jak psychodeliczny lot
Czujesz, że nie zmienisz nic
Spróbuj wziąć z tego coś
To przecież twoje życie jest
Popełniaj błędy i naprawiaj je
Gdy dotkniesz dna odbijaj się
Wykorzystaj czas, drugiego już nie będziesz miał

Nie poddaj się, bierz życie jakim jest
I pomyśl, że na drugie nie masz szans

Odetchnij więc, zastanów się, znajdź jego sens
Bierz życie takim jakie jest
I ciągle szarp i zmieniaj je, przed siebie idź
Bierz życie takim jakie jest
I zmieniaj je i ciągle walcz, przed siebie idź

- Myslovitz

Karwatówka

Jak żyć
kiedy słońca cisza na pół
dzielona
i znów
w horyzonty wkracza jak ból
i kona

Zapomnieniem innych
nieobliczalną garścią
obojętnych wyznań...

Sama nie wiem jaką drogą trzeba dojść
do trzęsawisk parujących wilczym śladem
do przerębli w której lód to tylko szkło
przeniesione z przeszłości przez magów.

Ściana snów ściana deszczu
rozbijana o poranku o twój wzrok
ściana śmiechu ściana łez
myślisz o niej a tu dźwięczy stare szkło

I ty nie wiesz, w którą stronę spadnie drzewo
kiedy słoje w nim fałszywa jak śpiew srok
do przepaści nie doskoczysz przed ulewą
lat przyznanych ci na koniec żeby dojść

/A.Karecka/

Zachwyć się życiem...
Zachłyśnij się nim od nowa.
Przecież marzysz o tym skrycie...
i na wszystko bądź gotowa,
co przyniesie życie.

Chwyć to, co daje Ci los,
niech radość śmieje się w głos,
a miłość swym szalem owinie...
o drżenie serca przyprawi.
Z miłością nigdy nie zginiesz,
na ląd szczęścia Cię zaprowadzi.

I nie bَój się tak żyć,
bo życie jest pełne pięknych chwil,
Złap jego srebrną nić...i
zatańcz w nim jak motyl...
zawiruj jak liść na wietrze
zachłyśnij się swoim życiem.
Żyj... po prostu... żyj.

Życie nam mija patrząc ze śmiechem,
jak zakręceni szukamy drogi
choć nam drogowskaz ją pokazuje,
czasem gdzie inaczej prowadzą nas nogi.

A może sercem wybierać kierunek,
i rozumowi zdjąć ten frasunek,
bo życie mija jak wartka rzeka,
czas przeklinając, że nam ucieka.

Że biegnie szybko, gdy chcemy stanąć,
zamyślić się nad jego sensem.
Mijają szybko chwile kochane,
co nam radości niosą w podzięce.

Życie czasem tak w całości,
to nie sprawia nam radości,
jeśli nie ma tego czegoś,
bardzo w życiu potrzebnego.
I choć jakoś kręci się
i ogólnie nie jest źle..
To ten brak odczuwa się,
kogoś przy kimś śmiejesz się.
I odczuwasz uderzenie,
w sercu jakie wprost walenie,
takie jak dawałeś mi...
Już nie wrócą takie dni,
gdzie sam widok serce ściskał
i miłością wokół tryskał.
Bo to życie takie jest
szczęście miesza się ze łzami,
z troską w duszy, zmartwieniami.
Ale trzeba dalej żyć,
a swą miłość w sercu skryć...