Mój świat runął...
Zostały tylko czarne, bezkształtne ruiny...
Słońce które kiedyś było moje
Przestało dla mnie świecić!
ono zgasło... Awraz z nim moja nadzieja.
Serce niegdyś tak radosne,
Dziś słania się z bólu.
Zmienia w rane.
ONO KRWAWI...!
Już nie bije...
Umarło...

Czy powstaniesz raz jeszcze ?

Ogarniasz umysłem przestrzeń
Pobudzasz pustej myśli tchnienie
Tak bardzo chciałbyś zaistnieć
Wyjrzeć poza swym cieniem

Latami złączony z przyszłością
Którą dziennie z trudem splatasz
Wiążesz wciąż uparcie nadzieję
Wierząc, że coś możesz zmienić

Spoglądasz bystrym okiem na przeszłość
Bogatej palety zdarzeń...
Jakże wiele niestrawnych epizodów
W pamięci wieczności zapisanych

Przelot myśli roztargnionych
Wzbudza niepewności smak
Zwątpieniem przygarbiona dusza
Nie przynosi ulgi dla ciała

Czy powstaniesz raz jeszcze
okruchem nadziei wskrzeszony?
Czas jak zwykle pokaże...
Świadek naszych klęsk i zwycięstw.

/Senna K./ 2009r

Wstydzę się
czułych gestów
spojrzeń pełnych miłości
serdecznych uśmiechów

Gdy cierpię, odwracam wzrok.
Gdy przychodzi miłość, udaje obojętność
Zbyt silna a zarazem przerażająco krucha.

Dopiero przy zamkniętych drzwiach,
gdy nikt nie patrzy
umieram z miłości
płaczę z bólu.