Nadeszła jesień, cudowna jesień,
pora zadumy, spokoju w nas.
Wiatr złote liście po drogach niesie,
wokoło pachnie jesienią las.

Liście spadają w kolorach jesieni
zdobiąc magicznym kobiercem las,
Poranna rosa we mgle się mieni
zwiastując światu cudowny czas.

Matka Natura,Pani tego świata
o włosach pięknych jak złocisty len,
Przędzie wokół nic babiego lata,
ubiera swe dzieci w jesienny dzień.

Wiosna

Śnieg,
Choć na to pora, przecież,
Nie chce zniknąć za nic na świecie.
Jeszcze z deszczem się przeplata,
Jeszcze trzeba próg omiatać,
Jeszcze prószy ...
I, zazdrosny,
Boi się nadejścia wiosny.
A wiosna już jest -
W drzew pakach
W śpiewie drozda
I skowronka
W kroplach deszczu,
W słońca lśnieniu,
W listku co się zazielenił
W srebrnych baziach,
W trawce wątłej,
W lecącej nad łąką łątce,
W wietrze goniącym obłoki,
W białych firankach okien.
Wiosna - z ptaków przylotem...
Forsycje kwitnące złotem,
Fiołki na rogach ulic,
Żebyście wiosnę poczuli!...
Świat pobłękitniał,
Dzień dłuższy.
Wiosna!
Gdzie się nie ruszysz!...

- H. Szayerowa

Potrzebne mi są wiosenne spojrzenia,
aby dostrzegać kwitnące nadzieje
i wiatr przyjazny co niesie radości,
a do mnie myśli pogodne przywieje.
Potrzebne jest mi dotknięcie wiosenne:
miejsc, sytuacji i życia uroków,
aby rozróżniać ukryte piękności,
w świetle codziennym i wśród nocnych mroków.
By iść wiosennie do celów wybranych...

Jutro nadeszło wczesnym majem

Nalej mi na palce odrobinę czasu.
Ocal żar niesiony przez wiatr.
Dmuchnij we włosy gwiazd
i oklej mnie ich szeptem.

Lepką dłonią
rozmarzę Ci na twarzy zapach słów,
którymi obmywałeś moje ciało.

Nie maluj słońca,
rozpuszczającego pocałunkiem śnieg
noszący nasz smak.

Pchnij mnie daleko,
do kwietniowej nocy,
rozkwitającej w naszym tętnie,
pachnącej erotyzmem, otulonej tajemnicą.

Sięgnij do kieszeni po okruszki uczuć,
wyjmij spod paznokci ciepło mojej skóry.

Spójrz przez ramię na nasz listopad.
Zasypia okryty kurzem,
w albumie pełnym zdjęć
robionych oczami przebitymi różowym szkłem.

Zapachniało wiosną

Na giętkich gałązkach bazie
aksamitem nabrzmiałe
zwróciły głowę do słonka
Do ciepłych marcowych promieni
ziemia wyciąga ramiona
czekając pieszczoty
Kiedy radosny szczebiot ptaków
zbudził do życia poranek
zapachniało wiosną

Autor: renia

Przedwiośnie

Bielą się długie połoniny
od morza wieje chłodny wiatr
a mrozem skute łąk równiny
śpią zamarznięte w ciszy traw

lecz już powoli mimochodem
słońce unosi swe promienie
roztapia lody,puszcza wodę
i w serca wlewa nam nadzieję

dni coraz dłuższe i jaśniejsze
ze snu nas budzą niestrudzone
a nasze oczy coraz śmielsze
odważnie patrzą w świata stronę

poranki płyną ptaków śpiewem
w rozdygotanych skrzydeł ślad
pod rozpostartym lustrem nieba
gaszą ostatnie lampy gwiazd

zważone chłodem drzew ramiona
czekają na słoneczne blaski
by nim zmarznięta ziemia skona
spłynąć kroplami w świtu jasność

wynurzą się z gasnącej bieli
krokusów i sasanek szyje
pączkami las się zarumieni
a serce zimy rzeką spłynie

w poszumie rozbudzonych traw
znajdziemy pierwsze przebiśniegi
przedwiośnia roześmianą twarz
co w topniejącym śniegu leży

/ Wojażer /

Rok i bieda

Cztery biedy na tym świecie:
Pierwsza bieda - wiosną,
Ale słonko silniej świeci
I kwiateczki rosną.

Drugą biedę lato niesie,
A z nią troski, smutki,
Ale za to w ciemnym lesie
Smaczne są jagódki.

Trzecia bieda idzie za tą,
Trapi nas jesienią,
Ale za to w babie lato
Jabłka się czerwienią.

Czwarta bieda: wiatr, zimnisko,
Mróz odetchnąć nie da,
Ale za to wiosna blisko
I - wiosenna bieda.

Kocham cię przyrodo

O, jak ja kocham ciebie przyrodo
i jestem z tobą za pan brat,
Ty też mnie bardzo polubiłaś
i pokazujesz mi swój świat.
Dziś dzień słoneczny patrzę przez okno
w rowerku moim już szprychy lśnią,
czapka na głowę, prowiant w koszyku
pokaż przyrodo mi piękność swą.
Rowerek pędzi przez pola, lasy
w górze skowronek swe trele gra,
bocian klekocze i ściga żaby
wśród tego piękna pośrodku ja.
O, jakie piękno, jaka uroda
i miły wietrzyk co dmucha w twarz,
ciągle do przodu, zawsze przed siebie
co chwilę nowy widoczek masz.
Tu biała brzoza się pochyliła
a pod tą brzozą zajączki dwa,
coś sobie szepcą w te długie uszy
a świerszcz na skrzypcach melodię gra.
Tu znowu kamień leży przy drodze
kamień co ma już i tysiąc lat,
i jakie wszystko to jest ciekawe
o, jaki piękny jest wokół świat.
A jak powrócę na noc do domu
to przy wieczornej modlitwie swej,
o dniu pomyślę, który przeżyłem
Boże w opiece mnie swojej miej.

Kocham wiosnę

Widziałem dzisiaj jak słońce się budzi,
Jak wiatr zdmuchuje sen z gałęzi drzew.
Widziałem jak promień rozwesela ludzi,
Jak ożył trzepotem skrzydeł suchy krzew.
Widziałem dziś wróbla stroszącego piórka
I klucz dzikich kaczek na bezchmurnym niebie.
Widziałem jak w zaroślach krząta się przepiórka
I biegnę z tą nowiną prosto do Ciebie.
A wszystko dokoła jest takie radosne...
...Kocham wiosnę.

Autor: Farurej

Zimowy obrazek

Jest mroźny, cichy zimowy ranek.
Wolno spadają płatki śniegowe.
Słońce lśni złotem spośród błękitu
niecąc na bieli iskry tęczowe.
Pośród zieleni smukłych choinek
puszysta kołdra śniegu się ścieli.
Jest tak spokojnie, sennie, baśniowo.
Nic nie zakłóca ciszy i bieli....

Wystarczy Twój uśmiech...
… A cieplej jest wszędzie...
Nie musisz nic mówić...
… Wystarczy, że będziesz...

Idzie wiosna polem, lasem, łąką,
zawilcem, przylaszczką, konwalią, stokrotką.
Tam, gdzie stąpnie, wszędzie kwiaty rosną. 2x
Idzie wiosna, drzewa ze snu budzi,
kasztany, leszczyny, jesiony, modrzewie.
Drobnym liściem wietrzyk w brzozach szumi.2x
Idzie wiosna górą, jasnym niebem,
jaskółką, kukułką, skowronkiem, przepiórką.
Sławią wiosnę ptaki swoim śpiewem 2x
Idzie wiosna, drzewa, ze snu budzi,
kasztany, leszczyny, jesiony, modrzewie.
Drobnym liściem wietrzyk w brzozach szumi 2x

Zielona

Przyszłaś zwiewna, zielona, trzymając na ręce,
Pierwsze kwiatów zwiastuny, w błękitnej sukience.
Łąk zapachy, oddech leśnej ściółki,
Szczebiot ptaków, liczenie kukułki.

Skrzeki żabie w stawie, bocianów na nodze,
I Jastrzębie, szybowce, płyną ku przestrodze.
Chmur kłębiaste baranki i pieniążek złoty,
Wiosennym promieniem śle przedsmak spiekoty.

Ranki budzisz wesołe, na nadziei nutce,
Piskląt pierwsze iskierki, jeść zakrzyczą wkrótce.
Na soczystej zieleni, szmaragdowym listkiem,
Uśmiech wiosny roztaczasz rozdając go wszystkim.

W jaskółki skrzydełkach spisujesz pogodę,
Uśmiech dając słoneczka, deszczu ziejesz chłodem.
Pierwszy jazgot pioruna, artylerii dechem,
Pączków świeży początek powita z uśmiechem.

Po stokrotkach, podbiałach chodzą Krówki Boże,
Zapatrzone nocami w gwieździste przestworze.
Słowikowe tre, le, le nadsłuchują senne,
Rozbudzone natchnieniem, nadzieje wiosenne.

Kiedy ranek ostudzi i rozbudzi dzionek,
Razem z słońcem zapłonie radosny skowronek.
A królewskie motyle jak nieba Anioły,
Powędrują pod niebem wiosenne sokoły.

- Józef Bieniecki

Zima jak róża cieszy widokiem
miło popatrzeć na świat za oknem
ściskając kubek ciepłej herbaty
wychylić spróbuj z przytulnej chaty
kryształki lodu skuwają serce
ono się broni umierać nie chce
silne, rozbija sople co cierniem
zdają się wkłuwać coraz to głębiej
droga daleka między zmysłami
zima jak róża dotykiem rani
obie są piękne lecz niebezpieczne
a tutaj wiosny nie widać jeszcze

Płatek śniegu bielutką koronką
Moje usta musnął radośnie
Hej, figlarzu, twój dotyk mnie mrozi
A me serce wciąż marzy o wiośnie.

Nie chcę zimy co szarość przynosi,
Chowa słonko głęboko w kieszeni.
Po mym ciele motylki wirują,
Me pragnienia skąpane w zieleni.

A tu zima rozsyła swe listy,
W płatkach śniegu co bielą migocą.
Lecz motylki nie boją się zimna,
Nadal w sercu barwami łopocą.

Hej motylki nie dajcie się zimie,
W płatkach śniegu wirujcie nad nami.
Radość w sercu obudźcie swym tańcem
Choć was zima mrozi listami.

w oczekiwaniu

czekam na wiosnę
na jej dotyk
i pójdę za nią tak jak stoję
zrzucę z nóg buty
z serca smutek
odprawię z kwitkiem niepokoje

wsłucham się w świergot
w oddech ziemi
głowę umyję ciepłym deszczem
pozwolę słońcu
pieścić skórę
i mrużąc oczy szepnę- wreszcie

Autor- podszept

Cztery kobiety

Ta pierwsza jest łąką świeżą jak kaczeńce
ma zieloną żabkę w zawstydzonych oczach,
rozsypuje piegi na żółtej sukience,
treluje z ptakami jak figlarna trzpiota .

Druga niby ciepło wygrzanego piasku,
miłość obiecuje roziskrzoną nocą
i budzi spełnieniem różowego brzasku,
całusy namiętne rozdaje ochoczo.

Zaś trzecia przewrotna, ognista i ruda,
kasztanowe oczy i płomienne lico,
madame femme fatale niezwykła i trudna,
owiana pajęczej sieci tajemnicą.

Czwarta wytworną oczaruje klasą,
niezwykłym stylem i kolekcją wzorów,
uwodzi bielizną z białego atłasu,
zamraża ciszę upojnych wieczorów.

Młodością wiosenka a lato zmysłami,
jesień dojrzałością,zima tłem wizażu,
każda na swój sposób czaruje i mami,
siostry układanki naszych krajobrazów.

Autor: aranek

Lato

Jak zawsze co roku w miesiącu marcu
pogoda jest różna, przeważnie jak w garncu
codziennie masełko swe czarownica kleci
raz deszczyk popada raz słonko zaświeci

Przez ciemne chmury przesyła promyki
zieleni łąki ożywia strumyki
powietrze zakwita bukietem zapachów
poranki rozdzwania świergotem ptaków

Bo to wiosenka od marca do maja
cudowną mocą nas wszystkich upaja
witalne siły się w nas gotują
nieznane zmysły nad nami górują

40-sto latki się czują młodzi
chłopak po parku dziewczynę swą wodzi
wzajemnie czule się obejmują
i wzrokiem maślanym w gwiazdy wpatrują

Po burzach natury i życia wzlotach
ucisza wodę w burzliwych potokach
i spokój wewnętrzny z rozsądkiem przeplata
w ciepłych promieniach owocnego lata

Aż wreszcie nadchodzi czas wzrostu i plonów
kołyszących się łanów zielonych zagonów
kolorem chabrów, maków, kąkoli
nasyca zmysły barwami do woli

Rolnicy do stodół z plonami zjeżdżają
mieszczuchy zaś wczasy w Hiszpanii spędzają
i nawet połowa miastowych nie wie
ile wypocin jest w naszym chlebie

Bo dla nich rosną grzyby w słoikach
kiełbaski i szynki gotowe w chlewikach
a chlebek chrupiący i smaczne bułki
przychodzą same na sklepowe półki

Aż kiedyś rankiem wcześnie o świcie
stajemy w zadumie i wielkim zachwycie
bo świat otulony w przejrzyste mgiełki
na łąkach i polach rosy kropelki

To koniec lata początek jesieni
zieleń w kolory tęczy zamienił
dymy polami się nisko snują
gromady ptaków się w podróż szykują

I jakaś zmiana zachodzi wśród ludzi
bo wiedzą że czasu nie da się wrócić
czują się naraz biedniejsi, zmęczeni
mimo złota i srebra odchodzącej jesieni

Autor: Gregcem

Przebudzenie

Powoli żegnamy lodową pannę
bez łezki smutku tęsknoty
niedługo trzeba topić Marzannę
czekać na wiosenne zaloty..

Ona rozbudzi nowe nadzieje
i z optymizmem radość przyniesie
wszystko się wokół zazielenieje
białe krokusy zakwitną w lesie

Zielono tańczą listki rzeżuchy
puszczają kotki wierzbowe bazie
skrzek zaczynają składać ropuchy
i ślimak chętnie rogi pokaże

Magią kolorów urzekną bratki
pyłki nektaru pszczoły uniosą
miło gawędzić zaczną sąsiadki
rolnik da życie zbożowym kłosom

I nawet mucha komar kąśliwy
już rój szykują na powitanie
ucieszy nawet listek pokrzywy
przyroda cała na głowie stanie

A zakochani w słońca objęciach
utulą siebie w parku na ławce
z nieba spoglądnie okrągła tęcza
i wiatr pobuja nas na huśtawce.

Autor: cezaryna

Wiosna w górach...

Śnieżne zawilce i sasanki
utkały dywan nad potokiem.
Miłe dla serca są poranki,
gdy oczy cieszą się widokiem.

Gorące słońce świeci z góry,
opala moje blade lica.
Na niebie nie widać chmury,
urok wiosny serce zachwyca.

Siedzę na kwiecistym dywanie,
w dole górski strumyk płynie.
Jak pięknie wiosna pachnie!
Wiatr roznosi woń po dolinie.

Autor: Isana

Wiosenny sad

Zobaczyłam dzisiaj wiosnę gdy sady zdobiła
białym to różowym kwieciem drzewa obrzuciła
ukłoniły się jabłonie szumiąc gałązkami
odwdzięczymy się jesienią pięknymi jabłkami

Pośród wiśni i czereśni już pszczoły harcują
pełne kosze krwistych jagód latem obiecują
gdy dojrzeją w słońcu śliwy żółte fioletowe
do deserów i do placków powidła gotowe

Grusza na swą kolej czeka śmieje sie radośnie
klapsy oraz konferencje podaruje wiośnie
duże twarde i soczyste jak każdego roku
najpyszniejsze są do lodów i we własnym soku

Wystawiły kwiaty łebki do ciepłego słonka
i rozkwitły kolorami inne jeszcze w pąkach
zapachniało w całym sadzie soczystą wonnością
jak tej cudnej pory roku nie darzyć miłością

Autor- mamusia45