życzenia urodzinowe

Maju maju maj...

Kwiatem się do nas maj uśmiecha
słońce rozsiewa złoty blask chwil
gniazdo jaskółcze tuli strzecha
w mroźne krainy odleciał gil.

Nastał majówek czas radosny
objęcia sploty stęsknionych rąk
pląsy uciechy na polu wiosny
tańczą motyle bzyka się bąk.

Jak panny młode w sadzie drzewa
bielą okryte korony głów
gżegżółka kuka skowronek śpiewa
na halach stada owiec i krów.

Każdy poranek srebrzy rosa
w pajęczej sieci kropelki drżą
na łąkę postać wychodzi bosa
w słońcu jej oczy chabrowe skrzą.

Uciech radości nie ma końca
dla zakochanych rajski to czas
na wiatru fali maj do słońca
płynie i pieści każdego z nas...

Zimny maj..

Leniwe robi się słońce...
w te wiosenne miesiące
i jak dawniej nie grzeje
dlaczego tak się dzieje?

Wiatr zimny ciepło odpycha
wiosna, a tu każdy kicha!!
zamiast się w promykach grzać
przeziębienie daje znać

Pochmurne są nasze lica
taki maj nie zachwyca,
choć zbudziła się przyroda
jeszcze zimno, wielka szkoda

Bzy w białych powijakach
i bujna zieleń na krzakach
trawa rośnie, ptaszek śpiewa
rozkwitają w pąki drzewa

Ale zimne ranki wstają,
w stawie żaby nie kumkają
i cykania świerszcza brak
chyba z majem coś nie tak!

Gdzie noce pachnące kwiatem
ciepłe ranki tak jak latem,
gdzie wieczory pod klonami
gdzie ognisko z kiełbaskami?

Gdzie tęcza różowa po burzy
bieganie po deszczu w kałuży,
majówki, zabawy w plenerze
i wycieczki na rowerze?

W takim zimnym teraz maju
pochmurno w całym kraju
próżno szukać przyjemności
zamiast wiosny, jesień gości

A tak marzę sobie głośno
Nasza Droga Pani Wiosno,
daj powiew ciepła mały
dzień skąpany w słońcu cały

Ciepłe noce, w słonku dnie
każdy tego dzisiaj chce
bardzo pragnie, oczekuje
tylko maj jakoś szwankuje.

Usiadła wiosna na łące.
W koszu ma słońce gorące,
we włosach z fiołków korale
wygładza na stawie fale.
Zostań tu z nami na dłużej,
osusz zimowe kałuże
zaproś do gniazdek bociany,
ogrzej powietrze nad ranem.
Lubimy bawić się z tobą,
chodzić do parku, po polach
Jesteś tak śliczna, wesoła.
I pachniesz tak kolorowo.

Potrzebne mi są wiosenne spojrzenia,
aby dostrzegać kwitnące nadzieje
i wiatr przyjazny co niesie radości,
a do mnie myśli pogodne przywieje.
Potrzebne jest mi dotknięcie wiosenne:
miejsc, sytuacji i życia uroków,
aby rozróżniać ukryte piękności,
w świetle codziennym i wśród nocnych mroków.
By iść wiosennie do celów wybranych...

Marcowe wieczory.

Wy polskie wierzby, w marcowej szarudze,
Tam zasiedziałe na błękitnych drogach.
Mgłami podszyte,w zimowej kolczudze,
Wiosna wraz z zimą przeplatuje sroga.

Listkami pierwsza powraca tu wiosna,
I wypatruje dzwoneczków skowronka.
Tulisz w opończy zieleni radosna,
Tu każdy promyk,cieplejszy od słońca.

Na łozach twoich wyśpiewane trele,
Dziuplami wita wracające ptactwo.
By w słonka cieple ,urządzać wesele,
I dzieci tamtych ochraniasz bogactwo.

Czas opłakujesz korzystnej pogody,
Łzy nieba spijasz przeplatane deszczem.
Dusza przyjazna dla reszty przyrody,
Żyjąc w symbiozie ,zapłakana jeszcze.

Na polskich drogach,mazowieckim piasku,
Odwieczny dróżnik ,wypatrujesz z dala.
Póżnym wieczorem,czy o wczesnym brzasku.
I polskie niebo z ziemią w dole scalasz.

Smagają wichry i deszcze biczują,
A ty tam stoisz ,twarda ,nieugięta.
Duchy pokutne ,które pokutują,
Na drodze życia,dusza życiem święta.

Autor- Józef Bieniecki

Późną jesienią.
Autor:jozefbieniecki

Płacze deszczem zziębnięta, jesień smutna, szara,
Wszystkie cuda przyrody zaległy na marach.
Chłody pierwsze i mrozy, siąpi deszcz i plucha,
Prawie cała przyroda dała Bogu ducha.
Do snu w końcu sposobiąc, nie uległy wszystkie,
Ku rzadkiemu słoneczku wypinając listkiem.
Kwiaty czasem się zdarzą, astry, chryzantemy,
Szałwi i stokrotek, schylonych ku ziemi.
Niepozorne, drobniutkie, nawet przymarznięte,
Odtajane kwitną, niebem uśmiechnięte.

Wszechobecna szarzyzna, taka byle jaka,
Weseli owocem w wielu drzewach, krzakach.
Paciorki rokitnika, berberys czerwony,
Lub w czerwonych kuleczkach w ogniku rzucony.
Kalin i jarząbów, czerwienią się grona,
Irys, głogów korali, czerwień rozogniona.
Szmaragdową zielenią cieszą się iglaki,
Jodły, świerki i sosny, i jałowca krzaki.

Ptaków liczne rodziny po kraju rozsiane,
Też przez chłody zostały jak zdziesiątkowane.
Większość z nich odleciała,dotarła do celu,
Ale mamy przyjaciół skrzydlatych też wielu.
Obciążona zimą cała brać skrzydlata,
Jedne u nas zostają, a druga przylata.
Pól spiżarnie i lasów w stopniu dostatecznym,
Obdarują pokarmem w poziomie bezpiecznym.
Przydomowe karmiki nie żałują chleba,
Poprzez ludzi w pokarmie darowanym z nieba.

Większość zwierząt zasypia zimowe zapasy,
Sposobiły im pola i bogate lasy.
Często śniegiem pokryte, jak w leśnej chłodziarce,
Wystawione na mrozy i na wiatru harce.
Służą wszystkim bogactwem, głód stawia na próbę,
Dobre chęci oddalą, każdą głodu zgubę.

Idzie wiosna polem, lasem, łąką,
zawilcem, przylaszczką, konwalią, stokrotką.
Tam, gdzie stąpnie, wszędzie kwiaty rosną. 2x
Idzie wiosna, drzewa ze snu budzi,
kasztany, leszczyny, jesiony, modrzewie.
Drobnym liściem wietrzyk w brzozach szumi.2x
Idzie wiosna górą, jasnym niebem,
jaskółką, kukułką, skowronkiem, przepiórką.
Sławią wiosnę ptaki swoim śpiewem 2x
Idzie wiosna, drzewa, ze snu budzi,
kasztany, leszczyny, jesiony, modrzewie.
Drobnym liściem wietrzyk w brzozach szumi 2x

Jedna jaskółka wiosny nie czyni,
ale gdy ją zobaczymy wszyscy się cieszymy,
Gdy kukułkę usłyszymy,
za drobne łapiemy i nimi trzęsiemy,
A gdy bociana dojrzymy,
to dzieci mnożymy.
I już wszyscy wiemy, że to wiosna,
Wiosna do nas przyszła i radość przyniosła.

Przebiśnieg bielą w oczy kłuje
forsycja żółtym kwieciem obsypana
na młodej gałązce ptak tokuje
i swym śpiewem czaruje od rana

Straganowy tulipan czerwienią kusi
nieśmiało trawka się zieleni
i przyznać mi musisz
pięknymi barwami wiosna się mini

Zima jak róża cieszy widokiem
miło popatrzeć na świat za oknem
ściskając kubek ciepłej herbaty
wychylić spróbuj z przytulnej chaty
kryształki lodu skuwają serce
ono się broni umierać nie chce
silne, rozbija sople co cierniem
zdają się wkłuwać coraz to głębiej
droga daleka między zmysłami
zima jak róża dotykiem rani
obie są piękne lecz niebezpieczne
a tutaj wiosny nie widać jeszcze

W powietrzu czuć wiosnę,
co po śnie zimowym,
jak długim letargu
do życia się budzi.
Jeszcze sypie śniegiem,
jeszcze lodem mrozi,
ciepło z zimnem splata
- jednak już nadchodzi.

Tak bardzo cię czekam,
szczególnie w tym roku,
oczy me uraduj
jasną swą zielenią.
Zawieś na gałęziach
liście, kwietne pąki,
rzuć świeże kobierce
na uśpione łąki.

Wiosno ! daj otuchę
swym młodzieńczym tchnieniem,
oddal mój niepokój,
- myśli uciszeniem.
Przynieś proszę z sobą,
nową radość bycia,
nadaj sens istnieniu
w tym bezsensie życia.

Przyjdź w wianku z pierwiosnków
na głowę włożonym, w sukience utkanej
z mgiełki nad wodami,
dotknij swoją różdżką,
rozsiej radość wokół,
zabierz mą samotność
a przywróć mi spokój.

Za oknami ciągle zima.
Celsjusz kreskę nisko trzyma.
śniegu mamy po kolana.
Zima jest nie ubłagana.
Mrozi, śniegiem sypie, wieje.
Takie zimą nasze dzieje.
Czasem słońce za chmur zerka.
Ale śnieg gra jeszcze w berka.
Mróz ze śniegiem walkę toczy.
Widok ten jest jednak uroczy.

Spójrz w oczy szaleństwu zimy,
bo życie twoje to pory roku
i jeśli mróź skuł lodem twe serce
walcz, by zło nie odebrało ci
reszty tej wiosny,
która zakwitła w twym sercu.

Wiosna - kwiaty śliczne
Lato - wakacje liczne
Jesień - liście lecą
Zima- bałwany lepią

Wiosna

Śnieg,
Choć na to pora, przecież,
Nie chce zniknąć za nic na świecie.
Jeszcze z deszczem się przeplata,
Jeszcze trzeba próg omiatać,
Jeszcze prószy ...
I, zazdrosny,
Boi się nadejścia wiosny.
A wiosna już jest -
W drzew pakach
W śpiewie drozda
I skowronka
W kroplach deszczu,
W słońca lśnieniu,
W listku co się zazielenił
W srebrnych baziach,
W trawce wątłej,
W lecącej nad łąką łątce,
W wietrze goniącym obłoki,
W białych firankach okien.
Wiosna - z ptaków przylotem...
Forsycje kwitnące złotem,
Fiołki na rogach ulic,
Żebyście wiosnę poczuli!...
Świat pobłękitniał,
Dzień dłuższy.
Wiosna!
Gdzie się nie ruszysz!...

- H. Szayerowa

Upodobania wiosny

Wiosna nie znosi brudu,
bałaganu i nudy.
Wiosna ma skłonność
do porządku.
Zróbmy wiośnie przyjemność
i posprzątajmy -
najlepiej w każdym kątku.

Wiosna wie, że kiedy czystość
bije z każdego kącika,
lepiej się myśli,
lepiej wypoczywa
i chętniej czyta.

Wiosna nie znosi leni.
Wiosna jest pracowita.
Więc zacznij
wiosenne sprzątanie.
Wiosna cię wita.

/ Gellner Dorota /

Przedwiośnie

Bielą się długie połoniny
od morza wieje chłodny wiatr
a mrozem skute łąk równiny
śpią zamarznięte w ciszy traw

lecz już powoli mimochodem
słońce unosi swe promienie
roztapia lody,puszcza wodę
i w serca wlewa nam nadzieję

dni coraz dłuższe i jaśniejsze
ze snu nas budzą niestrudzone
a nasze oczy coraz śmielsze
odważnie patrzą w świata stronę

poranki płyną ptaków śpiewem
w rozdygotanych skrzydeł ślad
pod rozpostartym lustrem nieba
gaszą ostatnie lampy gwiazd

zważone chłodem drzew ramiona
czekają na słoneczne blaski
by nim zmarznięta ziemia skona
spłynąć kroplami w świtu jasność

wynurzą się z gasnącej bieli
krokusów i sasanek szyje
pączkami las się zarumieni
a serce zimy rzeką spłynie

w poszumie rozbudzonych traw
znajdziemy pierwsze przebiśniegi
przedwiośnia roześmianą twarz
co w topniejącym śniegu leży

/ Wojażer /

Wiosna

Ja chcę już wiosnę w tysiącach barw.
W słodkim zapachu kwiatów, łąk.
Chcę by stopniał cały śnieg
I by rozkwitł róży pąk.
Ja chcę już biegać po trawie boso,
Na spacery chodzić długie
Rano obmywać się rosą,
Przebiegać przez wschodzącego słońca smugę.
Wiosna niech mnie zaszczyci
W bukiecie polnych traw.
W poszumie młodych liści,
W łatwości trudnych spraw.
Chcę siedzieć na parapecie nocą,
Wsłuchać się w rytm gwiazd,
Schłodzić się nocną rosą,
Zobaczyć światła miast.
Wiosną chcę się cieszyć, łapać szczęście.
Wzajemność w uczuciach odnaleźć wreszcie.
Bo wiosną człowiek unosi się nad ziemną,
Wszystko jest lekkie i piękne,
Wszystko przepełnione nadzieją.
Czekam na ten delikatny
wiosenny wiatr,
Doczekam się, wiem...
Znowu wiosennych barw nabierze świat...

/?/

Zima

Na niebie chmury,
Dołem tumany,
Wicher ponury,
Miecie przez łany.
Pożółkło błonie,
Kwiatów już nie ma,
W białej oponie,
Zbliża się zima.

Aniołki z nieba,
Sypią nam runem;
Już cała gleba,
Śpi pod całunem.
Rzeki, strumienie,
Lód w więzach trzyma!
Próżne złudzenie:
Ach! To już zima!

Smutno i mroźno
W chacie, na błoni;
Wiatr piosnkę groźną
Po szybach dzwoni...
Trudno się myśli,
Zbyć smutnej szaty,
Chociaż mróz kreśli,
Na oknach kwiaty.

Dziwne to kwiatki,
Co zima rodzi!
Drżą biedne dziatki,
Gdy mróz nadchodzi...
„Chleba!" — Biedaki
Żebrzą oczyma:
Rzućcie grosz, jaki,
Bo idzie zima!

/ Władysław Bełza /

Pożegnanie jesieni

Jesień odsłużyła swoją porę
Czas już wyruszyć jej w drogę
Ustąpić miejsce koleżance po fachu
Z Zimą przecież nie ma żartów

Zatańczyła z Wiatrem walca
Ostatniego tego roku tańca
Strawiła resztki liści dokoła
Pozostawiając nagą przyrodę

Zgasiła wokół wszystkie światła
Wówczas barwy dnia skradła
Spustoszyła gdzie dosięgła
By żalem posiąść nasze serca

Zima mrożne daje już znaki
Niecierpliwie stoi już u progu
Pogania Jesień jak tylko może
-Precz z tobą ja teraz rządzę!

Jesień zaszeleściła z trwogi
Nie chce z Zimą mieć zatargi
Przecie ona silniejsza od niej
Żegnając się zrosiła świat łzami

/ Senna K. /