już jesień

cienie drzew coraz dłuższe to dłuższe
słońce budzi się późno i słabe
lato wkrótce nas całkiem opuści
giną w dali już klucze żurawi

o poranku
w mgieł białym tumanie
(takich mgieł przecież
pełen jest wrzesień)
słyszę do drzwi leciutkie pukanie
patrzę w okno
a tam stoi jesień

taka cicha nieśmiała i drżąca
(bo wrześniowe poranki
są chłodne)
proszę pani zapraszam do środka
przy kominku siądź
ogniem się ogrzej

weszła lekko z szelestem sukni
złotem brązem czerwienią przetkanej
szare oczy jesiennie smutne
a we włosach z mimozy wianek


Autor- szarobury

Piękny maju

Maju piękny maju,
Na skrzypkach świerszczyków,
Za dnia dźwięcznych gajów,
Nocą dla słowików.

Na jutrzni Maryjnej,
Południem ,wieczorem.
Litanii wotywnej,
Wyśpiewanej chórem.

Wyśpiewanej chórem,
Uśmiechnięta kwiatem ,
Zawieszona polem,
I w lesie skrzydlatym.

Na nutkach brzdąkania,
W owadzim kwileniu.
Od jutrzni zarania,
Aż po nocy -w cieniu.

W harmonii kolorów,
W misternych koronkach.
Uśmiecha się majem,
Do złotego słonka.

Autor- Józef Bieniecki

Lato już kończy swe panowanie,
i teraz jesień z nami zostanie.
Puka leciutko nam w okiennice,
wierząc, że jeszcze się nią zachwycę.

W kolorze brązu i pomarańczy,
będzie na liściach drzew sobie tańczyć.
Zaprosi wietrzyk, by razem z nim
w koronach drzew pląsał się i wił.

Słońce siedząc sobie na niebie,
będzie promienie rzucał przed siebie,
By nam rozjaśnić dni te jesienne
i złotem w liściach świecić przyjemnie.

Pogoda nam figle co dzień płata,
to słonko świeci, to wiatr w liściach lata.
Jakby bawił się w berka,
to się chowa, to za drzew zerka.
I z zapałem nam włosy rozwiewa na boki,
takie to już są wiatru uroki.

A i słonko nie lepiej zachowuje się,
ono znowu za chmury często chowa się,
i spogląda tam z góry, czasem rzuci promyki
ciepło dając nam nimi, takie to ma nawyki.

Już nie długo spotkamy się z jesienią
w której barwne liście
słonecznymi promykami się mienią.
Urok w tym swój ma, choć i chłodku też nam da

W kalendarzu już jest WRZESIEŃ
i lato żegna się z nami
niedługo zawita znów jesień
rozkwitając wokół wrzosami.

I znów poranki zamglone
chłodnym powitają powietrzem,
a słońce nieco spłoszone
przygrzeje raz po raz jeszcze.

Drzewa jesienne założą mundurki
urzekając barwami czerwieni i złota
i nie przeszkodzą deszczowe chmurki,
gdy nam na spacer przyjdzie ochota.

Pójdziemy na grzyby do lasu
i do parku po jarzębinę,
by użyć jesiennego czasu
i zrelaksować się odrobinę.

Wrzesień

Usiadła na ławce w cieniu jarzębiny
w swoje włosy wplotła szafrany i liście.
Nie dziewczyna wcale, ani nie bogini,
zwiewna zjawa raczej z kobiecym obliczem.

On, sunął tuż obok klonową aleją
w płaszczu podniszczonym, ozdobionym szalem.
Garść liliowych wrzosów w deszczową zawieję,
rozdawał przechodniom za uśmiechów parę.

Jakaś miła pani, gałązką tarniny,
bukiet ozdobiła z astrów herbacianych.
Pan spoglądał na nią z myślami ciepłymi,
przysiadłszy na mostku wiatrem rozbujanym.

Posiwiały życiem, wesoły staruszek,
który przed pół wieku był skocznym brunetem,
ze śmiechem na twarzy w listnej zawierusze,
dumnie oprowadza pod rękę kobietę.

Grupka przedszkolaków biega po trawnikach,
goni babie lato, radość z sobą niesie.
Brązowe kasztany z pełnego koszyka
zakochanym daje - rudy miesiąc wrzesień.

Lata wiosna z odkurzaczem,
wieje ciepły, dziki wiatr.
Wszystko będzie już inaczej.
Będzie czysty, świeży świat!
Świerza zieleń na trawniku
i rzodkiewek pęk w koszyku
tyle wody, słońca tyle
i bociany, i żonkile.

Obudzicie się o świcie,
niby ze snu zimowego
i okropnie się zdziwicie,
i spytajcie:
- Jak?
Dlaczego?!
Pachnie trawą mgła poranna?
W stawie pluszczy się Marzanna?
Pies w kałuży mordę myje!
Wszystko pachnie,
kwitnie, żyje...
Słychać zewsząd chóry klocie,
Dzieci grzebią sobie w błocie!
Pachnie ziemią
I kwiatami.
Nie wierzycie?
Sprawdźcie sami!

Lato

szumi lasem i sitowiem
albo paruje gorącym
asfaltem

katarem siennym
grają w berka trawy

sukienki na wietrze
trzepocą jak flagi
niezależnych państw

wyczekane podróże
na antypody naszych
grajdołków

lato
jak dobrze
że lubi się
powtarzać

Lato

Popatrz, córeczko, mamy już lato,
a tak niedawno witałaś wiosnę:
w pas się kłaniałaś majowym kwiatom,
kiedy tak szliśmy,
jak dziś
przez wioskę.

Pod rozpalonym
niebem od słońca
w ciężkim powietrzu kipi
zmieszany z kurzem
mdły zapach lipy
i pod stopami pęka
ziemia gorąca.

Więc chodźmy w pole.
Tam się zbóż kłosy ku ziemi chylą
w chlebnej podzięce.
Weźmy kłos w rękę,
potrzymamy chwilę
na szczęście,
bo kłosy ciężkie i pełne ziarna
cieszą najwięcej.

- W. Jarecki

Lato

Bure chmury w dal płyną
nad doliną, niziną...
Odpłynęły, spójrz w górę,
już jest niebo bez chmurek.

Wiatr mknie falą przez żyta,
koniczyna zakwita.
W cieniu lasu znikł zająć,
tam kukułki kukają.

W dali rzeka połyska
niby blacha srebrzysta,
motyl leci ku kwiatom.
Czy już lato? Tak, lato.

Jakże grzeje dziś słonko,
ile ciepła śle w darze!
W twoim cieniu, jabłonka,
odpoczniemy po skwarze.

- T. Kubiak

Ku wiośnie

Rechot żabek w stawie,
Błękit nieba w wodzie.
Ton wiosny w murawie,
Lecące żurawie.

Stokrotek uśmiechy,
Złoto kaczeńcowe.
Motylkowe uciechy,
Gaje jaśminowe.

W rozśpiewanym strumyku,
Harce księżycowe.
W platynowych promykach,
Nutki słowikowe.

Żarem słońca zbudzone,
Wcześni wiosny śpiewcy.
Echem pól powtórzone,
Daru chleba, siewcy.

Skowronkowe zaloty,
Drżące wiatrem ranka.
Rozkochane na nutkach.
W zazdrości kochanka.

Rozbudzone nadzieje,
I tchnienie młodości.
Wiosny cnót czarodzieje,
Życia i miłości.

Autor Józef Bieniecki

Pachnie jesienią

Dojrzewa lato pełnią słońca
czerwienią jabłek się rumieni
gdy wieczór sady mgłą otuli
przypomnisz sobie o jesieni

astrami pysznią się ogrody
wiatr huśta dalii pomponami
kiedy skulone drżą o świcie
z jesienią jesteś już myślami

ostatnim złotem kapią zboża
żniwa a potem już ścierniska
mak nie zatańczy pośród kłosów
kolejna jesień taka bliska

gdy na bociany przyjdzie pora
wysoko w niebo poszybują
z żalem zakrążą ponad gniazdem
jesień odlotem swym zwiastują

winogron gnie się pod ciężarem
lepkich słodyczą pełnych kiści
fioletem się wypełnią kosze
sen o jesieni ci się ziści

wyłapuj każdy promyk słońca
by został ciepłem w śpiących kwiatach
zmarzniętych ptakach gdy śpiewają
o nieuchronnym końcu lata

Autor- mamusia45

Na sierpniowych polach
teraz pustkę spotkasz,
szczerzy się ściernisko
jak ogromna szczotka.

Stara zieleń w drzewach
pragnie się wyszumieć,
chociaż już dyskretnie
żółte listki gubi.

W bujnej roślinności
rozszalałe kwiaty,
tak to bywa z sierpniem,
jeszcze w garści lato.

Kończy wędrówkę kwitnący maj,
popłynie z wiatrem w obłoki.
Czerwcowi zaśpiewa zielony gaj
jak świat długi i szeroki.

Akacje kwiatem drogę zaścielą
zroszone poranną, lekką rosą.
Kłosy zbóż w górę wystrzelą,
czerwiec na łąkę zaproszą.
A ja?
We włosy wplotę zapach bzów
kokardą wspomnień zawiążę.
W ogrodzie marzeń i snów
na ławce z majem usiądę.

Czar Wiosny

W powietrzu zapach jaśminu.
Świeżo skoszona trawa,
wonią ziół kusi,zaprasza.
Ptasim koncertem wiosna
pod niebo melodię unosi.

W trawie bażant stoi na straży.
Zając strzyże uszami.
Ptaki gniazda zakładają.
Pszczoły w kwiatach się uwijają.
Barwne motyle nektar spijają.
Wiosna...
uwodzi...
czaruje...
flirtuje...

Zawilce

Już zawilcom na polanie,
Niebo wiosną zbłękitniało,
Znów zielenią roześmiane,
Patrzą biało.

W swoich płatkach zachowały,
We wspomnienia otulony,
Tamtych wiosen cień nieśmiały -
Sen zielony.

Dziś tęsknotą mi się wyśnił,
I wiosennie rozkojarzył,
Więc zielone znów mam myśli -
Będę marzył.

- Jan Lech Kurek

Deszcz majowy

Deszczowym szelestem maj opadł na liście,
I mokre warkocze w gałęzie zaplata,
I pada, i siąpi, i leje rzęsiście,
Perłowe kropelki wieszając na kwiatach.

Wciąż chmury, brzemienne deszczowym balastem,
Spływają na ziemię wilgotnym dotykiem,
Lecz słońce już brzegi wyzłaca im blaskiem,
I w tęczę zapina, uśmiechem okryte.

Więc krople ostatnie ociera maj z twarzy,
I dzwonkiem skowronka zawisa w błękicie,
By znów się wiosenną miłością rozmarzyć,
I śpiewać jej pięknem, w najwyższym zachwycie.

- Jan Lech Kurek

Zawilce

Już zawilcom na polanie,
Niebo wiosną zbłękitniało,
Znów zielenią roześmiane,
Patrzą biało.

W swoich płatkach zachowały,
We wspomnienia otulony,
Tamtych wiosen cień nieśmiały -
Sen zielony.

Dziś tęsknotą mi się wyśnił,
I wiosennie rozkojarzył,
Więc zielone znów mam myśli -
Będę marzył.

- Jan Lech Kurek

Matka Natura ma coś z kobiety
Powabnej, pięknej , pełnej uroku
Co rusz przebiera się w inne szaty
Stosownie do aury i pory roku.

Wiosną ma stroje z zieleni utkane
Biało-różowym kwieciem przybrane
Czasem we włosy z trawy wplecie
Polne stokrotki i żółte mlecze.

Barwniejsze suknie nosi latem
A każda strojna jest innym kwiatem
Pomarańczowe, czerwone, fiolety
Różne odcienie z barwnej palety.

Gamę kolorów zmienia jesienią
Wtedy jej suknie złotem się mienią
Żółto-brązowe są i w czerwieniach
W różnych fasonach, różnych deseniach.

Zimą zazwyczaj chodzi w kożuszku
Z miękkiego śnieżno-białego puszku
Brylanty w czapce z kryształków lodu
Włos oszroniony widać z pod spodu.

Czaruje wdziękiem, pomysłowością
Barwnej przyrody różnorodnością
Tu żaden kreator nie nadąży z modą
Bo Natura zawsze zachwyca urodą.

J. Kietlinska

Zawsze piękną wiosną

Postrzępione chmury wloką się po ziemi,
a drzewa od deszczu zmoknięte jak kury.
Słońce niczym złodziej musi się przedzierać,
żeby choć promieniem ogrzać matkę Ziemię.

Światła potrzebują, drzewa i rośliny,
w zamian dają zieleń, tęczowe kolory.
Bo w takich warunkach budzą się uczucia,
szczęściem płonie dusza, serce się otwiera.

Gdy zapachnie wiosną, rodzą się pragnienia,
drzemiące w człowieku głęboko ukryte.
Wiosna nas utwierdza, że mogą się spełnić,
wykiełkuje miłość, ona sensem życia.

Autor: wrobel