życzenia urodzinowe

Ciągle uczę się
żyć z zakłamanym uśmiechem na twarzy
tłumić ból, spełniać to co mi się marzy.
Uczę się kłamać, by móc się Tobie przeciwstawić
rozkochać, rozmarzyć i potem zostawić.
tak, chyba wracam powoli do siebie,
jestem taka jak dawniej
nie jestem już naiwna, zakochana.
Ty- zamknięta sprawa, zamknięta rana.
Każdy dzień przynosi nowe nadzieje, nowy sens życia
każdą szansę na radość, nowy cel do zdobycia.
Nie chcę myśleć o tym co będzie,
nie chcę myśleć o stratach
o tym jak cierpiałam, o tych straconych latach.
Czas biegnie, życie idzie do przodu niczym rzeka.
Nic nie stanie w miejscu, nic na Ciebie nie czeka.
Wiem, że nie cofnę swych błędów
A może się okłamuję?
A może wcale tak żyć nie umiem?
Staram się tylko wszystko tuszować,
nie dawać po sobie znaku, że mogę kogoś potrzebować.
Tymczasem me serce coraz bardziej jest zranione.
wspomnienia radości, wszystkie dni stracone..
Wiem tylko, że tego nie da się odwołać.
Lecz czy szybko zapomnę? mogę temu nie podołać.

*Niepamięć*

Może gdybyś umiał
Czytać w myślach mych
Może gdybyś potrafił marzyc jak ja
Nie było by tylu przykrości
Tylu złych chwil
Cierpię dlatego
Że nie znasz uczuć mych
Serce me całe
Oddać chcę Tobie
Lecz go nie przyjmiesz
Nie potrzebujesz
Nie chcesz szczęścia
Może to za mało
Dla Ciebie
Oddałabym życie
Mój cały czas
Dla Ciebie nic nie znaczy
Poświęcenie
Nie znasz tego
Nie potrafisz kochać
Ale ja
Nauczę Cię
Jeśli tylko zechcesz
Zapewne odrzucisz to
Tak jak i mnie odrzuciłeś
w niepamięć

Półtora roku… ten czas, który kochałam bez wzajemności
W którym me serce zakochało się bez pamiętności
Ktoś mądry powiedział „cierpienie wymaga więcej odwagi niż śmierć”
Muszę mieć w sobie jej dużo,
tyle czasu minęło a ja cię nadal kocham, pomimo wszystko.
Próbowałam z wieloma, ale to nic nie dało
Bo moje serce tylko ciebie kochało
Gdy inny przytulał mnie
To czułam, że moje serce wciąż do ciebie się rwie
Obojętny pocałunek na mych ustach od innego
Było dla mnie zwykłym muśnięciem wzmacniając jego ego
Któregoś dnia powiedziałam koniec, po co ja z nim jestem, nawet go nie lubię
Przecież to przy tobie bije mi serce
Chciałam tylko, żebyś był szczęśliwy nawet kosztem mojego.

Moje serce przeszywa się niepewnością
Aż drwi z pełną namiętnością
Przelewa się z miłości
Nieogarniętej pamiętności
Krwawi z codziennego cierpienia
Tak dużo ma do powiedzenia
Porywa twoje oczy
W głąb tej cudnej nocy
Tak duże robi skłony
Serduszka pokłony
Oddaje ci siebie
A w zamian pragnie ciebie
Lecz ty olewasz to
Pogardzasz dając zło
Grasz w głupie gierki
A w moim sercu rodzą się iskierki
Robisz w nim zamieszanie
Wielki mi panie
Serce należy do ciebie
Lecz ty nie zasługujesz na nie

chociaż wszystko już się skończyło
między nami coś się zmieniło
zadajesz się już z inną
i wiem że to ja jestem tą winną
to wszystko to tylko wspomnienia
w twoim życiu mnie już nie ma
to nie jest wiersz miłosny, chociaż może i tak wygląda
tylko o przyjaciółce, która z inną już na świat spogląda
mój honor nie pierwszy raz mnie zgubił,
ale cieszę się, że ktoś tak jak ja bardzo cię polubił
jak jesteś pewna gwiazd na niebie,
tak bądź pewna, że lubię ciebie
niech ten wiersz ci przypomni,
że jest ktoś kto o tobie nigdy nie zapomni
pamiętaj też, że kiedyś istniałam,
że kiedyś razem z tobą się śmiałam,
że kiedyś razem z tobą płakałam,
odeszłam, chociaż odejść nie chciałam,
odeszłam, bo odejść musiałam

Pierwsza taka nieznana, czysta, niewinna...
Teraz zapomniana!
Wszędzie cisza...
Miłość ?! NIE ma już nas!
Ty i Ja mówione z osobna.
Lęk jedyny w mojej głowie, ból w mej duszy, łzy na twarzy, krew na mych dłoniach...
Serce przestało bić, myśli przestały krążyć, marzenia przestały żyć.
Coś we mnie umarło, coś żal spowodowało.
Nic nie ma sensu. Ty jesteś z nią !
Otulony jej miłością błądzisz w śród fal namiętności z nią...
Patrze w Twe oczy, nie widzę tego blasku, tej iskierki - odwracasz wzrok. Nie patrzysz na mnie jak wcześniej...
Chowam swą twarz w zakrwawionych dłoniach, ocieram łzy. Ból rozdziera mą duszę.
Nie mogę zapomnieć blasku Twych błękitnych oczu, nie mogę pozbyć się z mej głowy zapachu Twojego miodowego ciała...
To wszystko to jakieś złudzenie, to wszystko przeraża mnie!
Błąkam się w tłumie, spostrzegam Cię....
Idziesz uśmiechnięty z dawnym blaskiem w oczach. Patrzysz w jej obliczę... Widzę was !
Tulących się, obdarowujecie się deszczem namiętnych pocałunków...
Moje oczy szklą się od łez. Krzyczę szeptem, którego nie słyszysz. Nie zauważasz mnie w tym tłumie cierpiącej mnie.
Nic dla Ciebie już nie znaczę, choć wiesz, że nadal KOCHAM CIĘ !


p.......

Byłeś czymś co bardzo chciałam mieć.
Przez chwilę, przez moment, przez dolę samotności.
Razem mieliśmy odwagę zuchwale patrzeć na to co poza zasięgiem
Dotykałam chmur, które nie należały do mnie.
A ty śmiałeś się i mówiłeś jakie to proste.
Marzyliśmy, aby mieć niebo na własność.
I udało się!
Grzeszyliśmy, aby mieć siebie bez udziału samotności.
Klepsydra naszych uczuć wyczerpała się.
Zostałeś czymś, co bardzo chciałam mieć,
Przez chwilę, przez moment, przez dolę samotności.

Ktoś powiedział, że ją lubi,
Ona nie chce wierzyć w to,
Bo ją ktoś bardzo zranił
I nie chce dalej w to brnąć...

Miłość jest jak kaktus.
Dojrzewa jak ta roślina, rośnie,
w przypadku kaktusa z owocem,
rodzi piękne kwiaty, które po czasie zanikają.
Tak samo jest z tymi radosnymi chwilami..
Trwają, ale nie wiecznie...
Miłość to miłość,
miłość to uczucie dwojga ludzi...
Kiedy chcesz jej zbyt wiele,
chcesz przysunąć się jeszcze bliżej niż jesteś,
ukłujesz się.
Możesz się rozczarować.
Więc z kaktusa tego należy się chyba cieszyć na tak krótką odległość,
jaka najkrótsza jest tylko możliwa...
Lepiej nie przesadzać.
Przesadziłam? :(

Nie wiem o co na poszło?
Nie wiem o jaką rzecz?
Ty powiedziałeś - żegnaj
Ja powiedziałam - cześć.
I odeszłam z lekkim uśmiechem.
Choć w oczach miałam łzy.
Bo wiem, że w moim sercu.
Na zawsze będziesz Ty!
Dla Karola od Uli M

Coś się zaczęło i coś się skończyło...
Teraz już wiem, że była to miłość...
Ogarnia mnie pustka i ciemność
Tak teraz wygląda moja codzienność...
Chciałam Cię kochać, lecz Ty nie chciałeś...
Oddałam Ci serce a Ty je podeptałeś...
Zostałam sama z wyzutą duszą
Codziennie poddajesz mnie nowym katuszom...
Chłody i mrozy to ma codzienność...
Już nie zmieni się ta odmienność...

Kochałam ciebie
ale nie tak jak trzeba...
Szliśmy przez życie,
ale nie w takt.
Przebacz...
[u.w..]

Zrobiła by wszystko, by znów byli razem...
Pokochał inną...
Chodziła zapłakana, rozmyślona,
ale powiedziała sobie dość!
Los odmienił jej życie...
Już nie czuła się tak jak przy nim...
Była wskazana na samotność
A wszystko stało się takie właśnie przez niego...
Świat stał się dla niej obcy.
Chciała się zabić, ale ją coś powstrzymało..
Bała się śmierci, choć tez boi się co będzie dalej...
Żyje przeszłością odkąd stało się ono takie...

Kiedyś znałam więcej barw
Kolorami żył mój świat
Nigdy nie liczyłam godzin
i nie oglądałam dat.

Byłam pewna swego..

Póki nie spotkałam Jego..
Wtedy wszystko się zmieniło
szczęście nigdy nie wróciło
tak tęskniłam za przeszłością,
moje serce się zabiło.
Znałam tylko dwa słowa - nienawiść i ból.
Tylko one były najprostsze z ról.

Zniszczyłeś mi życie..
Teraz płonę nienawiścią...

Gdy spojrzysz w moje oczy,
zobaczysz wiele zła
że nienawiść nie ma kolorowego tła.
Zniszczyłeś moje życie.
Wszystko inne traci sens,
gdy już nie jestem sobą.
To wszystko dlatego.
Że przesiąknęłam Tobą!

W labiryncie zabłąkana...
przez wszystkich niekochana...
Serce mam zapłakane...
i przez Ciebie oszukane...
Słoik pełen łez...
z opadniętym kwiatem Bez...
Mówiłeś że kochasz, tęsknisz...
a teraz się do innej kleisz...
Całowałeś, przytulałeś...
że kochasz nie ukrywałeś...
aż w końcu me serce w smutny sposób złamałeś...

Nigdy nie mów żegnaj...

Nigdy nie mów żegnaj,
to słowo ma silne znaczenie,
życz powodzenia,
może to szansa na ponowne odrodzenie.

Czas zagoi wszystkie rany,
oby nigdy się nie otworzyły,
bo wtedy zbyt silne pragnienie zemsty,
doprowadza do zguby.

Ile trzeba przeszkód pokonać,
by liczyć na ponowne spotkanie,
jak wiele musiało się zmienić,
by odejść w nieznane.

Nigdy nie mów żegnaj,
życz lepiej szerokiej drogi,
by to co dzisiaj gdzieś zgubiłeś,
ponownie do Ciebie wróciło.

Choć droga tak kręta,
kiedyś na jej końcu,
może czeka ponowne spotkanie
w innym świetle.

Gdy spojrzysz w tą stronę
Praktycznie przez moment
Tak jakby mi powiesz
Że to jeszcze nie koniec,
Że walczmy o to co pozostało.

Pozostało nie wiele
A ty mówisz, że wciąż kochasz.
Ja nie... nie kocham drania,
kocham kogoś kochańszego od ciebie.
Siebie...
Zrywam naszą więź, która i tak była krótka i cienka.
Chcę być samotnikiem
I chodzić po drodze życia bez ciebie.

Po prostu mówię: ŻEGNAJ!

Jak rwący potok porwałeś mnie z sobą
bym w wirze pogardy nie tkwiła jak posąg.
Porwałeś mnie z brzegu nad którym płakałam
porwałeś mnie w czasy do których wzdychałam.
Przez góry i lasy,w deszczu i słońcu
płynęłam z Twym prądem nie myśląc o końcu.
Lecz przecież to rzeka nie niebo bezkresne,
patrzyłam w odbicie na wodzie boleśnie.
Jak rzeka do morza tak Ty w świat odszedłeś.
Znów stoję na brzegu i nie wiem kim jestem.

Nad taflą wody pochylona
Usiadła miłość niespełniona
Spogląda smętnie w swe odbicie
Wspomina smutne swoje życie.

W serduszku pełnym złej goryczy
Ukryła blask i czar słodyczy
Już nie potrafi iść swą drogą
Będzie siedziała nad tą wodą.

W swym wielkim smutku i rozpaczy
Pragnie spełnienia, czy je zobaczy?
Nad lustrem wody się pochyla
Odbiciem pragnień jest ta chwila.

Podczas zadumy nad swym losem
Płacze łez deszczem, pociąga nosem
Jak kwiat spragniony wody życia
Miłość chce znowu wyjść z ukrycia.

W źródełku wody znaleźć wiarę
Wraz ze spełnieniem stworzyć parę
I iść we dwoje w ten świat rozkoszy,
Czy myśl przecudna ten żal rozproszy?

Niech jej nadzieja towarzyszy,
Może serduszka głos usłyszy
Nie będzie w wodzie się przeglądać
Z tęsknotą, żalem w dal spoglądać.

I tak to miłość niespełniona
Siedziała sama, rozmarzona
Nad swym spełnieniem zadumana,
Może nie będzie kiedyś sama,

Może znów kochać będzie mogła,
Może nadzieja by radość wzmogła
Nie traćmy nigdy wiary w uczucia
Wiara dodaje sił i poczucia,

Że jeszcze wszystko w życiu przed nami
Choć czasem znika grunt pod stopami,
Lecz warto w sobie miłość rozgrzewać
Wtedy spełnienie znów będzie śpiewać.

Prysły moje marzenia
Nie są już do spełnienia
Powiedz miły co się stało
Że nie czujesz do mnie nic
Czy twa miłość i kochanie
To chwilowe zabawianie.
Obiecałeś tak wierzyłam
Cóż, się strasznie pomyliłam
Miej odwagę przyznaj szczerze
To była gra, teraz w to wierzę
Lecz zostaną wspomnienia
I żal w sercu nie do wyleczenia.